Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την ίδρυση του Απόλλωνα Πατρών Πατρών και τη συνάντηση των παλαιμάχων του με τους παλαίμαχους του Απόλλωνα Σμύρνης, μια προσωπική οικογενειακή μαρτυρία για έναν αγώνα που κρίθηκε στο τελευταίο λεπτό και έναν διαιτητή που πλήρωσε την απόφασή του.
Το Σάββατο 7 Νοεμβρίου, στα Προσφυγικά, η ιστορία του Απόλλωνα Πατρών θα συναντήσει ξανά το παρελθόν της. Οι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές του θα υποδεχθούν τους παλαίμαχους του Απόλλωνα Σμύρνης, σε μια επετειακή αναμέτρηση με ιδιαίτερο συμβολισμό, καθώς συμπληρώνονται εκατό χρόνια από την ίδρυση του ιστορικού συλλόγου.
Μια γιορτή μνήμης για τους ανθρώπους που φόρεσαν τη φανέλα του, για εκείνους που αγωνίστηκαν στα γήπεδα μιας άλλης εποχής και για όσους κράτησαν ζωντανή την ιστορία του.
Γράφει ο Κίμων Αποστολόπουλος: Η επέτειος αυτή ξυπνά και σε μένα μια ξεχωριστή οικογενειακή ανάμνηση. Μια ιστορία που συνδέει τον Απόλλωνα με τον πατέρα μου, Παναγιώτη Αποστολόπουλο, ο οποίος υπηρέτησε τη διαιτησία σε μια εποχή που το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν ήταν απαλλαγμένο από πολιτικές επιρροές, τοπικές αντιπαλότητες και παρεμβάσεις παραγόντων.
Μια ιστορία που άκουγα στις οικογενειακές μας συγκεντρώσεις και που, όσο περνούν τα χρόνια, αποκτά για μένα ακόμη μεγαλύτερη αξία.
Ο αγώνας που κρίθηκε στο τελευταίο λεπτό
Ήταν ο τελικός του πρωταθλήματος ΠΟΚ, ανάμεσα στον Απόλλωνα Αθηνών και τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, στο γήπεδο της Ριζούπολης.
Ένας αγώνας με τεράστια βαθμολογική σημασία. Ο Απόλλων χρειαζόταν οπωσδήποτε τη νίκη για να κατακτήσει το πρωτάθλημα, ενώ ο Ηρακλής διατηρούσε το προβάδισμα και εξασφάλιζε τον τίτλο ακόμη και με ισοπαλία.
Στην ενδεκάδα του Απόλλωνα αγωνίζονταν τα αδέλφια Γιώργος και Αριστείδης Καμάρας. Κάτω από τα δοκάρια του Ηρακλή βρισκόταν ο τερματοφύλακας Καραπάτης, ο οποίος αργότερα έγινε γνωστός και από τη θητεία του ως προπονητής της Παναχαϊκής.
Πριν από κάθε σημαντικό αγώνα στην Αθήνα, ο πατέρας μου συνήθιζε να επισκέπτεται τον ίδιο κουρέα. Εκείνη την ημέρα, όμως, συνέβη ένα περιστατικό που μας περιέγραφε πάντοτε με ιδιαίτερη έμφαση.
Κάποιοι αθλητικοί παράγοντες επιχείρησαν να τον προσεγγίσουν μέσω του κουρέα, προκειμένου να του κάνουν, όπως έλεγε, «μια νύξη».
Ο πατέρας μου αντιλήφθηκε αμέσως την πρόθεση. Σηκώθηκε, έφυγε και δεν ξαναπήγε ποτέ στο συγκεκριμένο κουρείο.
Δεν χρειαζόταν να μας εξηγήσει περισσότερα. Η στάση του ήταν σαφής. Η διαιτησία, για εκείνον, δεν ήταν πεδίο διαπραγμάτευσης.
Το πέναλτι της τελευταίας στιγμής
Ο αγώνας εξελισσόταν με απόλυτη ισορροπία. Το 0-0 παρέμενε μέχρι το 89ο λεπτό, αποτέλεσμα που έδινε τον τίτλο στον Ηρακλή.
Και τότε ήρθε η φάση που έμελλε να καθορίσει την έκβαση του αγώνα.
