Δύο πράματα με ακολουθούσαν καθώς επρόκειτο να μιλήσω μαζί της. Το πρώτο, η παλιά πεποίθησή μου, «η Μιμήv ωραία, αλλά από ταλέντο άσε καλύτερα». Λάθος μου. Δημοσίως ζητάω συγγνώμη. Mimi sorry. Το δεύτερο, η πασίγνωστη ρήση του Λάκη Λαζόπουλου που πήγαινε κάπως έτσι: «Εμαθα ότι το τρένο έπαιζε καλύτερα από την Ντενίση». Πλακίτσες…
Οταν είδα την παράσταση για «Σμύρνη» τα έχασα και αναθεώρησα. Πρωτοφανής αρτιότητα και πληρότητα. Στα χρονικά του ελεύθερου θεάτρου. Και πολλούς φίλους έστειλα. Και όλοι συμφώνησαν μαζί μου. Η συνέχεια σε τηλεφωνική επικοινωνία. Με βασάνισε! Την είχα πάρει από πίσω. Τηλεφωνικά εννοείται. Η Μίμη στην Κύπρο. Ο Μίμης (εγώ φυσικά) στην Αθήνα. Την πρώτη φορά δεν το σήκωσε. Εστειλα μήνυμα. Μετά μιλήσαμε. Α όχι, μου είπε. Μετάνιωσα. Δεν δίνω συνέντευξη. Βρε καλή μου, βρε χρυσή μου, τελικά υπέκυψε. Ουφ! Ομως πάλι εξαφανίστηκε. Τελικά απάντησε. Μετά από ώρες: «Είμαι σε γύρισμα, θα σε πάρω το βράδυ». Με πήρε. Κλείσαμε τηλεφωνικό ραντεβού να τα πούμε. Μετά από δύο βράδια. Δεν το σήκωσε. Πάλι μήνυμα: «Μιμή με πούλησες». Μετά από ώρες απάντησε: «Θα τελειώσω τα μεσάνυχτα. Τα λέμε αύριο».
Πάλι τα ίδια. Πάλι τηλέφωνο. Απάντησε: «Πάρε με σε δέκα λεπτά, είμαι σε ταξί με κατεύθυνση το σπίτι». Ετσι κι έγινε. Πάλι δεν ήταν έτοιμη. Με είχε σκάσει. Τελικά μιλήσαμε. Και για την επιμονή μου και το άγχος μου εκείνο που βρήκε να μου πει ήταν:
«Αν ήμασταν παντρεμένοι θα σε είχα κάνει τόπι στο ξύλο».
