Αυτό το βιβλίο πρέπει να το διαβάσεις δύο φορές, αλλά και παραπάνω αν το διαβάσεις, όλο και κάποιο παραπάνω γρίφο θα λύνεις. Ετσι κι αλλιώς, δεν είναι κόπος, αριθμεί 68 σελίδες και δεν του χρειάζονταν παραπάνω. Επιπλέον η ηρωίδα έπρεπε να πάρει το αεροπλάνο της επιστροφής, δεν είχε χρόνο να ψηλαφίσει κι άλλο τα μήκη, τα πλάτη, τις οσμές και τα έγκατα της εμπειρίας.
Ρούλα Γεωργακοπούλου, Εντευκτήριο Μελαγχολικών Πιθήκων, βιβλιοπωλείον της Εστίας. Η συγγραφέας έχει διατελέσει εκπαιδευτικός, είναι φιλόλογος, μεταφράστρια και (επεισοδιακή) χρονογράφος. Τη χαρακτηρίζει η πνευματώδης, χαριτωμένα νευρική γραφή. Εχει το σπάνιο προσόν να σου απλώνει οινοπνευματάκι στη σάρκα ώστε οι αιχμές και τα δήγματά της να σε βρίσκουν δροσερό, με το χαμόγελο στα χείλη. Παρ’όλο που η ίδια διατείνεται ότι ξεχωρίζει τα είδη του λόγου με τα οποία καταπιάνεται, θεατρικό κείμενο, νουβέλες, παιχνιδιάρικα αρθρίδια, το απολαυστικό ύφος της είναι από μακριά αναγνωρίσιμο. Δεν θυμόμαστε από την εποχή του Φρέντι Γερμανού άλλους χρονογράφους ικανούς να σου προκαλέσουν γέλιο- εικάζουμε ότι τον διάβαζε και η ίδια, εξ ου και η νύξη της για το Γράψτο Όπως το Λέω, που ο Γερμανός απέδωσε στον Κόκοτα από μια συνέντευξή τους- μέχρι που ήρθαν η Γεωργακοπούλου και ο Σκαμπαρδώνης. Αμφότεροι στα «Νέα».
Το βιβλίο. Χμμ. Το μυαλό σου πάει στην Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, ίσως επειδή η φόρμα και οι προθέσεις έχουν στοιχεία συγγένειας. Η ηρωίδα είναι μια θηλυκή Γκάλιβερ που εμπλέκεται σε μία Λιλιπούτη η οποία απαρτίζεται από γορίλες. Και των δύο φύλων, αλλά ο κυρίαρχος είναι ο αρσενικός, το κέντρο του σύμπαντος. Μια που τα πιθηκοειδή είναι αρχαιότερα από τον άνθρωπο- αλλά από Παρθενώνες ακόμα τίποτα, πόσο μάλλον πύργους Ελληνικού- μπορείς και να συμπεράνεις ότι ξεσηκώσαμε κάποια στοιχεία τους, όσα μας εξυπηρετούσαν. Και γιατί να τα αλλάξουμε; Χτυπάμε το στήθος μας και πάμε παρακάτω.
Θα αποφύγω να σχολιάσω το βιβλίο με όρους ψυχεδελικού ενδιαφέροντος. Για δύο λόγους: Πρώτον, γιατί δεν τους κατέχω. Δεύτερον, γιατί δεν χρειάζονται. Κατάλληλος σέρπα σ’ αυτή την αλλόκοτη αναγνωστική περιπέτεια είναι η διαίσθηση γιατί κυρίως αυτή θα σε βοηθήσει να απογριφοποιήσεις με μικρότερη ή μεγαλύτερη επιτυχία κώδικες, σύμβολα, μυστικά περάσματα. Η συγγραφέας (φαίνεται να) καθοδηγείται από την ιδέα ότι αν θέλουμε να κατανοήσουμε την έννοια και το περιεχόμενο της ανθρωπινότητας- δικής μας επινόησης όρος- πρέπει να έχουμε και το σώμα μας μαζί, με σημαιοφόρο την αφή, διαθέσιμο να παραδοθεί σε ορμέμφυτες αισθήσεις, ένστικτα και μνήμες πρωτογονισμού. Εκεί βρίσκονται οι απαρχές της γλώσσας, η οποία είναι ταυτόχρονα και φορέας του τραύματος και το θλαστικό όργανο μαζί, όπως δείχνει η Ρούλα Γεωργακοπούλου με αρκετές καθηλωτικές επιδείξεις δεξιοτεχνίας που αποτελούν δείγματα λογοτεχνίας υψηλής στάθμης.
Αν μας ζητήσετε λιγότερα λόγια γι’ αυτές τις 68 σελίδες, θα μας διευκολύνατε πολύ: Το βιβλίο αποπνέει μια υποβλητική ανάγκη για τρυφερότητα, με όρους αγνού δούναι και λαβείν, σαν να ομιλεί μια μητρότητα ορφανή, η οποία κατανοεί αλλά δεν κατανοείται. Αλλά αν δεν αγγιζόμαστε, πώς θα συνεννοηθούμε;
Προχωρώ στην ανάρτηση και μετά θα διαβάσω επιτέλους τις κριτικές που γράφτηκαν στα «Νέα». Προσπάθησα να αναμετρηθώ με το βιβλίο άνευ διδασκάλου, σαν αστοιχείωτος πίθηκος. Ή ταν ή Λακάν. Να δούμε τι πουλιά έπιασα, αν και οι γορίλες δεν νομίζω ότι πιάνουν πουλιά. Των άλλων, δηλαδή.
