Την προσεχή Πέμπτη συνεχίζεται η δίκη της Ειρήνης Μουρτζούκου, κατηγορούμενης για 3 φόνους βρεφών με καταθέσεις μαρτύρων κατηγορίας. Και ενώ η ίδια την περασμένη εβδομάδα αρνήθηκε τις κατηγορίες όπως έχουν εισαχθεί (θέλοντας να «γλιτώσει» τον φόνο με δόλο και ήρεμη ψυχική κατάσταση) μία νέα νομική διάσταση αποκαλύπτεται. Η μητέρα της Ειρήνης Μουρτζούκου, Πόπη, κατέθεσε αγωγή ύψους 500.000 ευρώ σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου και του υπουργείου Δικαιοσύνης, διεκδικώντας χρηματική ικανοποίηση για την ψυχική οδύνη που υπέστη, όπως υποστηρίζει, εξαιτίας των αρχικών ιατροδικαστικών γνωματεύσεων για τον θάνατο δύο ανήλικων εγγονιών της.
Η ενάγουσα η οποία βρίσκεται καθημερινά στα Δικαστήρια της Πάτρας και θα καταθέσει ως μάρτυρας κατηγορίας κατά της κόρης της για τον φόνο των δύο εγγονών της, στρέφεται ευθέως κατά δύο κρατικών ιατροδικαστών. Πρόκειται για τον πρώην Ιατροδικαστή Πατρών Ανδρέα Γκότση, ο οποίος εξέτασε τον θάνατο του πρώτου βρέφους στην Πάτρα τον Ιούνιο του 2022, και τον Κωνσταντίνο Κούβαρη, που συνέταξε την έκθεση για τον θάνατο της μικρής Μαρίας – Φρειδερίκης στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 2023. Όπως επισημαίνεται στο πολυσέλιδο δικόγραφο, και οι δύο λειτουργοί απέδωσαν τις απώλειες αποκλειστικά σε παθολογικά αίτια, αποκλείοντας εξαρχής το ενδεχόμενο εγκληματικής ενέργειας.
Κατά τους ισχυρισμούς της κυρίας Πόπης Αναγνωστοπούλου, οι κρατικές υπηρεσίες υπέπεσαν σε «πρωτάκουστη αμέλεια» κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Στην αγωγή αναφέρεται ρητά ότι υπήρχαν κρίσιμα ιστοπαθολογικά ευρήματα που κατέδειχναν βίαιο, ασφυκτικό μηχανισμό θανάτου, τα οποία ωστόσο αγνοήθηκαν ή δεν αξιολογήθηκαν όπως έπρεπε. Αυτή η εσφαλμένη ιατρική προσέγγιση, όπως υποστηρίζει, συσκότισε την πραγματικότητα, καθυστέρησε δραματικά την ποινική διερεύνηση της υπόθεσης και επέτρεψε στην κόρη της να παραμείνει ελεύθερη.
ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΗΣ ΙΑΤΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΠΑΤΡΩΝ
Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στον χειρισμό της πρώτης υπόθεσης στην Πάτρα. Η μητέρα της Ειρήνης Μουρτζούκου υποστηρίζει πως εάν η εγκληματική ενέργεια είχε εντοπιστεί εγκαίρως, οι διωκτικές Αρχές θα είχαν κινηθεί άμεσα εναντίον της κόρης της. Θα της είχε ασκηθεί ποινική δίωξη και θα είχε οδηγηθεί στη φυλακή, αποτρέποντας έτσι τον δεύτερο θάνατο. «Το σφάλμα της Πάτρας προκάλεσε άμεσα τη δυνατότητα τέλεσης του εγκλήματος της Αθήνας», τονίζεται χαρακτηριστικά στο κείμενο της αγωγής, με την ενάγουσα να αποδίδει ευθεία ευθύνη στην Πολιτεία για την αδυναμία προστασίας της ανθρώπινης ζωής.
Πέρα από το αυστηρά νομικό σκέλος, η αγωγή περιγράφει με δραματικό τόνο το βαρύ ψυχολογικό φορτίο που βίωσε η ίδια. Εμπιστευόμενη τις επίσημες κρατικές γνωματεύσεις, πίστευε επί μακρόν ότι στην οικογένειά της υπήρχε κάποια ανεξήγητη κατάρα γονιδιακής ή παθολογικής φύσεως που οδηγούσε τα παιδιά στον θάνατο. Όπως σημειώνει, οι λανθασμένες διαγνώσεις την καταδίκασαν να ζει σε μια διαρκή πλάνη, συμβιώνοντας ανυποψίαστη κάτω από την ίδια στέγη με την κόρη της και στηρίζοντάς την ψυχολογικά ως «τεθλιμμένη μητέρα», αγνοώντας πλήρως τα πραγματικά περιστατικά.
Η συνειδητοποίηση ότι, κατά τους ισχυρισμούς της, ο δράστης βρισκόταν μέσα στο ίδιο της το σπίτι, της προκάλεσε αβάσταχτες τύψεις, βαθιά οργή και οριστική απώλεια εμπιστοσύνης απέναντι στους θεσμούς της Πολιτείας, γεγονός που την οδήγησε τελικά στην απόφαση να προσφύγει δικαστικά διεκδικώντας τη συγκεκριμένη χρηματική αποζημίωση για τα όσα βίωσε.