Ο Αριστείδης Καμάρας διέσχισε την αντίπαλη άμυνα, πέρασε και τον τερματοφύλακα Καραπάτη και βρέθηκε μπροστά σε κενή εστία. Ο τερματοφύλακας του Ηρακλή τον ανέτρεψε, διαπράττοντας, σύμφωνα με την αφήγηση του πατέρα μου, ξεκάθαρη παράβαση.
Η σφυρίχτρα ακούστηκε αμέσως.
Πέναλτι!
Οι αντιδράσεις από την πλευρά του Ηρακλή ήταν έντονες. Διαμαρτυρίες, αμφισβητήσεις και επεισόδια ακολούθησαν την απόφαση.
Ο Παναγιώτης Αποστολόπουλος, όμως, δεν άλλαξε την απόφασή του.
Ο Αριστείδης Καμάρας ανέλαβε την εκτέλεση και ευστόχησε. Το 1-0 ήταν γεγονός. Ο Απόλλων Αθηνών κατέκτησε το πρωτάθλημα.
Η εξαιρετική διαιτησία και ο εξάμηνος αποκλεισμός
Την επόμενη ημέρα, η εφημερίδα «Τα Νέα» χαρακτήρισε τη διαιτησία του Παναγιώτη Αποστολόπουλου «εξαιρετική».
Ωστόσο, κάποιοι παράγοντες του αθηναϊκού ποδοσφαίρου αντέδρασαν διαφορετικά. Παρά τον θετικό χαρακτηρισμό της εφημερίδας, ο πατέρας μου τιμωρήθηκε με εξάμηνο αποκλεισμό.
Ήταν μια εξέλιξη που μας περιέγραφε με ένταση, αλλά και με περηφάνια.
Δεν ήταν απλώς η ιστορία μιας αμφισβητούμενης απόφασης. Ήταν η εμπειρία ενός ανθρώπου που βρέθηκε αντιμέτωπος με τις πιέσεις της εποχής και επέλεξε να υπερασπιστεί αυτό που ο ίδιος θεωρούσε καθήκον του.
Οι αγώνες τελειώνουν, η μνήμη μένει
Σήμερα, με αφορμή τα εκατό χρόνια του Απόλλωνα Πατρών, η ανάμνηση αυτή αποκτά έναν ιδιαίτερο συμβολισμό.
Η ιστορία ενός συλλόγου δεν γράφεται μόνο από τους τίτλους και τις διακρίσεις του. Γράφεται από τους ποδοσφαιριστές που τίμησαν τη φανέλα του, τους παράγοντες που τον υπηρέτησαν, τους διαιτητές που στάθηκαν απέναντι στις δυσκολίες της εποχής και τους φιλάθλους που τον ακολούθησαν.
Ο ποδοσφαιρικός Απόλλων Πατρών, που διέκοψε την πορεία του το 1967, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της αθλητικής ιστορίας της πόλης. Η σημερινή επέτειος είναι μια ευκαιρία να θυμηθούμε ότι πίσω από κάθε ιστορικό σύλλογο υπάρχουν άνθρωποι και ιστορίες που δεν πρέπει να χαθούν.
Η ιστορία που μας αφηγούνταν ο πατέρας μου δεν αφορούσε τελικά μόνο έναν αγώνα, ένα πέναλτι ή έναν τίτλο. Αφορούσε την αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου που δεν θέλησε να υποκύψει σε υποδείξεις και παρεμβάσεις.
Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο που μπορεί να αφήσει ένας άνθρωπος πίσω του: όχι μόνο τις αναμνήσεις από όσα έκανε, αλλά και το παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο τα έκανε.
Το Σάββατο στα Προσφυγικά θα τιμηθούν οι παλαίμαχοι του Απόλλωνα. Θα ανοίξει μια έκθεση φωτογραφιών, θα ξαναζωντανέψουν στιγμές μιας άλλης εποχής και θα συναντηθούν δύο σύλλογοι με κοινές προσφυγικές ρίζες.
Μαζί με αυτούς, αξίζει να θυμηθούμε και όλους εκείνους που υπηρέτησαν το ποδόσφαιρο με ήθος και αξιοπρέπεια.
Στον πατέρα μου, Παναγιώτη Αποστολόπουλο, και σε όλους όσοι πίστεψαν ότι η σφυρίχτρα πρέπει να υπηρετεί μόνο την αλήθεια του αγώνα.
Κίμων Αποστολόπουλος
