Εγραψε το μελος της ΝΕΑΣ ΠΑΤΡΑΣ Θ. Κανελλόπουλος: Μαύρη εργασία στον Δήμο Πατρέων: Όταν η «εργατική εξουσία» εφαρμόζει μαύρη εργασία.
Ο έλεγχος του ΕΦΚΑ σε αθλητική εγκατάσταση του Δήμου Πατρέων αποκάλυψε κατά πληροφορίες εργαζόμενο ανασφάλιστο.
Το γεγονός αυτό, από μόνο του, είναι σοβαρό.
Όταν όμως συμβαίνει σε έναν Δήμο που διοικείται από παράταξη προσκείμενη στο ΚΚΕ – ένα κόμμα που διαχρονικά εμφανίζεται ως ο κατ’ εξοχήν πολιτικός εκφραστής της υπεράσπισης των εργαζομένων – τότε δεν μιλάμε απλώς για παράβαση.
Μιλάμε για πολιτική υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο.
Δεν πρόκειται για «λάθος υπηρεσίας», ούτε για «τεχνικό ζήτημα».
Πρόκειται για παραβίαση της εργατικής νομοθεσίας από τον ίδιο τον θεσμό που εμφανίζεται ως θεματοφύλακας των εργατικών δικαιωμάτων.
Όταν η Δημοτική Αρχή της Λαϊκής Υποκρισίας, που σηκώνει πανό για τη μαύρη εργασία, αποδεικνύεται ότι την εφαρμόζει στις δικές της εγκαταστάσεις, τότε το αφήγημα καταρρέει με κρότο.
Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη:
Ο ανασφάλιστος εργαζόμενος δεν είναι «ιδεολογικό λάθος».
Είναι προϊόν διοικητικής ευθύνης.
Κάποιος τον προσέλαβε, κάποιος τον απασχόλησε, κάποιος έκανε τα στραβά μάτια.
Και αυτή η ευθύνη έχει ονοματεπώνυμο: τη Δημοτική Αρχή Πελετιδη.
Ακόμη πιο προκλητική είναι η σιωπή του Εργατικού Κέντρου Πάτρας.
Όταν οι παρανομίες αφορούν ιδιώτες εργοδότες, οι ανακοινώσεις πέφτουν βροχή.
Όταν όμως ο εργοδότης είναι ο Δήμος και η Δημοτική Αρχή πρόσκειται στο ΚΚΕ, τότε επικρατεί νεκρική σιγή.
Πρόκειται για συνδικαλισμό δύο ταχυτήτων;
Για επιλεκτική ευαισθησία;
Για κομματική ομπρέλα προστασίας;
Αν η μαύρη εργασία είναι έγκλημα απέναντι στον εργαζόμενο – και είναι – τότε δεν μπορεί να υπάρχουν «καλοί» και «κακοί» παραβάτες ανάλογα με το πολιτικό τους πρόσημο.
Διαφορετικά, δεν μιλάμε για αγώνα υπέρ της εργασίας, αλλά για μικροκομματική εκμετάλλευση των εργατικών δικαιωμάτων.
Η Δημοτική Αρχή οφείλει άμεσα:
Να δώσει πλήρη εξηγήσεις για το πώς απασχολήθηκε ανασφάλιστος εργαζόμενος.
Να δημοσιοποιήσει αν υπάρχουν κι άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις σε δημοτικές δομές.
Να δεσμευτεί δημόσια για καθολικό έλεγχο σε όλες τις υπηρεσίες και εγκαταστάσεις του Δήμου.
Και το Εργατικό Κέντρο Πάτρας οφείλει να επιλέξει:
Ή θα υπερασπίζεται τους εργαζόμενους ανεξαρτήτως εργοδότη και πολιτικού χώρου, ή θα αποκαλυφθεί οριστικά ως μηχανισμός κομματικής κάλυψης.
Γιατί η μαύρη εργασία δεν έχει ιδεολογία.
Έχει μόνο θύματα: τους εργαζόμενους.
Και όταν η «εργατική ρητορική» συναντά τη μαύρη εργασία στην πράξη, τότε δεν μιλάμε για πολιτική αστοχία.
Μιλάμε για καθαρή υποκρισία.
