Γράφει η Σοφία Καυκοπούλου
Sophie’s matter
Την προηγούμενη φορά είχαμε μιλήσει για το πώς ένας γονέας που ζει με το παιδί του μπορεί να μπει σε μία νέα σχέση και να χειριστεί την κατάσταση ώστε να δημιουργήσει ένα υγιές κλίμα ανάμεσα στο σύντροφο και το παιδί. Μία κατάσταση βέβαια που ενέχει κινδύνους όταν η απόφαση αυτή δεν είναι ώριμη. Τώρα θα μιλήσουμε για την περίπτωση που ένας γονιός με ένα ή περισσότερα παιδιά, που όμως δε ζουν μαζί του, προχωρά σε κάποια σχέση. Σε αυτή την περίπτωση η σχέση δεν περιλαμβάνει τα παιδιά με τη στενή έννοια, αλλά δεν παύει να είναι μία κατάσταση στην οποία υπάρχουν και άλλα άτομα, εκτός από τον σύντροφο, που διεκδικούν ανάλογα βέβαια και με την ηλικία, την προσοχή του γονέα. Αυτή η σχέση δεν έχει συνήθως τους ίδιους κινδύνους, ούτε απαιτεί τόση φροντίδα όσο η σχέση στην οποία τα παιδιά καλούνται να ζήσουν με ένα ξένο άτομο. Σίγουρα όμως χρειάζεται σωστή οριοθέτηση από τη μεριά του γονέα, ώστε και η νέα του σχέση αλλά και τα παιδιά του να έχουν μία σωστή μεταξύ τους επικοινωνία. Είναι και πάλι βέβαια μία σχέση που πρέπει να χτιστεί και χρειάζεται και αυτή το χρόνο της. Ωστόσο είναι πιο εύκολο να έρθει ένα νέο μέλος στην καινούργια οικογένεια που δημιουργείται, καθώς δεν διαταράσσεται η καθημερινότητα των προηγούμενων παιδιών. Αν και η σχέση μεταξύ τους είναι στο χέρι των γονέων να είναι όσο γίνεται πιο αρμονική. Ουσιαστικά, τα παιδιά μεγαλώνοντας καταλαβαίνουν, ή πρέπει να τους μάθουμε να καταλαβαίνουν, ότι οι γονείς έχουν και αυτοί τη δική τους προσωπική ζωή η οποία είναι ανεξάρτητη από τα ίδια. Οι γονείς πάντα τα αγαπούν και πάντα θα ενδιαφέρονται για αυτά, έχοντας ως κύριο μέλημα την προστασία τους, αλλά δεν μπορούν τα παιδιά να έχουν λόγο στις προσωπικές τους επιλογές, για την επιλογή συντρόφου, για την έλευση κάποιου άλλου παιδιού, κ.λπ.
