Η σχέση μας με την οθόνη αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα της εποχής μας που αφορά κάθε παιδί και κάθε οικογένεια. Η οθόνη έχει γίνει πλέον κομμάτι της καθημερινότητας μας και παράλληλα είναι εργαλείο γνώσης ,επικοινωνίας ,ψυχαγωγίας .Δεν χρειάζεται λοιπόν να τη δαιμονοποιήσουμε αλλά χρειάζεται να την χρησιμοποιούμε χωρίς να επιτρέψουμε να μας χρησιμοποιεί εκείνη. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η οθόνη γίνεται υποκατάστατο της πραγματικής ζωής, όταν το παιχνίδι αντικαθίσταται από ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι και η παρέα γίνεται μία συνομιλία σε μία οθόνη. Τότε η κίνηση περιορίζεται και η σωματική δραστηριότητα υποχωρεί αρχίζοντας να περνά περισσότερες ώρες κοιτάζοντας μία οθόνη παρά κοιτάζοντας στα μάτια έναν φίλο του. Και εδώ έρχεται ο αθλητισμός και η φυσική δραστηριότητα που δεν είναι απλώς ένας τρόπος να γυμναστεί μόνο αλλά ένας διαφορετικός τρόπος να μεγαλώνει. Μέσα από τον αθλητισμό το παιδί κινείται ,προσπαθεί ,συνεργάζεται, αποτυγχάνει ,επιτυγχάνει ανακαλύπτοντας ότι μπορεί να τα καταφέρει. Μαθαίνει να περιμένει την σειρά του πειθαρχώντας ,να σέβεται τον αντίπαλο, να λειτουργεί ως μέλος μιας ομάδας διαχειρίζοντας παράλληλα την νίκη και την ήττα. Μέσα από τον αθλητισμό μαθαίνει να βάζει στόχους και να εργάζεται για να τους πετύχει και ίσως αυτό να είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που έχει στην φαρέτρα του: Να μαθαίνει στο παιδί ότι η αξία δεν βρίσκεται μόνο στο αποτέλεσμα ,αλλά κυρίως στην προσπάθεια. Πιστεύοντας βαθιά ότι ο αθλητισμός μπορεί να αποτελέσει ένα ουσιαστικό αντίβαρο στην υπερβολική προσκόλληση της οθόνης πρέπει το παιδί από μικρή ηλικία να αρχίσει την ενασχόλησή του με τα αθλήματα που ανταποκρίνονται ενίοτε στην ηλικία του και στην ευαρέσκειά του, δίνοντας στα παιδιά κάτι που καμία οθόνη δεν μπορεί να τους προσφέρει με τον ίδιο τρόπο ¨την εμπειρία της πραγματικής συμμετοχής, της προσπάθειας, της ομάδας και της προσωπικής υπέρβασης. Μέσα από την αξίες που πρεσβεύει ο αθλητισμός και ιδιαίτερα την αξία του ευ αγωνίζεσθε οι οποίες δεν αφορούν μόνο τους αγωνιστικούς χώρους αλλά αφορά και τον τρόπο που στεκόμαστε απέναντι στην ζωή. Το να προσπαθούμε ,να σεβόμαστε, να συνεργαζόμαστε, να αντιμετωπίζουμε την ήττα και την νίκη μαθαίνοντας παράλληλα την αξία του να προχωράμε «μαζί». Σήμερα το μεγάλο μας στοίχημα δεν είναι να πάρουμε την οθόνη από τα χέρια των παιδιών ,αλλά είναι να τους δώσουμε κάτι πιο δυνατό από την οθόνη «να τους δώσουμε ένα χώρο αθλητισμού, μία ομάδα, ένα χορό, μία πεζοπορία, μία παρέα, ένα στόχο. Να δώσουμε στα παιδιά μας λόγους να σηκωθούν από την καρέκλα και να βγουν στο πραγματικό κόσμο γιατί πίσω από μία την οθόνη μπορεί ένα παιδί να παρακολουθεί την ζωή ,μέσα από τον αθλητισμό μπορεί να την ζήσει .Τελικά το σημαντικότερο μήνυμα που μπορούμε να δώσουμε στα παιδιά μας είναι ότι η τεχνολογία μπορεί να ανοίγει παράθυρα στον κόσμο ο αθλητισμός όμως τους μαθαίνει να περπατούν μέσα σε αυτόν. Ας τα βοηθήσουμε ,λοιπόν να βρουν την ισορροπία ,να χρησιμοποιούν την τεχνολογία χωρίς να χάνουν την επαφή τους με την ζωή. Ας τους δώσουμε καλές συνήθειες ,όχι μέσα από τις απαγορεύσεις χωρίς την κατάλληλη αιτιολογία αλλά μέσα από το δικό μας παράδειγμα. Ας τους μάθουμε να αγαπούν την κίνηση, να χαίρονται το παιχνίδι, να συνεργάζονται, να επικοινωνούν, να ανακαλύπτουν τον κόσμο γύρω τους γιατί οι συνήθειες που καλλιεργούνται σήμερα γίνονται οι αξίες που θα τους συνοδεύσουν αύριο. Ας μάθουν λοιπόν να κοιτούν την οθόνη, αλλά να σηκώνουν και το βλέμμα τους ψηλά. Να πατούν το enter στον ψηφιακό κόσμο, αλλά να ανοίγουν και την πόρτα προς τον πραγματικό κόσμο. Γιατί τελικά το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να δώσουμε στα παιδιά μας είναι να τα μάθουμε όχι απλώς να ζουν στο κόσμο της τεχνολογίας αλλά να ζουν πραγματικά.!
Μαρία Μανουσάκη -Μαλλιώρη
Εκπαιδευτικός-Κοινωνική Λειτουργός- Συνιδρύτρια της Mndnet Innovation επιστημονικού φορέα για την ψυχική υγεία παιδί, εφήβου και οικογένειας.


