Του Τάσου Σταυρογιαννόπουλου*
Η ανάδειξη της ακαταλληλότητας πολλών νηπιαγωγείων που στεγάζονται στην πόλη μας την περασμένη εβδομάδα από τοπική εφημερίδα, επαναφέρει στο προσκήνιο ένα χρόνιο ζήτημα που εξακολουθεί να μένει άλυτο. Ιδιαίτερα, το φωτογραφικό υλικό της δημοσίευσης είναι αποκαλυπτικό της σχολικής κτιριακής γύμνιας που περιβάλλει την πρωτεύουσα της Δυτικής Ελλάδας. Στο παρελθόν μέσα από την αρθρογραφία και τις διεκδικήσεις μας έχουμε τονίσει την αναγκαιότητα της σοβαρής ενασχόλησης των αρμοδίων με αυτό το θέμα, που συνηγορεί στην υποβάθμιση της παρεχόμενης εκπαίδευσης στον τόπο μας.
Η κατάσταση με τη σχολική στέγη των νηπιαγωγείων στην Πάτρα δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται ως ένα παλιό και διαρκώς μετατιθέμενο πρόβλημα. Ένα από τα τρία νηπιαγωγεία της πόλης μας εξακολουθούν να στεγάζονται σε μισθωμένους χώρους, ισόγεια κατοικιών, πρώην καταστήματα ή προκατασκευασμένες αίθουσες, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δημοσιοποιηθεί και για τη φετινή σχολική χρονιά.
Δεν μιλάμε απλώς για ένα κτιριακό ζήτημα. Μιλάμε για το πρώτο σχολικό περιβάλλον των παιδιών μας. Συζητούμε για χώρους όπου τα νήπια καλούνται να μάθουν, να παίξουν, να κοινωνικοποιηθούν και να αναπτύξουν τις πρώτες τους σχέσεις με το σχολείο και τον υπόλοιπο κόσμο. Η έλλειψη κατάλληλων αιθουσών, επαρκών αύλειων χώρων και σύγχρονων υποδομών υποβαθμίζει την καθημερινότητα μαθητών και εκπαιδευτικών.
Οι συνάδελφοι νηπιαγωγοί όλα αυτά τα χρόνια κάνουν ό,τι μπορούν, συχνά υπερβαίνοντας τον ρόλο τους, για να μετατρέψουν ακατάλληλους χώρους σε όσο το δυνατόν πιο ανθρώπινα σχολικά περιβάλλοντα. Δεν μπορεί όμως η ευσυνειδησία των εκπαιδευτικών να υποκαθιστά την ευθύνη της Πολιτείας και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Επιτέλους, η προσχολική αγωγή χρειάζεται σύγχρονα, ασφαλή και αξιοπρεπή δημόσια σχολεία και όχι λύσεις ανάγκης που παρατείνονται για χρόνια. Η σχολική στέγη δεν είναι πολυτέλεια, ούτε ζήτημα που μπορεί να περιμένει. Είναι προϋπόθεση για μια δημόσια εκπαίδευση που σέβεται τα παιδιά, τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς. «Είναι προτιμότερο να έχει κανείς σχολείο στον τόπο του, παρά βρύσες και ποτάμια, διότι οι βρύσες ποτίζουν το σώμα, τα δε σχολεία ποτίζουν την ψυχή», έγραφε ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Πόσο μας αγγίζουν σήμερα τούτα τα λόγια;
Τάσος Σταυρογιαννόπουλος
Αιρετός Π.Υ.Σ.Π.Ε. Αχαΐας
