Κατάγομαι από το Φανάρι της Πόλης.
Πήγα σχολείο στο Βέλο Κορινθίας.
Βοηθούσα να βάζουν καρέκλες
στο καφενείο του χωριού κάθε φορά
που έπαιζε σινεμά, για να βλέπω τζάμπα.
Και μετά πήγαινα σπίτι
κι έκανα τον ηθοποιό.
Στα έντεκα ήρθα στην Αθήνα.
Στο Αιγάλεω.
Μου φάνηκε υπέροχη η πόλη.
Πήγα στη δραματική σχολή
του Κωστή Μιχαηλίδη.
Αφορμή ήταν ένας φίλος
ο Κώστας Αθανασόπουλος.
Συνάδελφος σήμερα.
Δε με ενθουσίασε
το επάγγελμα του ηθοποιού. Και
γενικότερα τίποτα δε μ’ ενθουσιάζει.
Ο ενθουσιασμός
είναι ένα επικίνδυνο συναίσθημα,
κι έχω μάθει να το κοντρολάρω.
Τη λύπη όμως δε μπορώ.
Όσα συναισθήματα κατάγονται
από την καρδιά ή το στομάχι
τα αφήνω να με κυριεύουνε.
Παντρεύτηκα στα δεκαεπτά.
Ήταν ένα ερωτικό χτύπημα.
Έχω μια κόρη.
Σιχαίνομαι όταν λένε:
”Είναι κρίμα να φθείρεται
ένα τόσο μεγάλο ταλέντο.”
Το σιχαίνομαι πραγματικά
αυτό το άλλοθι του ταλέντου.
Τη δεκαετία του ’80 τη χάρηκα
περισσότερο απ’ όσο φάνηκε.
Πέρασα υπέροχα.
Ακόμη με βλέπουν και μου φωνάζουν:
”Στάθη, πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος!”
Αυτές οι ταινίες
δεν ξέρω τί ακριβώς είχανε. Ίσως
μια διαχρονικότητα στα θέματα.
Στο ”Καμικάζι, Αγάπη μου” ήμουν ένα
παιδί που ήθελε να πάρει ένα μηχανάκι.
Πάντα θα υπάρχουν παιδιά που
θα θέλουν να πάρουν ένα μηχανάκι.
Δεν κάνω σχέδια ή όνειρα.
Και ποτέ δεν παίζω ρόλους στη ζωή μου.
Αλλάζω αλλά όχι με τη λογική του ρόλου.
Ένας άνθρωπος
που υποδύεται ένας άλλο άνθρωπο
για να γελάσει ένας τρίτος άνθρωπος,
προφανώς έχει στο κεφάλι του κάτι που
δε λειτουργεί καλά ή το ακριβώς αντίθετο.
Αλλά συνήθως ισχύει το πρώτο…
Βλέπω πολλά αλλά δε μιλάω.
Ακούω αλλά δε λέω.
Είναι ένας τρόπος επιβίωσης.
Δε με κουράζει, δε με βαραίνει.
Με γεμίζει όλο αυτό.
Στάθης Ψάλτης
Σαν σήμερα, το 1951, γεννήθηκε
