Στο 32ο Δημοτικό Σχολείο Πατρών υπάρχει ένας χώρος που, για πολλούς μαθητές, δεν είναι απλώς «το κυλικείο». Είναι το σημείο συνάντησης. Η στάση πριν την επόμενη ώρα. Το χαμόγελο του διαλείμματος. Μια μικρή καθημερινή ανάσα μέσα στη σχολική μέρα. Και στο κέντρο όλων αυτών, εδώ και εννέα χρόνια, βρίσκεται ο Δημήτρης Μωραΐτης.
Όταν οι μαθητές της Έκτης ετοιμάζονται να περάσουν στο Γυμνάσιο, αφήνουν πίσω τους κάτι περισσότερο από μια αίθουσα. Κι έτσι, τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μια όμορφη «παράδοση». Τα παιδιά που φεύγουν αφήνουν μηνύματα, γράμματα και ζωγραφιές για τον κύριο Δημήτρη, στολίζοντας το κυλικείο με λέξεις που μένουν και μιλάμε για έναν κυλικειάρχη που έγινε, όπως γράφουν τα παιδιά, «η καλύτερη παρέα σε κάθε διάλειμμα».
Τα γράμματα που έχουν αφήσει οι μαθητές τα τελευταία χρόνια είναι γεμάτα από μικρές αλήθειες που λένε τα πάντα: «Ήταν τα καλύτερα χρόνια», «δεν θα σας ξεχάσω ποτέ», «θα μου λείψετε πολύ». Σε μια «μικρή έκθεση» που έγραψε μαθήτρια για το κυλικείο, αναφέρεται κάτι που αξίζει να μείνει. Ο Δημήτρης Μωραίτης δεν άφηνε κανένα παιδί χωρίς φαγητό και κρατούσε σημειώσεις «σε ένα μπλοκάκι», για να θυμάται και να τακτοποιούνται όλα με τρόπο δίκαιο. Αυτές δεν είναι λεπτομέρειες. Είναι μαθήματα ζωής, διακριτικά και καθημερινά, μέσα από πράξεις.Η πιο όμορφη πλευρά αυτής της ιστορίας είναι ότι η «έκθεση» συνεχίζεται. Γιατί κάποια κυλικεία δεν πουλάνε μόνο σνακ.
Χτίζουν αναμνήσεις!
