“Η θερινή περίοδος του 2026 ολοκληρώθηκε. Το παράκτιο μέτωπο της Πάτρας δεν επιλέχτηκε, δυστυχώς, ως προορισμός από επισκέπτες εκτός της πόλης”, αναφέρει το σπιράλ σε ανακοίνωσή του, η οποία συνεχίζει ως εξής:
“Οι Πατρινοί που αξιοποίησαν τις ομορφιές και τις υποδομές του ήρθαν αντιμέτωποι με μια κατάσταση «πολιορκίας». Το σπιράλ συνοψίζει τα προς επίλυση ζητήματα στην «επέλαση» των τραπεζοκαθισμάτων και των ομπρελοκαθισμάτων, στο κυκλοφοριακό έμφραγμα και την ανεξέλεγκτη στάθμευση. Διατυπώνουμε παράλληλα την αναγκαιότητα για ουσιαστικό έλεγχο και έγκαιρο σχεδιασμό με απαραίτητες τις πρωτοβουλίες του Δήμου Πατρέων και στα δύο μέτωπα.
Η ακτογραμμή που εκτείνεται από τα Βραχνέικα στα δυτικά μέχρι τον Ψαθόπυργο στα ανατολικά αποτελεί διαχρονικά την κύρια διέξοδο αναψυχής για τους πολίτες της Πάτρας. Ωστόσο, η εικόνα που παρουσιάζει το παράκτιο μέτωπο κατά τους θερινούς μήνες απέχει δραματικά από ένα βιώσιμο και προσβάσιμο περιβάλλον. Η άναρχη επέκταση της επιχειρηματικής δραστηριότητας, σε συνδυασμό με την έλλειψη κυκλοφοριακής πειθαρχίας, έχει μετατρέψει τις παραλίες και τους παραλιακούς δρόμους σε πεδίο καθημερινής σύγκρουσης για έναν ελεύθερο διάδρομο.
Το πρώτο και πιο εμφανές ζήτημα αφορά την κατάληψη των πεζοδρομίων και του αιγιαλού:
· Αδιάβατα πεζοδρόμια: Σε περιοχές όπως τα Βραχνέικα και το Μονοδένδρι, αλλά και στην παραλιακή ζώνη του Ρίου, του Αγίου Βασιλείου και του Ψαθόπυργου τα πεζοδρόμια συχνά εξαφανίζονται κάτω από σειρές τραπεζιών, και διαχωριστικών. Οι πεζοί, οι γονείς με καροτσάκια και τα άτομα με μειωμένη κινητικότητα αναγκάζονται να κατεβαίνουν στο οδόστρωμα, εκτεθειμένοι στα διερχόμενα οχήματα.
· Ιδιωτικοποίηση της παραλίας: Στην ακτή, οι ξαπλώστρες και οι μόνιμες κατασκευές αναπτύσσονται συχνά μέχρι το κύμα, παραβιάζοντας την υποχρεωτική ζώνη ελεύθερης πρόσβασης. Η έννοια του κοινόχρηστου αγαθού υποχωρεί μπροστά στη λογική της κατανάλωσης
· Η κατάσταση επιβαρύνεται εκθετικά από την έλλειψη υποδομών στάθμευσης και την κυκλοφοριακή αυθαιρεσία:
· Δρόμοι-παγίδες: Στον Ψαθόπυργο, τα Αραχωβίτικα και τα Βραχνέικα, όπου οι παραλιακοί δρόμοι είναι στενοί, η στάθμευση και στις δύο πλευρές του δρόμου περιορίζουν το πλάτος σε μία μόλις λωρίδα. Αυτό δημιουργεί συνθήκες συμφόρησης, ενώ ελλοχεύει σοβαρός κίνδυνος σε περίπτωση ανάγκης διέλευσης οχημάτων έκτακτης ανάγκης (ασθενοφόρα, πυροσβεστικά κ.α.).
· Παρκάρισμα σε πεζοδρόμια και ράμπες: Αυτοκίνητα και δίκυκλα καταλαμβάνουν ακόμα και τα ελάχιστα ελεύθερα τμήματα πεζοδρομίων, τις ράμπες ΑμεΑ και τις προσβάσεις προς τη θάλασσα, επισφραγίζοντας τον πλήρη αποκλεισμό του δημόσιου χώρου.
Η συνύπαρξη της τοπικής οικονομίας και του τουρισμού με το δικαίωμα των πολιτών στην ελεύθερη πρόσβαση είναι εφικτή, απαιτεί όμως αυστηρή τήρηση των ορίων. Χωρίς συστηματικούς ελέγχους για τις άδειες κατάληψης κοινόχρηστου χώρου, χωροθέτηση οργανωμένων περιφερειακών πάρκινγκ και συνεχή τροχονομική επιτήρηση, η παράκτια ζώνη της Πάτρας κινδυνεύει να απωλέσει οριστικά τον δημόσιο χαρακτήρα της προς όφελος μιας ασύδοτης καθημερινότητας”.
