Σε μικρό… τροπικό δάσος έχει μετατραπεί η πλατεία Παπανδρέου. Όχι, δεν πρόκειται για… οικολογική παρέμβαση του Δήμου Πατρέων στην περιοχή του Ψαροφαΐου, αλλά για την κατάσταση εγκατάλειψης στην οποία έχει περιέλθει η πλατεία.
«Δεν γίνεται πια να καθίσουμε πουθενά, ούτε να αφήσουμε τα παιδιά να τρέξουν» λέει η κυρία Μαρία, κάτοικος της περιοχής εδώ και πάνω από 20 χρόνια. «Η πλατεία ήταν πάντα η καρδιά της γειτονιάς μας. Τώρα μοιάζει να την έχει καταπιεί η ζούγκλα».
Οι μαρτυρίες των κατοίκων είναι έντονες και ομόφωνες: υπάρχει αίσθημα εγκατάλειψης και αγανάκτησης. Κάτοικος, σχολιάζει δεικτικά: «Μιας και στον Δήμο δεν έχουν άτομα, ας βρουν… κάποιον βοσκό, μήπως γίνει κάτι με τα χόρτα που ξεπερνούν το ένα με 1.5 μέτρο». Το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως στη συντήρηση.
Από τον Δήμο, όπως φαίνεται, οι εργασίες καθαρισμού και κλαδέματος έχουν να γίνουν μήνες ολόκληρους, αφήνοντας τον κοινόχρηστο χώρο στο έλεος της φύσης. Ωστόσο, οι κάτοικοι ζητούν άμεση παρέμβαση.
Τονίζουν ότι η πλατεία δεν είναι μόνο ένας χώρος πρασίνου, αλλά σημείο κοινωνικής συνάντησης, αναψυχής και χαλάρωσης για όλες τις ηλικίες. Και ο κίνδυνος δεν σταματά εκεί: πολλοί κάτοικοι αναφέρουν παρουσία τρωκτικών, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν εντοπιστεί φίδια που κρύβονται μέσα στη βλάστηση.
«Πρέπει να προσέχεις πού πατάς» λέει η νεαρή Αννα, που συνήθιζε να διαβάζει στην πλατεία. Καθώς φεύγουμε, η εικόνα παραμένει θλιβερή και ανησυχητική: Ψηλά χόρτα κυριεύουν τον χώρο, παγκάκια κρυμμένα μέσα στη βλάστηση και λίγα παιδιά που τολμούν να παίξουν ανάμεσά τους.
Η αγανάκτηση των κατοίκων είναι εμφανής, και η ανάγκη για δράση επείγουσα. Η πλατεία χρειάζεται φροντίδα, για να ξαναγίνει το αγαπημένο σημείο της γειτονιάς και να επιστρέψει στην κοινότητα.
ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ (Π. ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ)
