Ήταν 28 Ιανουαρίου 2008, όταν εκοιμήθη ο Χριστόδουλος και ξεκίνησε το ουράνιο ταξίδι προς υπάντηση του αγαπημένου Του Ιησού.
Δεκαοκτώ (18) ολόκληρα χρόνια μετά, ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος δεν ανήκει στο παρελθόν. Ανήκει στη ζώσα συνείδηση του ελληνικού λαού και του απανταχού Ελληνισμού. Όσο βαθαίνει η πνευματική, κοινωνική και εθνική κρίση, τόσο γίνεται πιο αισθητή η απουσία ενός ποιμένα που δεν φοβήθηκε να μιλήσει, να συγκρουστεί, να αναλάβει κόστος και να σταθεί όρθιος μπροστά στην Ιστορία.
Ο Χριστόδουλος δεν υπήρξε ένας τυπικός προκαθήμενος. Υπήρξε εθνάρχης με ουσιαστικό περιεχόμενο. Πατέρας αληθινός. Στήριγμα του λαού. Φωνή της Εκκλησίας και ταυτόχρονα φωνή της κοινωνίας. Αγάπησε τον άνθρωπο, αγκάλιασε τη νεολαία, υπερασπίστηκε την πίστη χωρίς να την απομονώσει και υπηρέτησε την πατρίδα χωρίς να την εργαλειοποιήσει.
Η εκλογή του το 1998 σηματοδότησε μια τομή. Με τον επιβατήριο λόγο του στον κατάμεστο Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών κατέστησε σαφές ότι η Εκκλησία της Ελλάδος εισερχόταν σε μια νέα εποχή. Ο λόγος του ήταν καθαρός, ποιμαντικός, ανθρώπινος και βαθιά πολιτισμικός. Μιλούσε χωρίς φόβο και χωρίς σημειώσεις, απευθυνόμενος όχι μόνο στους πιστούς αλλά σε ολόκληρη την κοινωνία.
Ο Χριστόδουλος άνοιξε την Εκκλησία στην κοινωνία χωρίς να αλλοιώσει το μήνυμά της. Ζήτησε συγγνώμη από τους νέους για όσα δεν έκαναν οι μεγαλύτεροι, κάλεσε τη νεολαία να πλησιάσει την Εκκλησία όπως είναι και όχι όπως θα ήθελαν κάποιοι να είναι. Αναδιοργάνωσε το κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο, ίδρυσε δομές στήριξης για τους αδύναμους, ανέδειξε τον λόγο της Εκκλησίας στη βιοηθική και έδωσε διεθνή ανθρωπιστική παρουσία.
Στα μεγάλα ζητήματα της εποχής του δεν κρύφτηκε. Η υπόθεση των ταυτοτήτων υπήρξε σύγκρουση αξιών και ταυτότητας. Ο Χριστόδουλος σήκωσε το βάρος, λοιδορήθηκε, πολεμήθηκε, αλλά δεν υποχώρησε. Οι πλατείες γέμισαν όχι από φανατισμό, αλλά από ανάγκη εκπροσώπησης. Ο λαός αναγνώρισε ότι κάποιος μιλούσε και για λογαριασμό του.
Με τόλμη και εκκλησιαστική αυτοπεποίθηση άνοιξε δρόμους και στον διαχριστιανικό διάλογο, χωρίς εκπτώσεις στην Ορθοδοξία. Η ιστορική επίσκεψη του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄ στην Αθήνα και η δημόσια συγγνώμη για τα δεινά του παρελθόντος αποτέλεσαν στιγμή ιστορική, που έδειξε ότι η πίστη δεν φοβάται τον διάλογο όταν στηρίζεται στην αλήθεια.
Η ασθένεια και η κοίμησή του άφησαν πίσω τους ερωτήματα, πόνο και σιωπή. Λίγο πριν η Ελλάδα εισέλθει σε μια μακρά περίοδο εθνικής δοκιμασίας, χάθηκε μια φωνή που θα μπορούσε να σταθεί ανάχωμα. Και ίσως γι’ αυτό, δεκαοκτώ χρόνια μετά, το ερώτημα παραμένει ζωντανό: πού είσαι Χριστόδουλε;
Δεν ήταν άγιος με την τυπική έννοια. Δεν ήταν αλάνθαστος. Ήταν άνθρωπος που έταξε τον εαυτό του στον λαό και στην Εκκλησία. Γι’ αυτό αγαπήθηκε. Γι’ αυτό πολεμήθηκε. Και γι’ αυτό παραμένει σημείο σύγκρισης.
Ο Χριστόδουλος μας αγάπησε. Και η αγάπη αυτή έγινε ευθύνη. Για μια Εκκλησία ζωντανή και ομιλούσα. Για ποιμένες με παρρησία. Για έναν λαό με συνείδηση.
Ο δικός μας Χριστόδουλος δεν ήταν του κόσμου τούτου. Γι’ αυτό έφυγε νωρίς. Γι’ αυτό μας λείπει. Και γι’ αυτό δεν θα ξεχαστεί ποτέ.
