Μια εικόνα που σοκάρει. Μια πράξη που δεν χωρά καμία δικαιολογία. Στη γέφυρα στα Λαβδέικα, στην Αμαλιάδα, εννέα κουτάβια βρέθηκαν κλεισμένα μέσα σε τσουβάλια και πεταμένα σε λίμνη με νερό. Από τα εννέα, μόνο δύο βρέθηκαν ζωντανά. Τα υπόλοιπα δεν τα κατάφεραν.
Δεν πρόκειται για «ατύχημα». Δεν πρόκειται για «παράλειψη». Πρόκειται για συνειδητή, επαναλαμβανόμενη, εγκληματική πράξη. Κάποιος τα έβαλε σε τσουβάλια. Κάποιος τα μετέφερε. Κάποιος τα πέταξε στο νερό. Και κάποιος σήμερα σιωπά.
Η κατάντια μιας κοινωνίας που ακόμη αγνοεί τη λέξη «στείρωση».
Το περιστατικό δεν είναι μεμονωμένο. Είναι η κορυφή ενός παγόβουνου που στην Ηλεία όλοι γνωρίζουν αλλά λίγοι τολμούν να αγγίξουν. Ανεπιθύμητες γέννες, εγκαταλείψεις σε χωράφια, κάδους, ρέματα. Και τώρα, λίμνες.
Η στείρωση εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται από πολλούς ως «περιττή», «ανώφελη» ή «αντίθετη στη φύση». Όμως η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Η μη στείρωση οδηγεί σε ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό και τελικά, σε τέτοιες φρικαλεότητες.
Η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο το άτομο που πέταξε τα κουτάβια. Βαραίνει όλους. Τη σιωπηλή συγκατάθεση. Την αδιαφορία.
Ο νόμος είναι σαφής. Η εφαρμογή του όμως;
Η κακοποίηση και η θανάτωση ζώων αποτελεί κακούργημα σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία. Οι ποινές είναι βαριές, τα πρόστιμα υψηλά. Το ερώτημα όμως είναι απλό. Θα εφαρμοστούν; Θα βρεθεί ο δράστης;
Διότι αυτός που το έκανε μία φορά, θα το ξανακάνει. Αν δεν υπάρξει ταυτοποίηση και παραδειγματική τιμωρία, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ένα «Μπορείς να το κάνεις και να μην έχεις συνέπειες».
Το γεγονός έγινε γνωστό ύστερα από σχετική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Τα δύο σκυλάκια που σώθηκαν μέσα από αυτή τη φρίκη, και παλεύουν να ζήσουν τώρα ζητούν μια ευκαιρία.
Δύο κουτάβια που γλίτωσαν από ασφυξία και πνιγμό, χρειάζονται τώρα φιλοξενία. Χρειάζονται υιοθεσία. Χρειάζονται μια κοινωνία που θα αποδείξει ότι δεν είναι μόνο ικανή για βαρβαρότητα, αλλά και για ευθύνη.
