Η υπόθεση του Αυτοκινητοδροµίου της Πάτρας στη Χαλανδρίτσα εισέρχεται στην πιο κρίσιµη, ίσως και τελική, καµπή της. Η εµφάνιση του εφοπλιστή και προέδρου της ΠΑΕ ΑΕΚ, Μάριου Ηλιόπουλου, ως επίσηµου µνηστήρα για το πλειοψηφικό πακέτο των µετοχών (µε µια πρόταση που αγγίζει τα 4,5 εκατοµµύρια ευρώ), αποτελεί µια αναπτυξιακή ευκαιρία που η περιοχή δεν έχει την πολυτέλεια να απολέσει. Ωστόσο, πίσω από τις εντυπωσιακές επικεφαλίδες και τις εναέριες αυτοψίες, αρχίζει να αναδύεται ένα πέπλο παρασκηνιακών διεργασιών που απειλεί να τορπιλίσει το εγχείρηµα.
Η Πρόταση και το Θεσµικό Βάρος
Ο Μάριος Ηλιόπουλος δεν είναι ένας τυχαίος επενδυτής. Ως άνθρωπος του µηχανοκίνητου αθλητισµού, διαθέτει το όραµα και την οικονοµική επιφάνεια να µετατρέψει ένα «κουφάρι» δεκαετιών σε ένα διεθνές αθλητικό και τουριστικό τοπόσηµο. Η πρόθεσή του να εξαγοράσει το σύνολο των µετοχών της «Αυτοκινητοδρόµιο Α.Ε.» έφερε το έργο ξανά στην πρώτη γραµµή της εθνικής επικαιρότητας.
Το αυτοκινητοδρόµιο, που βρίσκεται εγκαταλελειµµένο εδώ και χρόνια, έχει αποτελέσει επανειληµµένα αντικείµενο συζήτησης και υποσχέσεων, χωρίς όµως να προχωρήσει ποτέ σε ουσιαστική υλοποίηση. Η προοπτική ενός επενδυτή µε τη φήµη και τις δυνατότητες του Ηλιόπουλου ανοίγει νέους ορίζοντες για την περιοχή. Η εµπειρία του στον αθλητισµό και η επιτυχηµένη του πορεία στην ΑΕΚ δείχνουν έναν άνθρωπο που όταν αναλαµβάνει ένα έργο, το φέρνει εις πέρας.
Η πρότασή του περιλαµβάνει όχι µόνο την εξαγορά των µετοχών, αλλά και ένα ολοκληρωµένο σχέδιο ανάπτυξης που θα µπορούσε να µετατρέψει την Πάτρα σε πόλο έλξης για διεθνείς αγώνες µηχανοκίνητου αθλητισµού. Οι οικονοµικές προεκτάσεις για την τοπική κοινωνία είναι σηµαντικές: θέσεις εργασίας, τουριστική ανάπτυξη, προβολή της περιοχής στο εξωτερικό.
Ο Ρόλος της Διοίκησης και η Σκιά του Παρασκηνίου
Ενώ η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, οι Δήµοι Πατρέων και Ερυµάνθου και το Επιµελητήριο Αχαΐας αναζητούν εγγυήσεις για το µέλλον του έργου, πληροφορίες αναφέρουν έντονη κινητικότητα από την πλευρά του Προέδρου της «ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΙΟ ΠΑΤΡΑΣ», Ευάγγελου Φλωράτου.
Στους δηµοσιογραφικούς κύκλους και στους διαδρόµους της Τοπικής αυτοδιοίκησης συζητείται έντονα η «επιθυµία» του Προέδρου της Διοίκησης να λειτουργήσει ως αποκλειστικός διαµεσολαβητής, επιχειρώντας να εκπροσωπήσει τους φορείς-µετόχους σε µια κλειστή διαδικασία διαπραγµάτευσης. Αυτή η τακτική γεννά εύλογα ερωτήµατα: Γιατί οι φορείς που εκπροσωπούν τους πολίτες της Αχαΐας να µην έχουν απευθείας και ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας µε τον επενδυτή; Ποιες δεσµεύσεις συζητούνται µακριά από τα φώτα της δηµοσιότητας;
Η κατάσταση γίνεται ακόµα πιο περίπλοκη όταν λαµβάνει κανείς υπόψη ότι οι µέτοχοι της εταιρείας είναι και δηµόσιοι φορείς, που έχουν υποχρέωση λογοδοσίας στους πολίτες. Η απουσία άµεσης επικοινωνίας µεταξύ επενδυτή και µετόχων δηµιουργεί ένα κενό πληροφόρησης που γεµίζει µε φήµες και εικασίες. Σε µια εποχή που η διαφάνεια θεωρείται αυτονόητη για κάθε δηµόσια υπόθεση, η συγκεκριµένη προσέγγιση εγείρει σοβαρά ζητήµατα δηµοκρατικής λειτουργίας.
