Όσοι θεωρούν πως η εικόνα γενικής αποχαύνωσης την οποία εμφανίζει η ελληνική κοινωνία, την ώρα που η Ευρώπη φλέγεται, αποτελεί κάτι το παράδοξο, μάλλον διαθέτει ασθενή μνήμη ή αρνείται να αποκωδικοποιήσει όσα ισχύουν εδώ και χρόνια στις τάξεις των…τάξεων, των παρα-τάξεων και των δήθεν μαζικών χώρων, οι οποίοι υποτίθεται πως αποτελούν το υπόβαθρο πάνω στο οποίο οικοδομούνται τα κινήματα.
Για να μην έχουμε ψευδαισθήσεις, στη γαληνοτάτη δημοκρατία της Γρεκολάνδης από την μεταπολίτευση και μετά – με εξαίρεση ενδεχομένως την με χρονοκαθυστέρηση εκδήλωση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου – ουδέποτε έδρασε πραγματικό μαζικό κίνημα, στο οποίο να παρατηρούνται ταυτόχρονα τα τρία προαπαιτούμενα για την ύπαρξη του στοιχεία.
Δηλαδή η Οργάνωση, η Μαζικότητα και η Συνειδητοποίηση. Αντί γι’ αυτό, η ιστορία από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα έχει να καταγράψει άπειρες περιπτώσεις συντεχνιακών ξεσπασμάτων και αντιδράσεων, που εμπεριείχαν το επίπλαστο στοιχείο της κοινωνικής έκρηξης ή θυμού (βλέπε συγκεντρώσεις – πορείες για ασφαλιστικό, Γρηγορόπουλο, μνημόνια, Τέμπη).
Δεν είναι τυχαίο, πως απ΄ όλες αυτές τις περιπτώσεις της δήθεν κοινωνικής έκρηξης, η ελληνική αστική δημοκρατία, την επόμενη ημέρα – με αργά αλλά σταθερά βήματα – έβγαινε ακόμα πιο ενισχυμένη, εδραιωμένη και κυρίαρχη.
Όποιος στην δημοκρατία του φραπέ, μιλάει για σημεία των καιρών ή αδυνατεί να κατανοήσει γιατί η ελληνική κοινωνία βρίσκεται δεκαετίες τώρα σε πολιτική νιρβάνα ή σκόπιμα σιωπά και δείχνει το δέντρο αντί να δει τι συμβαίνει στο δάσος ωχαδερφισμού το οποίο ευδοκιμεί σε όλη την κοινωνική διαστρωμάτωση.
Κι’ αν για κάποιους με αριστερό προφίλ, το στοίχημα των καιρών είναι να πείσουν την αστική τάξη να αποκτήσει εθνική συνείδηση, εξελίσσοντάς την σε Εθνική Αστική Τάξη, συνεισφέροντας με το όβολό της στη διαχείριση της φτώχειας – αποκτώντας ένα ακόμα άλλοθι για να καρπώνεται τα υπερκέρδη – το ερώτημα που τίθεται είναι ένα και μοναδικό.
Γιατί τα λεγόμενα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης στην Ελλάδα, εξυπηρετούν συνειδητά τα όσα καταφέρνει στην αποκαλούμενη μάζα, ο μηχανισμός εξουσίας που έχει στηθεί όλα αυτά τα χρόνια.
Όσο το ΠΑΣΟΚ, η ΕΛ.ΑΣ., ο ΣΥΡΙΖΑ, η Πλεύση Ελευθερίας, η Νέα Αριστερά – δεν μιλώ για το ΚΚΕ γιατί εντάσσεται σε άλλο φάσμα ιδεολογικού προσανατολισμού – παραμένουν συνειδητά ή ασυνείδητα ως πολιτικοί οργανισμοί εγκλωβισμένοι στη βασική αρχή της εξουσίας, που καθιστά κυρίαρχο κανόνα την σιωπή με αντάλλαγμα την επιβίωση, τόσο ο Έλληνας στη συντριπτική του πλειοψηφία θα αποτελεί ένα από τα καλύτερα «πειραματόζωα», διατήρησης και καλλιέργειας μιας ευνουχισμένης κοινωνίας.
Άλλωστε αρκετά παλέψαμε(sic) ως κοινωνία. Ας παλέψουν τώρα οι κουτόφραγκοι για εμάς. Εμείς εξασφαλίσαμε το ελάσσον. Βέβαια ως λαός και χώρα έχουμε και κάποιες εκκρεμότητες τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ, έγκλημα Τεμπών, παρακολουθήσεις, μισό υπουργικό υπόδικο.
Αλλά που να τρέχεις τώρα. Το ζητούμενο μην ξεχνάμε πως είναι ποιος στις εκλογές θα βγει δεύτερος. Κι’ αυτό άλλωστε εξοικείωση με τους στόχους ύπνωσης της κοινωνίας είναι…
Υ.Γ. Μην σκας. Ο Μαζώ απεβίωσε, η Γκιλφόϊλ «φαγώθηκε», ο Μαρξ πέθανε, ο Χριστός σταυρώθηκε. Που να μπλέκεις τώρα σε τσαμπουκάδες με την εξουσία.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ (ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ):
