Οι Monovine σχηματίστηκαν το 2006 στην Πάτρα, από τον Στράτο Κίρη, τον Ξενοφώντα Σακελλαρίου και τον Σωτήρη Ντούβα. Τρία παιδιά που ξεκίνησαν μια μπάντα χωρίς να ξέρουν τότε μέχρι πού μπορεί να φτάσει.
Οι πρώτες πρόβες έγιναν σε φοιτητικά δωμάτια και η αρχή ήταν όσο πιο DIY γινόταν. Για την πρώτη τους συναυλία, μάλιστα, υπάρχει μια ιστορία που την έχω ακούσει σαν μικρό αστικό μύθο της εποχής: ότι χρειάστηκε να κάνουν πρόβα χωρίς κανονικά όργανα, στα σκαλιά μιας πολυκατοικίας. Είτε έτσι ακριβώς έγιναν τα πράγματα είτε η ιστορία μεγάλωσε λίγο με τα χρόνια, ταιριάζει απόλυτα με το πώς ξεκίνησαν οι Monovine.
Ο ήχος τους από την αρχή πατούσε στο grunge και το alternative rock, αλλά δεν έμενε μόνο εκεί. Punk και proto-punk επιρροές, θόρυβος, δυνατές κιθάρες και επιθετικά τύμπανα άρχισαν να φτιάχνουν σιγά σιγά τον δικό τους χαρακτήρα.
Οι Monovine δεν προσπάθησαν να χωρέσουν κάπου. Πήραν αυτά που άκουγαν, τα πέρασαν από το δικό τους φίλτρο και έφτιαξαν έναν ήχο που ήταν ωμός, δυνατός και άμεσος.
Και πολύ γρήγορα αυτός ο ήχος βγήκε από τις πρόβες και βρέθηκε μπροστά σε κόσμο.
Η Πάτρα έγινε το πρώτο τους μεγάλο πεδίο. Έδωσαν πάρα πολλά live στα «δικά μας τσιμέντα», σε μικρά stages, σε μεγαλύτερες σκηνές και σε χώρους που σήμερα μπορεί να μην υπάρχουν καν. Έπαιξαν ως support, έπαιξαν ως headliners και βρέθηκαν δίπλα σε ελληνικά και ξένα ονόματα.
Και δεν ήταν όλα τα live σε κανονικές σκηνές. Οι Monovine μπορούσαν να παίξουν σχεδόν οπουδήποτε υπήρχε χώρος για να στηθούν ενισχυτές. Ακόμη και σε πεζοδρόμιο, μέχρι και στο Fifty Fifty του Jonny.
Αυτό ήταν ένα μεγάλο κομμάτι της μπάντας. Δεν περίμεναν τις τέλειες συνθήκες για να παίξουν.
Το live έγινε πολύ γρήγορα βασικό μέρος της ταυτότητάς τους. Ήταν από εκείνες τις μπάντες που έπρεπε να τις δεις πάνω στη σκηνή για να καταλάβεις πραγματικά τι κάνουν. Η ένταση, η ενέργεια και ο θόρυβος δεν ήταν απλώς στοιχεία του ήχου τους. Ήταν μέρος της παρουσίας τους.
Μέσα σε αυτή τη διαδρομή ήρθε το 2011 το Cliché, το πρώτο τους ολοκληρωμένο album, που κυκλοφόρησε από την Inner Ear. Ήταν η πρώτη ολοκληρωμένη καταγραφή αυτού που είχαν χτίσει μέχρι τότε και ένας δίσκος που έβαλε ξεκάθαρα τους Monovine στον χάρτη της ελληνικής ανεξάρτητης rock σκηνής.
Το Cliché κρατούσε όλη αυτή την ωμή πλευρά της μπάντας. Grunge, proto-punk, δυνατές κιθάρες και μια παραγωγή που άφηνε χώρο στην ένταση. Ήταν ένας δίσκος που έδειχνε μια μπάντα με συγκεκριμένο ήχο και κυρίως με ξεκάθαρη ταυτότητα.
Μετά το Cliché ήρθε το Swallow, το 2014. Ο δεύτερος δίσκος τους κυκλοφόρησε ανεξάρτητα και βρήκε τους Monovine σε διαφορετική φάση. Είχαν μεσολαβήσει αλλαγές στη σύνθεση και η μπάντα είχε περάσει σε μια πιο εσωστρεφή περίοδο.
Το Swallow δεν ήταν απλώς η συνέχεια του πρώτου δίσκου. Ήταν το αποτέλεσμα μιας διαφορετικής περιόδου για τους Monovine, με τον ήχο τους να παραμένει αναγνωρίσιμος αλλά την μπάντα να κινείται σε διαφορετική κατεύθυνση.
