Στη γωνία της Χαριλάου Τρικούπη με την Καλλιδρομίου, εκεί όπου για περισσότερο από έναν αιώνα χτυπούσε η καρδιά ενός από τα πιο χαρακτηριστικά καφενεία της Αθήνας, φίλοι, θαμώνες και κάτοικοι της περιοχής συγκεντρώθηκαν για το τελευταίο αντίο στη «Μουριά». Με τραγούδια, συζητήσεις, τσίπουρα και πολλές ιστορίες από τα παλιά, το ιστορικό στέκι έκλεισε οριστικά τις πόρτες του, αφήνοντας πίσω του κάτι πολύ περισσότερο από ένα άδειο κατάστημα.
Η «Μουριά» λειτουργούσε αδιάλειπτα από το 1915, έχοντας παρακολουθήσει από πρώτο χέρι τις αλλαγές μιας γειτονιάς που συνδέθηκε όσο λίγες με την πολιτική, την τέχνη, τις κοινωνικές διεκδικήσεις και την αμφισβήτηση. Από τα τραπέζια της πέρασαν γενιές ανθρώπων των γραμμάτων, δημοσιογράφων, καλλιτεχνών, πολιτικών, αλλά και απλών κατοίκων που αναζητούσαν έναν χώρο συνάντησης και επικοινωνίας.
Πίσω από τον πάγκο της βρισκόταν από το 1982 ο Χρήστος Βάνας, ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομά του με την καθημερινότητα του καφενείου και διατήρησε τον παραδοσιακό του χαρακτήρα. Για τους σταθερούς θαμώνες, η «Μουριά» δεν ήταν απλώς ένα μέρος για καφέ και τσίπουρο. Ήταν ένα σημείο αναφοράς, ένας χώρος όπου μπορούσες να συναντήσεις γνωστούς, να πιάσεις κουβέντα, να διαφωνήσεις, να ενημερωθείς για όσα συνέβαιναν στη γειτονιά και να αισθανθείς μέρος μιας κοινότητας.
Η οριστική διακοπή της λειτουργίας της ήρθε μετά τη μη ανανέωση της μίσθωσης του ακινήτου, παρά τις αντιδράσεις και την ηλεκτρονική καμπάνια που συγκέντρωσε περίπου 7.500 υπογραφές πολιτών, με αίτημα την προστασία του ιστορικού καφενείου ως μνημείου πολιτιστικής κληρονομιάς.
