Εγραψε η υπεύθυνη για τα ζώα στον Δήμο Πατρέων Αλεξάνδρα Δημοπούλου:
Ποιος είπε πως σήμερα δεν υπάρχουν “Ιππότες”?
Η ιστορία ξεκίνησε το πρωί με ένα τηλεφώνημα από το Β’ Αστυνομικό Τμήμα Πατρών. «Ένα σκυλάκι μικρό καταπονημένο στο κέντρο της πόλης. Δείχνει χαμένο, δεν ξέρει από αυτοκίνητα.»
Φιλοποίμενος και Ρήγα Φεραίου.
Ο Μαραθώνιος της μέρας ξεκινά.
Τρέξαμε κάποιοι να το περισυλλέξουμε.
Το σκυλάκι είχε φύγει από το σημείο.
Μετά από αρκετή ώρα δεύτερο τηλεφώνημα. Το σκυλάκι βρισκόταν στην Καραϊσκάκη.
Δεν θα αναφερθώ αναλυτικά σε τίποτα από όσα συνέβησαν ενδιάμεσα, στην αγωνία, το τρέξιμο αλλά και τη μικροψυχία κάποιων που το μόνο που τους ένοιαζε στην κρίσιμη ώρα ήταν πώς θα ξεφορτώσουν ευθύνη…
Θα φτάσω κατευθείαν στο τέλος της ιστορίας και στους νικητές του καλού. Σ’ αυτούς που κρατούν ψηλά την κοινωνία μας επί της ουσίας.
Στα δύο νεαρά παιδιά το Λεωνίδα και το Νίκο.
Το σκυλάκι το βρήκε τελικά στην Καραϊσκάκη ο Λεωνίδας. Τον άκουσα να μου λέει: «Είναι μια κουταβίτσα. Δε γίνεται να μείνει έξω, δεν ξέρει από αυτοκίνητα και κάθεται στη μέση του δρόμου».
Αγχώθηκα. Είπα «Ναι έχεις δίκιο. Να δω που θα την πάμε. Στο σπίτι έχω πολλά. Έχω και σε πανσιόν. Και το καταφύγιο είναι φουλ. Θα μπορούσες άραγε να τη φιλοξενήσεις για λίγο μέχρι να βρούμε λύση? »
Μου είπε: «Ναι , θα τη μεταφέρω με το φίλο μου το Νίκο σπίτι, μην αγχώνεστε. Απλά δεν ξέρω πώς θα τα πάει με το γάτο μου και το σπίτι είναι ένα δωμάτιο όλο κι όλο. Θα δοκιμάσω. Θα ήθελα μόνο αν έχετε ένα χάπι γιατί είναι γεμάτη τσιμπούρια.»
Τον ευχαρίστησα, πήγα γρήγορα σπίτι, βρήκα ένα χάπι αποπαρασίτωσης, πήρα και το σκάνερ να ελέγξω για τυχόν τσιπάκι, και πήγα να βρω τα παιδιά.
Πήρα τηλέφωνο τη Gioula Anogiati και τη ρώτησα αν έχει ένα σακί τροφής από το Δήμο για να δώσουμε στα παιδιά. Μου είπε «Αστειεύεσαι? έλα αμέσως»
Πήρα την τροφή από την πλαζ, κι έφυγα προς τα Ζαρουχλέικα, να πάω στο σπίτι του Λεωνίδα να φροντίσουμε τη κουταβίτσα.
Παρότι ήδη είχα θαυμάσει την προθυμία και αλληλέγγυα κίνηση των δύο παιδιών δε φανταζόμουν την τεράστια συγκίνηση που θα ένιωθα όταν βρέθηκα σ’ αυτό το σπίτι πλημμυρισμένο με τόση αγάπη, χαμόγελα, ευγένεια, καλοσύνη και αξιοπρέπεια.
Ο Λεωνίδας , ο φίλος του ο Νίκος, ένας τρίποδος γατούλης και η κουταβίτσα χαρούμενη πια.
Σκανάραμε την κουταβίτσα, δεν είχε τσιπάκι, της δώσαμε αποπαρασίττωση.
Ο Νίκος την ονόμασε «Τζέσυ», μου λέει ο Λεωνίδας. Γέλασα. Μα πότε προλάβατε ?
Λεωνίδα ρωτώ, μήπως χρειάζεστε κάτι και για το γατούλη? Και μου απαντά : «Όχι βέβαια , αυτόν τον έχω υιοθετήσει εγώ κι έχω την ευθύνη. Του έχω τα πάντα».
Παιδιά λέω , σπουδάζετε? Δουλεύετε?
Ναι μου απαντούν, δουλεύουμε delivery. Θέλουμε να βοηθήσουμε πιο πολύ με φιλοξενίες αυτά τα πλάσματα.
Αν μπορέσω κάποτε να μείνω σ’ ένα σπίτι με κήπο που είναι τ’ ονειρο μου , θα βοηθήσω πολύ περισσότερο μου λέει ο Λεωνίδας.
Μιλήσαμε. Θυμηθήκαμε. Είχαμε ξαναβρεθεί μαζί ως εθελοντές στην πλαζ με τα πυρόπληκτα ζώα!
Ήθελα να τους πω πόσο τους θαυμάζω, πόσο υπέροχοι άνθρωποι είναι, πόση αισιοδοξία με γέμισε η γνωριμία αυτή και το μοίρασμα, πόσα μαθήματα δίνουν σε όλους μας και πόσο κρατούν ψηλά την κοινωνία με τα δικά τους ιδανικά.
Το πόσο όμορφη μοιάζει η ζωή με τέτοιους ανθρώπους δίπλα μας.
Μα δεν έβρισκα λόγια. Τους είπα μόνο «Να είστε πάντα καλά ρε παιδιά και με όνειρα. Είστε φανταστικοί.»
Συμφωνήσαμε να συνεννοηθώ με το Δήμο για να πάνε την κουταβίτσα στον κτηνίατρο αύριο. Με ευχαρίστησαν.
Έφυγα. Είχα ξεχάσει κάθε στενοχώρια και έγνοια. Ήμουν χαρούμενη.
Ενώ οδηγούσα με κάλεσε ο Γιώργος αναστατωμένος. Έτρεχε, γιατί έριξαν φόλα σε αδέσποτα στην κάτω Αχαιά και έψαχνε κτηνίατρο για νεκροψία.
Έκλεισα το τηλέφωνο και σκέφτηκα : Άντε πάλι. Όμως αυτά τα παιδιά που συνάντησα είναι νέοι κι ο κόσμος αλλάζει.
Κάλεσα το Δήμαρχο να του μιλήσω γι αυτούς τους υπέροχους νέους. Μου είπε «Πρέπει αυτή την ιδέα να την ανοίξουμε. Να την κάνουν όλη δικιά τους στην κοινωνία.»