Γύρω στο 2015 η αρχική τριάδα επανενώθηκε. Ο Στράτος, ο Ξενοφών και ο Σωτήρης ξαναβρέθηκαν μαζί και τα live έγιναν ξανά βασικό κομμάτι της μπάντας.
Δεν ήταν μια μπάντα που σταματούσε εύκολα.
Μετά από σχεδόν τρία χρόνια, ήρθε το 2018 το D.Y.E., ο τρίτος ολοκληρωμένος δίσκος τους. Εδώ οι Monovine έδειχναν πλέον μια μπάντα που είχε πίσω της χρόνια εμπειρίας, πολλές συναυλίες και διαφορετικές φάσεις, χωρίς να έχει χάσει την ένταση που την χαρακτήριζε.
Το D.Y.E. ήταν και ο δίσκος που επιβεβαίωσε ότι οι Monovine είχαν εξελιχθεί χωρίς να απομακρυνθούν από τον βασικό τους ήχο. Τα grunge στοιχεία παρέμεναν, αλλά υπήρχαν περισσότερες αναφορές και διαφορετικές αποχρώσεις μέσα στα τραγούδια.
Ακόμη και ο τίτλος είχε περισσότερες από μία αναγνώσεις. Για τον Ξένο ήταν «Do You Exist?», ενώ για τον Στράτο «Do You Evolve?».
Και οι δύο εκδοχές ταίριαζαν τελικά σε μια μπάντα που δεν είχε σταματήσει να ψάχνεται.
Τρεις δίσκοι σε σχεδόν μια δεκαετία. Cliché, Swallow, D.Y.E. Τρεις διαφορετικές περίοδοι, με αλλαγές στον ήχο, αλλά με την ίδια βασική ανάγκη: να συνεχίσουν να παίζουν και να γράφουν μουσική με τον δικό τους τρόπο.
Μέχρι τότε οι Monovine είχαν ήδη παίξει εκατοντάδες live και είχαν μοιραστεί τη σκηνή με ονόματα όπως οι Iggy Pop & The Stooges, The Fuzztones, The Subways, 1000mods, Naxatras και The Last Drive.
Η μπάντα που είχε ξεκινήσει από την Πάτρα είχε πλέον φτάσει πολύ πιο μακριά.
Το καλοκαίρι του 2019 ήρθε μια από τις σημαντικότερες στιγμές αυτής της διαδρομής.
Στις 24 Ιουνίου οι Monovine βρέθηκαν στην Πλατεία Νερού, στο Release Athens, σε μια βραδιά με headliners τους Alice in Chains και συμμετοχές από Fu Manchu, 1000mods και άλλα σημαντικά ονόματα της ελληνικής και διεθνούς rock σκηνής.
Για περίπου μισή ώρα παρουσίασαν τραγούδια από το Cliché, το Swallow και το D.Y.E. και απέδειξαν ότι ο ήχος που είχε γεννηθεί σε μικρά stages της Πάτρας μπορούσε να σταθεί και σε μια τόσο μεγάλη σκηνή.
Και ενώ όλα έδειχναν πως υπήρχε ακόμη συνέχεια, τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου ήρθε το Evergreen.
Το τραγούδι ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε ως single, αποτελώντας την πρώτη γεύση από μια νέα δουλειά που φαινόταν να βρίσκεται μπροστά τους.
Το Evergreen έμοιαζε περισσότερο με αρχή παρά με τέλος.
Μόνο που η συνέχεια δεν ήρθε ποτέ με τη μορφή ενός τέταρτου δίσκου.
Τον Δεκέμβριο του 2019 οι Monovine έδωσαν το τελευταίο τους live.
Είχαν ήδη συμπληρώσει περισσότερα από δέκα χρόνια διαδρομής, τρεις δίσκους και αμέτρητες συναυλίες. Από τις πρώτες πρόβες μέχρι τις μεγαλύτερες σκηνές, είχαν καταφέρει να μεγαλώσουν χωρίς να χάσουν αυτό που τους έκανε ξεχωριστούς.
Η ιστορία τους, τελικά, δεν είναι μόνο μια σειρά από κυκλοφορίες και συναυλίες. Είναι η ιστορία μιας μπάντας που ξεκίνησε από την Πάτρα, διαμόρφωσε τον δικό της ήχο και κατάφερε να τον πάει πολύ πιο μακριά.
Οι Monovine δεν υπάρχουν πια ως μπάντα. Η μουσική τους, όμως, παραμένει εκεί, μαζί με όσα σημαίνει για όσους τη γνώρισαν εκείνη την εποχή.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ουσιαστικό που μπορεί να αφήσει πίσω της μια μπάντα.
