Κύριε Θεοχάρη,
όταν ένας πολίτης δυσκολεύεται να πληρώσει το ρεύμα, το ενοίκιο, το σούπερ μάρκετ και τις φορολογικές του υποχρεώσεις, δεν είναι “κακομοίρης”.
Είναι ο άνθρωπος που εργάζεται, πληρώνει και προσπαθεί να κρατήσει όρθια την οικογένειά του.
Και όταν ένας μικρομεσαίος παλεύει να κρατήσει ανοιχτή την επιχείρησή του, ένας συνταξιούχος μετράει τα ευρώ του και μια οικογένεια κάνει περικοπές ακόμη και στα βασικά, η απάντηση της πολιτικής εξουσίας δεν μπορεί να είναι ταμπέλες και διαχωρισμοί.
Η κοινωνία δεν χρειάζεται πολιτικούς που χωρίζουν τους ανθρώπους σε «νοικοκύρηδες» και «κακομοίρηδες».
Χρειάζεται πολιτικούς που να μπορούν να κοιτάξουν τον πολίτη στα μάτια και να απαντήσουν:
Γιατί ο άνθρωπος που δουλεύει δυσκολεύεται να ζήσει;
Γιατί η ακρίβεια έχει γίνει καθημερινότητα;
Γιατί η αξιοπρεπής διαβίωση μοιάζει πλέον με πολυτέλεια;
Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα.
Γιατί κακομοίρια δεν είναι η οικονομική δυσκολία ενός ανθρώπου.
Κακομοίρια είναι να έχεις εξουσία και να μην αντιλαμβάνεσαι την αγωνία της κοινωνίας.
Ο ελληνικός λαός δεν ζητάει ελεημοσύνη.
Ζητά σεβασμό. Δικαιοσύνη. Αξιοπρέπεια.
Και κυρίως ζητά πολιτικούς που να θυμούνται κάτι θεμελιώδες:
Δεν υπάρχουν “καλοί” και “κακομοίρηδες” πολίτες.
Υπάρχουν πολίτες που πληρώνουν, αγωνίζονται και απαιτούν να ακούγονται.
Η κοινωνία δεν χρειάζεται να της κουνάνε το δάχτυλο.
Χρειάζεται λογαριασμό.
Και τον λογαριασμό τον πληρώνει ήδη.
