Μόνο το φωτισμένο Δημοτικό Θέατρο Απόλλων είναι αυτό που κρατάει κάπως τα προσχήματα στην εικόνα και την αισθητική της πλατείας Γεωργίου.
Από μακριά όμως έτσι; Γιατί όταν το πλησιάσεις και φτάσεις στους εξωτερικούς χώρους και στη στοά του, θα απογοητευτείς, είναι στάνταρ. Κατά τα άλλα η πλατεία Γεωργίου, η καρδιά της Πάτρας, παραμένει σε μια κατάσταση μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
Σπασμένα παγκάκια, σκουπίδια κάτω από τους πίδακες και τα φρεάτια, σιντριβάνια έχοντας παραδοθεί στην σκουριά και στον χρόνο και άλλα πολλά. Τη μέρα δε η πλατεία δεν πλησιάζεται με τις θερμοκρασίες που κάνει και το γεγονός ότι δεν υπάρχει μια σκιά για να κάτσει κανείς να ξαποστάσει.
Τα τσιμέντα με 38 και 40 βαθμούς Κελσίου που κάνει πλέον σχεδόν κάθε μέρα καίνε και για ένα ακόμα καλοκαίρι, η πλατεία Γεωργίου, είναι ένα καμίνι μες στην καρδιά της Πάτρας. Μέχρι ώρας δεν έχει προβλεφθεί κάτι για την προσαρμογή της κεντρικής αυτής πλατείας της Πάτρας στις νέες κλιματολογικές συνθήκες που φαίνεται ότι ήδη έχουν διαμορφωθεί.
Εδώ θα μας πείτε δεν έχει προχωρήσει καν το έργο με προϋπολογισμό 900.000 ευρώ για τη συντήρηση της πλατείας, παρόλο που η χρηματοδότηση της είναι εξασφαλισμένη και η μελέτη έτοιμη.
Το έργο που προβλέπει την ενίσχυση του πρασίνου, την αντικατάσταση των πιδάκων με χαμηλούς φωτισμούς led και μια σειρά παρεμβάσεων που θα δώσουν σίγουρα μια καλύτερη εικόνα στην πλατεία από αυτή που έχει τώρα.
Όμως πέρα από τη συντήρηση της, είναι σίγουρο ότι πρέπει κάτι να γίνει για την προσαρμογή του κοινόχρηστου αυτού χώρου στα νέα κλιματολογικά δεδομένα. Έτσι ώστε η πλατεία να μην μετατραπεί τους καλοκαιρινούς μήνες σε μια τσιμεντοποιημένη έρημο. Πάνω σε αυτό οι πίδακες ήταν μια καλή σκέψη, αλλά δεν μας βγήκε…
