Αυτό είναι ακριβώς και το παράδοξο. Η Cargill, είναι η μεγαλύτερη ιδιωτική εταιρεία των Ηνωμένων Πολιτειών. Ιδρύθηκε το 1865, ανήκει σε περίπου εκατό μέλη της ίδιας οικογένειας και έχει έσοδα που αγγίζουν τα 154 δισεκατομμύρια δολάρια, μεγαλύτερα από το ΑΕΠ μία χώρας όπως είναι η Ουγγαρία. Δραστηριοποιείται σε 70 χώρες, απασχολεί 155.000 εργαζόμενους και ελέγχει, μαζί με τρεις ακόμα κολοσσούς, το 70% έως 90% του παγκόσμιου εμπορίου σιτηρών. Δεν είναι εισηγμένη σε κανένα χρηματιστήριο. Δεν έχει κανένα κίνητρο να σας εξηγήσει τι κάνει.
Η οικογένεια Cargill-MacMillan έχει παράγει περισσότερους δισεκατομμυριούχους από οποιαδήποτε άλλη οικογένεια στον κόσμο. Είναι 14 τουλάχιστον, με μερικές πηγές να μιλούν για 21. Μένουν σε ράντσο στη Μοντάνα και σε ήσυχες γειτονιές της Μινεάπολης. Δεν δίνουν συνεντεύξεις, δεν εμφανίζονται σε gala. Η Pauline MacMillan Keinath, η μεγαλύτερη μεμονωμένη μέτοχος με ποσοστό γύρω στο 13%, έχει καθαρή περιουσία που αγγίζει τα 10 δισεκατομμύρια δολάρια, και το όνομά της δεν λέει τίποτα στους περισσότερους. Από επιλογή.
Μια αποθήκη στην Αιόβα, το 1865
Η ιστορία ξεκίνησε αμέσως μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο. Ο William Wallace Cargill, γιος Σκωτσέζου καπετάνιου, αγόρασε μια σιταποθήκη στην Αιόβα, το 1865. Κατάλαβε νωρίς ότι ο πραγματικός έλεγχος στη γεωργία δεν βρίσκεται στο χωράφι, αλλά στην αποθήκευση και τη μεταφορά. Καθώς οι σιδηρόδρομοι κατευθύνονταν προς τη Δύση, αυτός έχτιζε αποθήκες πριν ακόμα φτάσουν οι γραμμές. Μέχρι το 1885, οι αδελφοί Cargill ήλεγχαν πάνω από εκατό εγκαταστάσεις αποθήκευσης. Μια γενιά αργότερα, το 1895, η κόρη του William, παντρεύτηκε τον John MacMillan, και έτσι γεννήθηκαν οι δύο κλάδοι που μοιράζονται μέχρι σήμερα την εταιρεία.
Γιατί δεν μπήκαν ποτέ στο χρηματιστήριο
Η απόφαση να παραμείνει ιδιωτική ελήφθη μετά από κρίση το 1909, όταν πέθανε ο ιδρυτής και η εταιρεία βρέθηκε υπερχρεωμένη. Ο John MacMillan, την έσωσε, επέβαλε συγκεντρωτική διοίκηση και καθιέρωσε τον κανόνα που ακολουθείται έκτοτε: το 80% των καθαρών κερδών επανεπενδύεται στην εταιρεία. Έξω από το χρηματιστήριο, η Cargill δεν χρωστάει εξηγήσεις σε αναλυτές, δεν τρέμει μπροστά σε ακτιβιστές μετόχους, και δεν κυνηγά τριμηνιαία αποτελέσματα. Αυτό της επιτρέπει να σκέφτεται σε πλάνο δεκαετίας, κάτι που λίγες επιχειρήσεις στον κόσμο μπορούν να κάνουν.