Η Ανάγκη για «Κρυστάλλινες» Διαδικασίες
Η εµπειρία του παρελθόντος έχει διδάξει ότι τα µεγάλα έργα στην Ελλάδα συχνά «βουλιάζουν» στην καχυποψία και τις εσωτερικές έριδες. Για να µην χαθεί και αυτή η ευκαιρία, η απαίτηση της τοπικής κοινωνίας είναι µία: Διαφάνεια.
Δεν αρκεί η συµφωνία στο οικονοµικό τίµηµα. Πρέπει να υπάρξει ένα δηµόσιο «ανοιχτό τραπέζι» όπου ο επενδυτής, η Διοίκηση της «Αυτοκινητοδρόµιο Α.Ε.» και οι θεσµικοί φορείς θα τοποθετηθούν µε σαφήνεια. Οποιαδήποτε απόπειρα για παρασκηνιακές κινήσεις και «σκιώδεις» εκπροσωπήσεις το µόνο που καταφέρνει είναι να τροφοδοτεί την αµοιβαία καχυποψία, αποµακρύνοντας έναν σοβαρό επενδυτή που ζητά σταθερότητα και καθαρούς κανόνες.
Οι ερωτήσεις που πρέπει να απαντηθούν δηµόσια είναι πολλές και συγκεκριµένες: Ποιο είναι το ακριβές επενδυτικό σχέδιο του Ηλιόπουλου; Ποιες εγγυήσεις προσφέρει για την υλοποίηση του έργου; Τι χρονοδιάγραµµα προβλέπεται; Ποιες θέσεις εργασίας θα δηµιουργηθούν; Πώς θα προστατευτεί το δηµόσιο συµφέρον; Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήµατα δεν µπορούν να δοθούν σε κλειστές αίθουσες, αλλά χρειάζονται δηµόσιο διάλογο.
Το Δίληµµα των Φορέων
Οι τοπικοί φορείς βρίσκονται µπροστά σε ένα δίληµµα: Να εµπιστευτούν µια διαδικασία που φαίνεται να εξελίσσεται χωρίς τη συµµετοχή τους, ή να επιµείνουν στο δικαίωµά τους να έχουν άµεση και διαφανή επαφή µε τον επενδυτή; Η επιλογή τους θα καθορίσει όχι µόνο το µέλλον του αυτοκινητοδροµίου, αλλά και το προηγούµενο για µελλοντικές επενδύσεις στην περιοχή.
Η πίεση που ασκείται για γρήγορη επίλυση της υπόθεσης δεν πρέπει να οδηγήσει σε παραχωρήσεις στη διαφάνεια. Αντίθετα, µια καθαρή και δηµόσια διαδικασία θα επισφραγίσει την αξιοπιστία της επένδυσης και θα εξασφαλίσει τη µακροχρόνια υποστήριξη της τοπικής κοινωνίας.
Το Αυτοκινητοδρόµιο Πάτρας είναι µια υπόθεση που υπερβαίνει τα όρια µιας ανώνυµης εταιρείας. Είναι ζήτηµα δηµόσιου συµφέροντος. Η διαφάνεια δεν είναι πολυτέλεια, αλλά η µοναδική δικλείδα ασφαλείας ώστε η πρόταση Ηλιόπουλου να µην γίνει άλλη µια χαµένη σελίδα στην ιστορία της Αχαΐας.
Οι µέτοχοι-φορείς οφείλουν να απαιτήσουν ενηµέρωση στο φως, και η Διοίκηση της εταιρείας οφείλει να την παράσχει χωρίς αστερίσκους. Ο Ηλιόπουλος, από την πλευρά του, θα πρέπει να έχει το δικαίωµα να παρουσιάσει το όραµά του απευθείας στους φορείς που θα αποφασίσουν για το µέλλον του έργου. Μόνο έτσι θα µπορέσει να κριθεί αντικειµενικά η πρότασή του και να ληφθεί η σωστή απόφαση.
Η Αχαΐα δεν έχει άλλο χρόνο για χάσιµο. Η ευκαιρία είναι εδώ, ο επενδυτής είναι σοβαρός, το έργο είναι εφικτό. Το µόνο που χρειάζεται είναι η πολιτική βούληση για διαφάνεια και η δέσµευση όλων των εµπλεκόµενων να θέσουν το δηµόσιο συµφέρον πάνω από τα στενά συµφέροντα. Ο χρόνος για αποφάσεις είναι τώρα, και η απόφαση πρέπει να ληφθεί στο φως, όχι στο σκοτάδι.
NEΟΛΟΓΟΣ
