TO KEIMENO AYTO ΣΤΑΛΘΗΚΕ ΣΤΗΝ «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ» ΣΑΝ ΣΧΟΛΙΟ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ Κωνσταντίνου Μάγνη ΠΟΥ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ
=====================
Διάβασα με προσοχή το πρόσφατο άρθρο του Κωνσταντίνου Μάγνη στην Πελοπόννησο. Δύο παρατηρήσεις του ξεχώρισαν.
Η πρώτη, ότι «κυριαρχεί μια ατομική περιχαράκωση γύρω από τα οικεία και συμφέροντα».
Η δεύτερη, ότι «κάθε χρόνο χαζεύουμε άρματα — γελοιογραφίες από διάφορα γαλλικά και γερμανικά καρναβάλια».
Δεν πρόκειται για κριτική. Πρόκειται για αναγνώριση μιας πραγματικότητας που όλοι βλέπουμε, αλλά σπάνια σταματάμε να εξετάσουμε.
Έχοντας ζήσει σαράντα τέσσερα χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες και επιστρέφοντας πλέον για μεγάλα διαστήματα στην πόλη όπου γεννήθηκα, παρακολούθησα φέτος τη μεγάλη παρέλαση από το μπαλκόνι μου.
Για έξι ώρες.
Η συμμετοχή ήταν εντυπωσιακή. Χιλιάδες νέοι άνθρωποι, ομάδες με φαντασία, κίνηση, ενέργεια. Δεν υπήρχε τίποτα τεχνητό. Αυτό που έβλεπε κανείς ήταν αυθεντικό.
Και αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη, αλλά λιγότερο αναγνωρισμένη αλήθεια του Πατρινού Καρναβαλιού.
Δεν είναι ένα γεγονός που οργανώνεται για τους πολίτες.
Είναι ένα γεγονός που δημιουργείται από τους ίδιους τους πολίτες. Οι πολίτες δεν είναι απλώς θεατές του Καρναβαλιού. Είναι οι ίδιοι το περιεχόμενό του.
Σε πολλές πόλεις του κόσμου, τέτοιου μεγέθους διοργανώσεις αποτελούν παραγωγές που σχεδιάζονται, χρηματοδοτούνται και παρουσιάζονται για να προσελκύσουν επισκέπτες. Στην Πάτρα συμβαίνει κάτι διαφορετικό. Οι ίδιοι οι άνθρωποι είναι το περιεχόμενο.
Αυτό δεν είναι εύκολο να δημιουργηθεί. Και είναι ακόμη πιο δύσκολο να διατηρηθεί.
Και όμως, παρακολουθώντας την παρέλαση, υπήρχε μια δεύτερη διαπίστωση. Μετά από ένα σημείο, οι εικόνες άρχισαν να μοιάζουν μεταξύ τους. Η ενέργεια παρέμενε. Η συμμετοχή παρέμενε. Αλλά η εμπειρία δεν εξελισσόταν. Δεν άφηνε ένα διακριτό αποτύπωμα που να συνεχίζει να ζει πέρα από τη στιγμή.
Δεν έλειπε η προσπάθεια.
Έλειπε η κατεύθυνση.
Το ίδιο βράδυ, η σύζυγός μου και εγώ βρεθήκαμε σε ένα από τα μεγάλα πάρτυ των πληρωμάτων. Χιλιάδες νέοι άνθρωποι, με στολές και μουσική, είχαν δημιουργήσει έναν κοινό χώρο. Δεν υπήρχε σκηνή και κοινό. Όλοι ήταν μέρος του ίδιου γεγονότος.
Και εκεί έγινε σαφές κάτι βαθύτερο.
Το Πατρινό Καρναβάλι δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουμε.
Είναι αυτό που επιτρέπει να συμβεί.
Είναι ο χώρος μέσα στον οποίο μια πόλη, έστω προσωρινά, λειτουργεί ως σύνολο. Είναι η σπάνια στιγμή όπου η ατομική καθημερινότητα υποχωρεί και εμφανίζεται μια συλλογική εμπειρία.
Αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό από οποιοδήποτε άρμα, οποιαδήποτε στολή, οποιαδήποτε διαδρομή.
Και ακριβώς γι’ αυτό έχει αξία.
Η αξία του Πατρινού Καρναβαλιού δεν βρίσκεται μόνο σε αυτό που είναι σήμερα. Βρίσκεται σε αυτό που ήδη έχει καταφέρει να δημιουργήσει: μια αυθεντική, αυτοσυντηρούμενη πολιτιστική πραγματικότητα.
Το ερώτημα για το μέλλον δεν είναι αν θα συνεχίσει να υπάρχει.
Θα συνεχίσει.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η πόλη θα επιλέξει να το δει όχι απλώς ως παράδοση, αλλά ως ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά της περιουσιακά στοιχεία.
Όχι για να το αλλάξει.
Αλλά για να το κατανοήσει πλήρως.
Γιατί μόνο τότε μπορεί κάτι να εξελιχθεί χωρίς να χάσει τον εαυτό του.
Ως κάποιος που έφυγε, έζησε αλλού, και επέστρεψε, βλέπω σε αυτό όχι ένα πρόβλημα, αλλά μια δυνατότητα.
Η Πάτρα έχει ήδη κάνει το πιο δύσκολο.
Το δημιούργησε.
Το επόμενο βήμα είναι απλώς να αναγνωρίσει τι ακριβώς σημαίνει αυτό.
Ο Βασίλης Θεοδωρακάτος είναι μηχανικός με διεθνή καριέρα 44 ετών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Γεννήθηκε στην Πάτρα και επιστρέφει για μεγάλα διαστήματα κάθε χρόνο στην πόλη του.
