Σήμερα είναι από εκείνες τις μέρες που κοιτάς μια εικόνα και δυσκολεύεσαι να πιστέψεις αυτό που βλέπεις.
Το ιστορικό Οινόκαστρο της Achaia Clauss στις φλόγες. Μαζί του μοιάζει να καίγεται ένα μικρό κομμάτι από την ψυχή της Πάτρας.
Για εμάς που ζούμε σε αυτόν τον τόπο, η Achaia Clauss δεν ήταν ποτέ απλώς ένα οινοποιείο ή ένα παλιό κτήριο. Ήταν εικόνες, αναμνήσεις, βόλτες, ιστορίες. Ήταν ένα σημείο αναφοράς. Ένα κομμάτι της πόλης μας που το θεωρούσαμε δεδομένο πως θα είναι εκεί, όπως ήταν πάντα.
Και ίσως γι’ αυτό πονάει τόσο.
Γιατί όταν βλέπεις τη φωτιά να καταστρέφει αυτό το πολιτιστικό μνημείο, καταλαβαίνεις πως δεν χάνονται μόνο τοίχοι, ξύλα και πέτρες. Χάνονται κομμάτια μνήμης. Χάνονται ίχνη ανθρώπων που πέρασαν από εκεί πριν από εμάς και άφησαν πίσω τους ιστορία.
Εύχομαι μέσα σε αυτή τη μεγάλη καταστροφή να διασωθεί ό,τι μπορεί να διασωθεί.
Και εύχομαι κάποτε να ξαναδούμε αυτόν τον τόπο να στέκεται όρθιος στον χρόνο της αισθητικής.
Γιατί κάποια πράγματα δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν, ανήκουν και στο μέλλον.
Ανήκουν σε όλους μας. Και έχουμε χρέος να τα κρατήσουμε ζωντανά στην πολυπλοκότητα του χρόνου που ξέρει να υμνεί, που μπορεί να δημιουργεί μνήμες, να αξιώνει τον τόπο ως σημείο πολιτισμικής αναφοράς.
Αντώνης Δ. Σκιαθάς
