Ηζωή του Χρόνη Εξαρχάκου ήταν σύντομη. Έφυγε τέτοια μέρα, 27 Σεπτεμβρίου 1984, στις 5 το απόγευμα, ήταν 51 χρόνων κι είχε ένα παράπονο: Πως γινόταν αυτός που έκανε όλο τον κόσμο να γελά να υποφέρει τόσο.
Στον Άγιο Σάββα που πέρασε το τελευταίο διάστημα της ζωής του οι πόνοι ήταν δυνατοί. Ακόμη και τότε δεν έχανε το κουράγιο του:
-Αντί να είμαι περιοδεύων ηθοποιός έχω γίνει περιοδεύων ασθενής…
Μιλούσε για τις μετακινήσεις του από νοσοκομείο σε νοσοκομείο: Ιπποκράτειο – Άγιος Σάββας – Λονδίνο – Άγιος Σάββας.
Ακόμα κι εκεί μάζευε τους άλλους ασθενείς, τους έλεγε ανέκδοτα ή έπαιζε σκηνές από έργα του και έλεγε στους φίλους του:
-Παίζω το θέατρο του ενός…
Πίσω από τη χαρά και το γέλιο που έδινε κρυβόταν το δράμα. Η μητέρα του Άννα, ο άνθρωπος που υπεραγαπούσε ήταν κατάκοιτη, ανήμπορη να τον βοηθήσει κι ο γιος της ήταν το μόνο στήριγμα στον κόσμο. Άλλωστε λίγους μήνες μετά έφυγε κι αυτή από κατάθλιψη.
Τις τελευταίες μέρες της ζωής του το χιούμορ είχε χαθεί, το ίδιο και το χαμόγελό του. Είχε δώσει τη θέση του στο παράπονο…
Η ίδια η ζωή από το ξεκίνημά της δεν του φέρθηκε καλά. Γεννήθηκε στην Σύρο, η οικογένειά του ήρθε στην Αθήνα για κάτι καλύτερο, μεγάλωσε στην Πλάκα, αλλά η φτώχεια ήταν μόνιμος σύντροφος.
Βγήκε μικρός στη βιοπάλη. Έκανε διάφορες δουλειές, κάποια στιγμή μπάρκαρε, γύρισε κι έγινε ηλεκτρολόγος. Σκέψη για να γίνει ηθοποιός καμία. Κι ας επέμενε ο φίλος του Ζώρας Τσάπελης, ο πρώτος που διέκρινε το ταλέντο του.
Κάποια στιγμή τον έπεισε. Η πρώτη επαγγελματική συμμετοχή του ήταν στο θεατρικό έργο «Η βίλα των οργίων» το 1963. Από τότε έδινε το δικό του στίγμα στους δεύτερους ρόλους κλέβοντας την παράσταση.
Απόδειξη η εμφάνισή του στην ταινία «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια»
Ή το 1971 στην σκηνή με τον… Βαγγέλη στο «Μια Ελληνίδα στο χαρέμι»
Ο Φρέντυ Γερμανός στην εκπομπή «Αλάτι και Πιπέρι» τον χρησιμοποιούσε συχνά στις εκπομπές του ποντάροντας στο αστείρευτο ταλέντο του.
Η μητέρα του, ο πιο κοντινός του άνθρωπος, με τα προβλήματα υγείας τον υποχρέωσε να αποσυρθεί για ένα διάστημα από το θέατρο για να βρίσκεται δίπλα της. Μπορεί να γύρισε ταινίες, να έπαιξε στην τηλεόραση, αλλά το σανίδι ήταν η μεγάλη του αγάπη.
«Θέλω να πεθάνω στο σανίδι…» έλεγε
Σε αντίθεση με άλλους συναδέλφους του σπάνια υπέκυπτε σε προτάσεις που δεν τον ενδιέφεραν, μόνο για βιοποριστικούς λόγους. Ήθελε η παράσταση που θα πάρει μέρος να του… λέει κάτι. Μόνο έτσι μπορούσε να την υπηρετήσει σωστά κάθε βράδυ.
Έφυγε σε μια περίοδο που κυριαρχούσε η υπόθεση του προσώπου που θα υποδείκνυε ο Ανδρέας Παπανδρέου για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, η υπόθεση Νάσιουτζικ και ακόμα και στην τελευταία του… παράσταση αδικήθηκε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.
Στις μέσα σελίδες πάντως υπήρχαν ρεπορτάζ για την καριέρα του και δηλώσεις όλων των μεγάλων του θεάτρου και του κινηματογράφου που εκθείαζαν την καλοσύνη και το ταλέντο του. Μόνη εξαίρεση η ΕΡΤ που την μέρα της κηδεία του δεν βρήκε τον χρόνο να αφιερώσει ένα – δύο λεπτά στην είδηση…
