Στην Αθήνα στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας υπάρχει η γυναικολογική κλινική «Αλεξάνδρα», λίγο πιο πάνω η Λεωφόρος Αλεξάνδρας, ένας από τους κεντρικότερους δρόμους της πρωτεύουσας, ενώ στον Πειραιά στο Πασαλιμάνι συναντάμε την Πλατεία Αλεξάνδρας.
Πρόκειται για την Πριγκίπισσα Αλεξάνδρα, κόρη του πρώτου Βασιλιά Γεωργίου Α’. Ήταν το τρίτο του παιδί, το πρώτο κορίτσι κι όπως λέγεται της είχε ιδιαίτερη αδυναμία.
Μόνο που η Αλεξάνδρα που δεν έζησε για να δει όλες αυτές τις τιμές. Πέθανε νέα, στα 21 χρόνια της στη μακρινή Ρωσία. Και το χειρότερο, στα λίγα χρόνια της ζωής της τα μόνα όμορφα και ανέμελα ήταν τα παιδικά της. Στην Κέρκυρα που γεννήθηκε, στην Αθήνα όπου μεγάλωσε και στη Κοπεγχάγη όπου περνούσε τα καλοκαίρια της.
Η μικρή Αλεξάνδρα ήταν μια καθαρόαιμη βορειοευρωπαία. Με ροδαλά μάγουλα, ξανθά μαλλιά θύμιζε στον πατέρα της τη δική του πατρίδα.
Πέθανε τέτοια μέρα κάτω από περίεργες συνθήκες στη Ρωσία ενώ ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί της. Το παιδί σώθηκε η μητέρα όχι.
Η μητέρα της Όλγα αντίθετα έβλεπε στο πρόσωπό της μια γνήσια Ρωσίδα, όπως ήταν η ίδια. Με δική της επιμονή βαφτίστηκε ορθόδοξη, ενώ ο Γεώργιος ήταν προτεστάντης κάτι που δεν ήταν απαραίτητο όπως συνέβαινε με τα αγόρια που είχαν την πιθανότητα να ανέβουν στον θρόνο. Όνειρό της να την πάντρευε με κάποιον Ρομανόφ. Το θρησκευτικό δόγμα θα απλοποιούσε τα πράγματα.
Κάποια στιγμή η μικρή πριγκίπισσα άρχισε να κάνει παρέα με τον Παντιά Κοντοσταύρο. Ήταν δύο χρόνια μεγαλύτερός της, γεννημένος στη Μασσαλία το 1869, ανήκε σε πλούσια οικογένεια της Χίου, αλλά δεν τον θεωρούσε αντάξιό της.
Πριν η συμπάθεια ή η φιλία πάρει άλλη τροπή την έστειλε στη Ρωσία. Ο γαμπρός βρέθηκε
Ήταν ο Μέγας Δούκας Πάβελ Αλεξάνδροβιτς που ήταν δέκα χρόνια μεγαλύτερος, συγγενής του Τσάρου και στρατιωτικός.
Ο γάμος έγινε στις 5 Ιουνίου 1889 (με το παλιό ημερολόγιο που ίσχυε σε Ελλάδα και Ρωσία) και το ελληνικό κράτος προίκισε την γενναία την πρώτη πριγκίπισσα που παντρευόταν (400.000 δραχμές, ποσό ιδιαίτερα μεγάλο για την εποχή).
Η Αλεξάνδρα βρέθηκε σε έναν κόσμο διαφορετικό. Είχε στερηθεί τον ήλιο της Ελλάδας, τις ομορφιές της Κέρκυρας, αλλά μπορούσε να απολαύσει τη μεγαλοπρέπεια της Ρωσικής Αυλής και της αριστοκρατίας, τα τεράστια παλάτια, αλλά και τις μηχανογραφίες. Κι όλα αυτά μόνη της αφού πάντα ο σύζυγος έλειπε μακριά για… δουλειές.
Προσπάθησε να προσαρμοστεί, τον πρώτο χρόνο του γάμου έγινε μητέρα, απέκτησε την κόρη της Μαρία. Ο τοκετός δεν ήταν εύκολος και χρειάστηκε να νοσηλευτεί αργότερα σε νοσοκομείο.
