ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΥΚΟΥΛΗ
(ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ ΠΑΡ’ ΑΡΕΙΩ ΠΑΓΩ)
Ο κανιβαλισμός του κεφαλαίου στη χώρα μας σε βάρος της εργατικής τάξης δεν είναι τωρινό φαινόμενο . Είναι αιώνιος, πλην όμως νόμιμος και νομοθετικά κατοχυρωμένος . Στην ορολογία των πολιτικών εκπροσώπων του κεφαλαίου θα τον συναντήσουμε με όρους όπως συγκυρία, σπάνια σύμπτωση, παθογένεια. Για το κεφάλαιο ένας είναι ο πραγματικός θεός. ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ .
Μπροστά σε αυτό υποχωρεί η αξία της ανθρώπινης ζωής, της υγείας και της ασφάλειας. Τα δάκρυα που χύνουν όλοι αυτοί που ευθύνονται για τους θανάτους εργατών, για τους ακρωτηριασμούς και το σακάτεμά τους, στερεύουν όταν κλείνουν τα φώτα των προβολέων, την ώρα που υποκριτικά δηλώνουν τον ανείπωτο τάχα πόνο τους στις συνεντεύξεις που δίνουν στα κανάλια. Οι εργάτες παράγουν τον αμύθητο πλούτο των αφεντικών τους.
Για αντάλλαγμα, οι τελευταίοι τους πετάνε ένα ξεροκόμματο στη ζωή και έναν καλό επικήδειο στον θάνατό τους. Έτσι για να φαίνεται ότι και αυτοί πάσχουν. Την επόμενη ημέρα όμως τι ; Τίποτα παρά μόνο η προετοιμασία για ένα καινούργιο θάνατο . Αλίμονο εάν πιστέψει κανείς ότι ο έλεγχος από τις υποστελεχωμένες δημόσιες υπηρεσίες ελέγχου (ΣΕΠΕ)
θα περιορίσουν τα ατυχήματα. Θαύματα δεν γίνονται.
Κάθε διάταξη ασφαλείας των εργατών, κάθε μέσο προστασίας τους αντιμετωπίζεται ως κόστος που περιορίζει το κέρδος και αποτελεί εμπόδιο στην ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας και του ανταγωνισμού των επιχειρήσεων. 201 εργάτες έχασαν τη ζωή τους μέσα στο 2025.
Νούμερο που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, καθώς οι στατιστικές και ελεγχόμενες είναι και αποτυπώνουν μόνο την δηλωμένη εργασία.
Αξιοσημείωτη είναι η νομοθετική πρωτοβουλία που προωθείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση για την διαδικασία «αυτοελέγχου» των επιχειρήσεων από κινδύνους εργατικών ατυχημάτων .
Που πρακτικά σημαίνει άβατο κάθε δημοσίου ελέγχου για τις συνθήκες εργασίας των εργαζομένων σε εργοστασιακούς χώρους και απόλυτη απαγόρευση σε συνδικάτα και εργατικά κέντρα για ουσιαστική αναζήτηση ευθυνών των εργοδοτών κάθε φορά που συμβαίνει ένα εργατικό ατύχημα .
Οι εργάτες δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από τα αφεντικά τους και τους πολιτικούς εκφραστές τους.
Αν δεν πάρουν την τύχη της ζωής τους στα ίδια τους τα χέρια, τα αφεντικά θα συνεχίζουν να αυγατίζουν τα κέρδη τους .
Και όταν τα ασθενοφόρα θα μαζεύουν τα πτώματα και τα ακρωτηριασμένα μέλη τους, οι γυναίκες και τα παιδιά τους θα ακούν τους πολιτικούς εκπροσώπους των εργοδοτών να αναθεματίζουν την συγκυρία και την χρόνια, όπως την αποκαλούν, παθογένεια.
