Πάτρα: Οταν η πόλη στερήθηκε το Ρωμαϊκό Ωδείο επί κυβέρνησης Ράλλη και τα τα “κόκκινα” μεροκάματα, έφτιαξαν ένα θέατρο – φωτο

Τέτοιες μέρες 45 χρόνια πριν…

Η κυβέρνηση δια του Υπ.Πο. “απαγορεύει” (εμμέσως πλην σαφώς) στον Δήμο να χρησιμοποιήσει το Ρωμαϊκό Ωδείο για τις εκδηλώσεις του. (“Η ιστορία επαναλαμβάνεται, πρώτα ως τραγωδία, μετά ως φάρσα” έλεγε ο θείος Κάρολος Μαρξ).

Μόνον που τότε, ήταν άλλοι καιροί… Και τα “κόκκινα” μεροκάματα, φτιάχνουν (σε λιγότερο από δύο μήνες) ένα θέατρο…

Δεν ξέρω ποιος έκανε τα κλικ. Τις φωτογραφίες, μου τις εμπιστεύτηκε ο Nik Mousios και τον ευχαριστώ από καρδιάς.

Όσοι αναγνωρίζουν τον εαυτό τους θα τους παρακαλούσα να προσθέσουν τα ονόματά τους. Αναγνωρίζω την Ευανθία Στιβανάκη (με το ξινάρι) στην 1η, τον Σταχανοβίτη Κώστα Τσίμπιση στην 2η, την Αγγελική Σπηλιοπούλου και τον Περικλης Βασιλοπουλος (ν’ ανεμίζει το φτυάρι) στην 3η…

40 χρόνια πριν… Η κυβέρνηση Γεωργίου Ράλλη (δια του Υπ.Πο. Ανδρέα Ανδριανόπουλου) στερεί από τον Δήμο (δημαρχεύοντος Θεοδώρου Αννίνου), το Ρωμαϊκό Ωδείο, παραχωρώντας το για ολόκληρο το καλοκαίρι σ’ έναν καινοφανή οργανισμό-συνονθύλευμα ετεροκλίτων φορέων. (Από τον Σύνδεσμο Εφέδρων Αξιωματικών, μέχρι τον Φυσιολατρικό)…
Ο Δήμαρχος καλεί τον λαό να κάνει έναν σκουπιδότοπο, Θέατρο. Σαν χθες, σαν σήμερα, σαν αύριο, σαν μεθαύριο, μέσα στο λιοπύρι του Ιουνίου, δεκάδες νέοι(ες) και μεγαλύτεροι(ες) συστρατεύονται με το “Καλλιτεχνικό Εργαστήρι” (σε 350 υπολογίστηκαν όσοι συμμετείχαν έστω και με λίγες ώρες δουλειάς) και το γεμάτο σκουπίδια οικόπεδο, Γερμανού και Ηλείας, γίνεται σε λιγότερο από δύο μήνες το “Λαϊκό Δημοτικό Θέατρο”…
Έμποροι της Πάτρας προσέφεραν υλικά, η ΑΒΕΞ όλη την ξυλεία, εργαζόμενοι(ες) χρήματα και εθελοντική δουλειά. Θα ήθελα να μπορούσα να μνημονεύσω όλους και όλες που συμμετείχαν σ’ αυτό το έργο. Δυστυχώς δεν μπορώ… (Δεν τους ήξερα όλους, δεν γνώρισα καν πολλούς, δεν θυμάμαι περισσότερους. Θα μείνω όμως στον Κώστα Τσίμπιση, τον πετροπελεκητή, που δεν έλειψε ούτε ΜΙΑ ημέρα, θυσιάζοντας το μεροκάματό του τότε, για ένα θέατρο.