Ένα σπάνιο απολίθωμα δεινοσαύρου βρήκαν επιστήμονες στην Αλμπέρτα του Καναδά.
Σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα του CBS πρόκειται για έναν νεαρό τυραννόσαυρο με υπολείμματα δύο μωρών δεινοσαύρων μέσα στο στομάχι του.
Η ανακάλυψη αυτή προσφέρει νέες υποδείξεις για το πώς άλλαξε η συμπεριφορά των τυραννοσαύρων και ο ρόλος τους στα οικοσυστήματα καθώς μεγάλωναν, λένε οι Καναδοί ερευνητές που ηγήθηκαν της μελέτης, που δημοσιεύτηκε την Παρασκευή στο Science Advances.
Λιγότεροι από δύο δεκάδες δεινόσαυροι έχουν βρεθεί με περιεχόμενο στομάχου και οι περισσότεροι από αυτούς ήταν φυτοφάγοι, καθιστώντας το νέο εύρημα σε πολύ σπάνιο.
Στην πραγματικότητα, τα ίδια τα γεύματα του τυραννόσαυρου- τα πόδια δύο ανήλικων δεινοσαύρων που μοιάζουν με πτηνά, που ονομάζονται Citipes elegans – ήταν επίσης ένα εξαιρετικό εύρημα, είπε ο Francois Therrien, ένας Καναδός παλαιοντολόγος που ήταν στους επικεφαλής της μελέτης.
«Είναι πολύ σπάνια ζώα», είπε. «Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον είναι… το περιεχόμενο του στομάχου είναι οι πιο ολοκληρωμένοι σκελετοί πόλεων που έχουν ανακαλυφθεί ποτέ», είπε.
Πριν από περίπου 75 εκατομμύρια χρόνια, κατά την Ύστερη Κρητιδική περίοδο, περιοχές της Αλμπέρτα ήταν μια υποτροπική παράκτια πεδιάδα στη δυτική ακτή μιας εσωτερικής θάλασσας που χώριζε τη Βόρεια Αμερική. Κοπάδια δεινοσαύρων όπως ο παρασαυρόλοφος, κερασφόροι δεινόσαυροι όπως ο κεντρόσαυρος και δεινόσαυροι με παχύ κεφάλι, γνωστοί ως Παχυκεφαλοσαύρια, ήταν μεταξύ των πολλών ειδών που έβοσκαν ανάμεσα σε φοίνικες και αειθαλή δέντρα κατά μήκος ποταμών, όπου τους κυνηγούσε ο τεράστιος τυραννόσαυρος Γοργόσαυρος.
Πολλά υπολείμματα αυτών των γιγάντων έχουν διατηρηθεί και ανασκαφεί, αλλά τα πιο εύθραυστα οστά μικρότερων και νεότερων δεινοσαύρων είναι πολύ πιο σπάνια.
Υπήρξε λοιπόν πολύς ενθουσιασμός όταν ο Darren Tanke, ένας τεχνικός από το Βασιλικό Μουσείο Tyrrell στο Drumheller της Αλμπέρτα, εντόπισε τα οστά ενός νεαρού τυραννόσαυρου έξω από το έδαφος στο Dinosaur Provincial Park το 2009. Την ώρα του θανάτου του, είχε μήκος μόλις τέσσερα μέτρα – λιγότερο από το μισό μήκος ενός ενήλικα σε μέγεθος σχολικού λεωφορείου. Οι ερευνητές αργότερα υπολόγισαν ότι ήταν μεταξύ πέντε και επτά ετών – χρόνια μακριά από τη μετάβαση σε ενήλικα, η οποία ξεκινούσε σε ηλικία περίπου έντεκα ετών.
