Στο Υπόγειο του Κονταξή (του Αρη Μπετχαβά)
Στην καρδιά της Πάτρας, στην οδό Καρόλου, εκεί που η πόλη κρατά ακόμα τις ουλές από τις πρώτες ιταλικές βόμβες στη διπλανή Αγγλικανική Εκκλησία το 1940, υπάρχει ένα υπόγειο που αρνείται να υποταχθεί στη φθορά.
Το οινοπωλείο του Κονταξή είναι ένα ζωντανό γενεαλογικό δέντρο ριζωμένο βαθιά στο χρόνο: ξεκίνησε από τον προπάππου Γιώργο που επέστρεψε από την Αμερική μπολιασμένος με τη νοσταλγία της πατρίδας, πέρασε στον εμβληματικό Άγγελο, συνεχίστηκε στον δημοφιλή εγγονό Γιώργο και φτάνει σήμερα ακάθεκτο στα δημιουργικά δισέγγονα.
Επί οκτώ δεκαετίες και πλέον, το υπόγειο αυτό άλλαζε συνεχώς μορφές, ακολουθώντας τους ρυθμούς της Ελλάδας: από το παραδοσιακό οινοπωλείο του μεσοπολέμου με τη γλίνα στο πάτωμα και τα τεράστια βαρέλια, έγινε το καταφύγιο-καφενείο την εποχή που το ισόγειο ήταν επιταγμένο από την Kommandantur και αργότερα η λέσχη των δύσκολων χρόνων, για να καταλήξει η ιστορική ταβέρνα που γνωρίζουμε. Σχεδόν σαράντα χρόνια, οι τέσσερις εποχές του Μπογδανόπουλου κοσμούν τους τοίχους, παρακολουθώντας σιωπηλά τις γενιές να εναλλάσσονται και τους θαμώνες να μυούνται σε μια ιεροτελεστία που δεν γνωρίζει πρωτόκολλα.
Στο βασίλειο του Κονταξή, ο πελάτης υπήρξε πάντα πρόσωπο οικείο, φίλος, σχεδόν συγγενής. Σε εκείνες τις παλαιότερες δεκαετίες, δεν περίμενε το τυπικό σέρβις, αλλά σηκωνόταν μόνος του, γέμιζε την καράφα στο βαρέλι, έκοβε φρέσκο ψωμί και επέστρεφε στο τραπέζι του με τη φυσικότητα του νοικοκύρη. Οι γεύσεις παραμένουν εξίσου σταράτες με τους ανθρώπους του, μεζέδες που δεν σηκώνουν γαρνιτούρες και φτιασιδώματα. Εκεί, η ράτζα μπουργέτο και η σκλεμπού γίνονται η απαραίτητη συνοδεία για το κρασί, ενώ ο ανατρεπτικός συνδυασμός του «ροκφόρ με τζατζίκι» σπάει τους κανόνες της γκουρμέ δήθεν κουζίνας, επιβάλλοντας τη δική του αυθεντική νοστιμιά – αποτύπωμα μιας Πάτρας που ήξερε να ζει με αξιοπρέπεια, να διασκεδάζει παρεΐστικα και να σέβεται την ιστορία της.
Ήταν ένας κόσμος όπου η μπέσα αντικαθιστούσε συχνά τους τύπους και ο λογαριασμός έβγαινε πάντα «στο περίπου», με μια αντρίκεια ματιά και μια κουβέντα που επισφράγιζε τη σχέση εμπιστοσύνης. Αν ο Άγγελος σου έλεγε ένα ποσό, ήξερες ότι ήταν το σωστό. Αν πάλι η τσέπη ήταν άδεια, η τιμή του ανθρώπου μέτραγε παραπάνω από το χρέος. Δεν ήταν ένα μαγαζί για να «φανείς», αλλά ένας χώρος για να «είσαι».
Ένα αστικό καταφύγιο κάτω από το επίπεδο του δρόμου, όπου η ιστορία της Πάτρας σερβίρεται σε ποτήρι, ανόθευτη και μάγκικη, από τον πρώτο διδάξαντα μέχρι τους σημερινούς συνεχιστές μιας βαριάς, οικογενειακής σκυτάλης.
credits: Aris Betchavas