Ένα χρόνο μετά έμεινε ξανά έγκυος. Ήταν οκτώ μηνών όταν τον Αύγουστο του 1891 επισκέφθηκε τον αδελφό του συζύγου της Σεργκέι Αλεξάνδροβιτς που ήταν Γενικός Κυβερνήτης της Μόσχας. Διέθετε ένα κτήμα λόγο έξω από την πόλη, στην περιοχή Ιλίνσκογιε, μια εξοχική περιοχή που αγαπούσε η ελίτ της Αυτοκρατορίας και αργότερα έγινε παραθεριστικός προορισμός της νομεκλατούρας του καθεστώτος.
Έπεσε χτύπησε και οι γιατροί υποχρεώθηκαν να πάρουν νωρίτερα το μωρό. Κι ενώ το μωρό που πήρε το όνομα Δημήτριος επέζησε κάτω από δύσκολες συνθήκες η μητέρα έφυγε από τη ζωή.
Οι γιατροί μίλησαν για εκλαμψία που χτυπά στα νεφρά. Στις αγροτικές περιοχές της Ρωσίας οι γιατροί ήταν σπάνιοι. Έπρεπε να έρθουν από την Μόσχα που ήταν η πιο κοντινή μεγάλη πόλη. Στη Δυτική Ευρώπη ακόμα και μια μαία θα μπορούσε να τραβήξει το μωρό και να σώσει τη ζωή και των δύο. Στην περιοχή αυτή δεν υπήρχε.
Η νεαρή Αλεξάνδρα μεγαλωμένη με τη νοοτροπία της μητέρας της που έκανε οκτώ παιδιά, είχε την πεποίθηση ότι έτσι θα μπορούσε να κρατήσει τον άντρα της.
Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν ειδοποιήθηκε ότι η σύζυγός του κινδύνευε έφτασε με καθυστέρηση, οι γονείς της έφτασαν πιο γρήγορα κι ας βρίσκονταν εκείνη την περίοδο στο Βερολίνο!
Κι όχι μόνο αυτό, αλλά τα δυο παιδιά τα άφησε σε συγγενείς του για να συνεχίσει την στρατιωτική του δραστηριότητα.
Ο θείος του Παύλοβιτς, Δούκας Κονσταντίν Κονσταντίνοβιτς έγραψε στις αναμνήσεις του που εκδόθηκαν χρόνια ότι «η Αλεξάνδρα υπήρξε δυστυχισμένη στον γάμο της…». Τα εισαγωγικά μπήκαν στο κείμενο γιατί οι εκδότες προτίμησαν να μην αναφέρουν τι έλεγαν τα κουτσομπολιά που του είχε πει η γυναίκα του για τον βίο και την πολιτεία του ανιψιού του.
Σε αντίθεση με τη Ρωσία, στην Ελλάδα ο θάνατος της πριγκίπισσας δημιούργησε αίσθηση. Ήταν ο δεύτερο μέλος της βασιλικής οικογένειας που έφευγε από τη ζωή. Η πρώτη, η Όλγα, είχε ζήσει λίγους μήνες. Η ιστορία της συγκίνησε πολλούς.
Θάφτηκε στον καθεδρικό Ναό Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη. Το 1939 ο ανιψιός της Γεώργιος Β’ ζήτησε από την ΕΣΣΔ να μεταφερθούν τα οστά της στην Ελλάδα για να ταφεί στο Τατόι δίπλα στους γονείς της. Ο Στάλιν έδωσε την άδεια και σύμφωνα με τις ρωσικές πηγές ζήτησε από την Ελλάδα να προσφέρει ένα τρακτέρ ή ένα τραμ για την Αγία Πετρούπολη που τότε λεγόταν Λένιγκραντ. Είναι άγνωστο εάν το αίτημα έγινε δεκτό. Η τελετή ταφής πάντως έγινε με κάθε τιμή μαζί με την αντίστοιχη του αδελφού της πρίγκιπα Χριστόφορου τον Ιανουάριο του 1940.
