Στην Αθήνα των αρχών της δεκαετίας του ’80, όταν η ελληνική underground σκηνή αναζητούσε ακόμη τη δική της γλώσσα, εμφανίζονται οι 𝗔𝗹𝗶𝘃𝗲 𝗦𝗵𝗲 𝗗𝗶𝗲𝗱.
Ένα συγκρότημα που κινήθηκε σε έναν ιδιαίτερο ήχο, ανάμεσα στο 𝗺𝗶𝗻𝗶𝗺𝗮𝗹 𝘀𝘆𝗻𝘁𝗵,
το 𝗻𝗲𝘄 𝘄𝗮𝘃𝗲 και το 𝗽𝗼𝘀𝘁-𝗽𝘂𝗻𝗸, χρησιμοποιώντας synthesizers, drum machines, μπάσο και φωνητικά για να δημιουργήσει έναν ψυχρό, σκοτεινό και απόλυτα προσωπικό ήχο.
Η πρώτη τους ζωντανή εμφάνιση πραγματοποιήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1985 στον Πήγασο της Αθήνας. Λίγο αργότερα, τον Μάρτιο του ίδιου χρόνου, κυκλοφορούν ανεξάρτητα την κασέτα 𝗩𝗶𝘃𝗮 𝗩𝗼𝗰𝗲, σε μόλις 300 αντίτυπα.
Σε μια εποχή που η μουσική περνούσε από χέρι σε χέρι, από κασέτα σε κασέτα και από μικρά live σε αυτοσχέδιους χώρους,
οι 𝗔𝗹𝗶𝘃𝗲 𝗦𝗵𝗲 𝗗𝗶𝗲𝗱 δεν χρειάστηκαν μεγάλες παραγωγές για να αφήσουν το σημάδι τους.
Στο 𝗩𝗶𝘃𝗮 𝗩𝗼𝗰𝗲 υπήρχε και η δική τους εκδοχή του “𝗦𝗵𝗲’𝘀 𝗟𝗼𝘀𝘁 𝗖𝗼𝗻𝘁𝗿𝗼𝗹” των 𝗝𝗼𝘆 𝗗𝗶𝘃𝗶𝘀𝗶𝗼𝗻, μια διασκευή που πολλά χρόνια αργότερα θα αποκτούσε μια απρόσμενη δεύτερη ζωή.
Η αρχική σύνθεση αποτελείται από τη Δάφνη Γερογιάννη στα φωνητικά, τον Ξενοφώντα Ξενιό στα keyboards και το drum programming, τον Γιώργο Γκίνη στα keyboards και τους ήχους και την Τίνα Γκουντή στο μπάσο.
Η ενεργή πορεία του συγκροτήματος
ήταν σύντομη. Όμως η μουσική τους δεν εξαφανίστηκε εντελώς.
Με τα χρόνια, το όνομα των 𝗔𝗹𝗶𝘃𝗲 𝗦𝗵𝗲 𝗗𝗶𝗲𝗱 άρχισε να ανακαλύπτεται ξανά από ανθρώπους που έψαχναν τις πιο άγνωστες πλευρές της ελληνικής 𝗻𝗲𝘄 𝘄𝗮𝘃𝗲 και 𝗽𝗼𝘀𝘁-𝗽𝘂𝗻𝗸 σκηνής.
Και τότε ήρθε η μεγάλη ανατροπή.
Το 2015, περίπου τριάντα χρόνια μετά την αρχική κυκλοφορία, η συγκεκριμένη διασκευή του “𝗦𝗵𝗲’𝘀 𝗟𝗼𝘀𝘁 𝗖𝗼𝗻𝘁𝗿𝗼𝗹” χρησιμοποιήθηκε στην καμπάνια 𝗚𝘂𝗰𝗰𝗶 𝗖𝗿𝘂𝗶𝘀𝗲 𝟮𝟬𝟭𝟲. Ένα τραγούδι που είχε ξεκινήσει από μια ελληνική underground κασέτα των ’80s βρέθηκε ξαφνικά να συνοδεύει μια διεθνή καμπάνια μόδας.
Το 2017, η 𝗚𝗲𝗵𝗲𝗶𝗺𝗻𝗶𝘀 𝗥𝗲𝗰𝗼𝗿𝗱𝘀 επανακυκλοφόρησε το 𝗩𝗶𝘃𝗮 𝗩𝗼𝗰𝗲 σε βινύλιο, μαζί με ακυκλοφόρητο υλικό της περιόδου 1984–1986, δίνοντας σε μια νέα γενιά την ευκαιρία να γνωρίσει μια μπάντα που είχε περάσει σχεδόν απαρατήρητη έξω από τους κύκλους του underground.
Οι 𝗔𝗹𝗶𝘃𝗲 𝗦𝗵𝗲 𝗗𝗶𝗲𝗱 είναι μια από εκείνες τις ιστορίες που αποδεικνύουν ότι η underground μουσική δεν χρειάζεται απαραίτητα να γίνει μεγάλη για να αποκτήσει αξία.
Μερικές φορές αρκούν 300 κασέτες, μερικά live, ένας ιδιαίτερος ήχος και ένα τραγούδι που περιμένει τριάντα χρόνια μέχρι να ξανακουστεί.
Και τότε, η ιστορία μπορεί να αρχίσει από την αρχή.
By #funkycranky
