Σκληρή κριτική στον Κυριάκο Μητσοτάκη με αφορμή την επίσκεψή του στο Καστελλόριζο ασκεί ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Α. Παπανδρέου, επαναφέροντας στο προσκήνιο την περίοδο του 2010 και τις συνθήκες υπό τις οποίες η Ελλάδα οδηγήθηκε στον μηχανισμό στήριξης.

Αφορμή απιοτέλεσε η αναφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη, στο 2010, όταν το Καστελλόριζο επιλέχθηκε ως το σκηνικό για την ανακοίνωση της εισόδου της χώρας στην εποχή των μνημονίων.
Η δήλωση του Γιώργου Παπανδρέου έχει ως εξής:
Ο κ. Μητσοτάκης πήγε στο Καστελλόριζο για να «κλείσει έναν κύκλο».
Όμως ο κύκλος αυτός άνοιξε με ευθύνη της παράταξής του.
Μιλά σήμερα για ενότητα, αλλά στις πιο κρίσιμες στιγμές για τον ελληνισμό ήταν εκκωφαντικά απών.
Δεκαέξι χρόνια μετά, άραγε κατάλαβε;
Κατάλαβε την εθνική και γεωπολιτική σημασία του Καστελόριζου;
Κατάλαβε τις αγωνιώδεις στιγμές που έζησε τότε η Ελλάδα;
Το 2010 ήταν η αφετηρία μιας εθνικής προσπάθειας.
Για να αλλάξουμε τη χώρα.
Για να αντιμετωπίσουμε τη βαθιά κρίση που έπληξε την Ελλάδα και συγκλόνισε την Ευρώπη.
Και η κρίση δεν προέκυψε από το πουθενά.
Ήταν ευθέως το αποτέλεσμα της διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας του Κώστα Καραμανλή.
Που έφερε τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αντίθετα, πρόταξε το εθνικό συμφέρον και ανέλαβε το τεράστιο πολιτικό βάρος εξαιρετικά δύσκολων αποφάσεων. Αγωνίστηκε και διασφάλισε τη μόνη διαθέσιμη λύση για να παραμείνει η χώρα όρθια.
Ενώ το κόμμα του κ. Μητσοτάκη συναγωνιζόταν τον ΣΥΡΙΖΑ του κ. Τσίπρα στις πλατείες του δήθεν αντιμνημονιακού μετώπου.
Αλλά αναπαράγει τις ίδιες πρακτικές που μας οδήγησαν στην κρίση.
Δεν ήταν η εικόνα τότε του όμορφου πάντα Καστελόριζου που πίκρανε τους Έλληνες. Ήταν το έλλειμμα, το χρέος και η αναξιοπιστία της χώρας, που έφερε εξαρτήσεις και δεινά – τα οποία συνεχίζουν να πληρώνουν ακριβά για χάρη της ΝΔ και των λίγων ισχυρών.
Ο πελατειασμός και η κοινωνική αδικία.
Η αδιαφάνεια και η διαφθορά.
Ο υπερσυγκεντρωτισμός της εξουσίας, η νομή και η ιδιοποίησή της.
Η κλεπτοκρατία και η ευνοιοκρατία υπέρ των λίγων.
Εκθέτουν ξανά τη χώρα σε κινδύνους.
Οικονομικούς και εθνικούς.
Οι παθογένειες αυτές για να ξεριζωθούν απαιτούν πολιτικό θάρρος και πραγματική βούληση.
Η Νέα Δημοκρατία δεν τα είχε τότε.
Δεν τα έχει σήμερα.
Έναν κύκλο δεν τον κλείνεις με επικοινωνιακά τεχνάσματα.
Τον κλείνεις αναλαμβάνοντας τις ευθύνες σου.
Η ιστορία δεν ξαναγράφεται.
Και οι ευθύνες δεν διαγράφονται.


