Μια υπόθεση που έφτασε στην Εισαγγελία Πατρών επαναφέρει ένα ερώτημα πολύ μεγαλύτερο από την ίδια την υπόθεση: Ποιος ελέγχει τελικά τις υπηρεσίες που πληρώνει το Δημόσιο;
Δεν χρειάζεται να προδικάσουμε ευθύνες ούτε να μετατρέψουμε καταγγελίες σε αποφάσεις. Αυτό είναι δουλειά της Δικαιοσύνης και των αρμόδιων ελεγκτικών μηχανισμών. Χρειάζεται, όμως, να κοιτάξουμε το ερώτημα που βρίσκεται πίσω από κάθε τέτοια υπόθεση.
Όταν το κράτος αποζημιώνει μια υπηρεσία, δεν αρκεί να υπάρχει ένα παραστατικό, μια υπογραφή ή μια ηλεκτρονική καταχώριση. Πρέπει να γνωρίζει ότι η υπηρεσία πράγματι παρέχεται, ότι παρέχεται από εκείνους που έχουν δικαίωμα να την παρέχουν, ότι πληροί τις προβλεπόμενες προδιαγραφές και ότι το ποσό που καταβάλλεται αντιστοιχεί σε πραγματική υπηρεσία.
Γιατί τα χρήματα του Δημοσίου δεν είναι «χρήματα του κράτους». Είναι χρήματα των πολιτών. Προτού φτάσουμε, λοιπόν, σε καταγγελίες και σε έρευνες, το ερώτημα είναι εάν μπορεί το σύστημα να γνωρίζει τι πληρώνει το κράτος και για ποιο λόγο. Άλλωστε, υπάρχει και μία άλλη διάσταση. Κάθε ευρώ που καταβάλλεται χωρίς επαρκή έλεγχο είναι ένα ευρώ που μπορεί να λείψει από εκεί όπου πραγματικά χρειάζεται. Το πραγματικό ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να ψάχνουμε εκ των υστέρων ποιος έφταιξε. Είναι να έχουμε ένα Δημόσιο που ξέρει τι πληρώνει, γιατί το πληρώνει και αν αυτό που πλήρωσε πράγματι το πήρε.
