Το μήνυμα της ανείπωτης τραγωδίας εστάλει με κάθε τρόπο και μέσο κυρίως από τα νέα παιδιά, μαθητές και φοιτητές, που αυτομάτως ταυτίστηκαν με τα θύματα.
Ανάμεσα σε αυτούς οι μαθητές του 6ου Γυμνασίου Πάτρας που έστειλαν με το δικό τους τρόπο το μήνυμά τους για την τραγωδία, εκφράζοντας τη θλίψη και τον πόνο τους. «Μαμά φτάνω» έγραψαν με κλειστές καρέκλες και αναμμένα κεριά πάνω σε αυτές.
Διαμαρτυρία την οποία συνοδεύουν νε το συγκλονιστικό κείμενο που ακολουθεί.
«Η ζωή δε ρωτάει αν είσαι δυνατός. Η ζωή σε αναγκάζει να είσαι.
Πόσο δυνατός όμως μπορεί να είσαι μπροστά στον άδικο θάνατο τόσων νέων παιδιών;
Λαβωμένη, βαριά, μπήκε φέτος η άνοιξη. Αντί για φως, σκοτάδι, αντί για αναγέννηση της ψυχής, θάνατος.
Ας προσευχηθούμε για τα χελιδόνια που πέταξαν ψηλά, για τα όνειρα που χάθηκαν, για τα παιδιά όλων μας!»
Το ζητούμενο είναι εάν παρέλαβαν το μήνυμα αυτοί που πρέπει ώστε να μην ζήσει η χώρα μας άλλη λαβωμένη άνοιξη.
