Ένα φρεάτιο ανοιχτό, μία γυναίκα πέφτει μέσα… καταλήγει στο Νοσοκομείο. Η ιστορία έγινε γνωστή την περασμένη Τετάρτη, όταν το διαδίκτυο γέμισε σχόλια για το συμβάν. Όμως δεν είναι μόνο ο τραυματισμός της γυναίκας που θα έπρεπε να μας απασχολήσει ως κοινωνία, αλλά… και το τι πραγματικά συνέβη σε μία πολυσύχναστη περιοχή στην Πάτρα. Γιατί αρκετοί έγιναν μάρτυρες του περιστατικού που θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί ακόμη χειρότερα. Κάποιοι είδαν την γυναίκα να πέφτει και να σωριάζεται. «Καθώς περπατούσα μαζί με την παρέα μου, που ήταν επισκέπτες από το εξωτερικό, είδαμε μια ηλικιωμένη κυρία να πέφτει μέσα σε ένα φρεάτιο. Χωρίς δεύτερη σκέψη τρέξαμε να τη βοηθήσουμε και προσπαθήσαμε να τη σηκώσουμε. Η ίδια δεν ήθελε να καλέσουμε ούτε την Αστυνομία ούτε το ΕΚΑΒ. Παρ’ όλα αυτά, κάλεσα την Αστυνομία γιατί ήταν εμφανές ότι είχε τραυματιστεί. Όταν έφτασε το ΕΚΑΒ, διαπιστώθηκε ότι είχε σπάσει το πόδι της, χωρίς η ίδια να το έχει αντιληφθεί εκείνη τη στιγμή» περιγράφει αυτόπτης μάρτυρας. Μάλιστα στο διαδίκτυο είδαμε και δημόσια συγχαρητήρια σε νεαρές φοιτήτριες που σταμάτησαν αμέσως να βοηθήσουν. Όμως την ίδια ώρα, όπως μας λέει αυτόπτης μάρτυρας, στον πεζόδρομο της Ρήγα Φεραίου και της Γεροκωστοπούλου, η ζωή… συνεχιζόταν κανονικά! Δεκάδες συνέχισαν να πίνουν αμέριμνοι τον καφέ τους, ούτε ένας δεν σηκώθηκε να βοηθήσει την ηλικιωμένη γυναίκα που έπεσε στο έδαφος.
ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ
Δεν είναι η πρώτη φορά που παρατηρείται αυτό το φαινόμενο στην Πάτρα. Προ μηνών ρομά είχαν επιτεθεί σε ανήλικο στην Ρήγα Φεραίου και κανείς δεν έσπευσε να βοηθήσει τον 14χρονο. Στην Πλ. Γεωργίου στο κάτω μέρος, παρέα νεαρών έδερνε συνομήλικό τους… και κανείς δεν έβαλε… ούτε «μια φωνή»! Και άλλα πολλά! Η φαινομενική αδιαφορία των ανθρώπων μπροστά σε ένα ατύχημα οφείλεται κυρίως σε ένα γνωστό ψυχολογικό φαινόμενο που ονομάζεται «το φαινόμενο του παρευρισκόμενου». Δεν πρόκειται για πραγματική έλλειψη συναισθημάτων ή κακία, αλλά για μια σειρά από υποσυνείδητες κοινωνικές και ψυχολογικές διεργασίες που μπλοκάρουν την αντίδραση του ατόμου. Όταν υπάρχουν πολλοί μάρτυρες, κάθε άτομο νιώθει λιγότερη προσωπική ευθύνη να παρέμβει. Ο καθένας υποθέτει ότι «κάποιος άλλος θα βοηθήσει» ή ότι «κάποιος άλλος έχει ήδη καλέσει την αστυνομία ή το ΕΚΑΒ». Αν υπήρχε μόνο ένας μάρτυρας στο σημείο, η πιθανότητα να βοηθήσει θα ήταν συντριπτικά μεγαλύτερη, καθώς όλο το βάρος της ευθύνης θα έπεφτε πάνω του . Σε μια ξαφνική κατάσταση, οι άνθρωποι κοιτάζουν γύρω τους για να δουν πώς αντιδρούν οι άλλοι. Όπως συνέβη και στην περίπτωση με την ηλικιωμένη στην Ρήγα Φεραίου. Αν οι γύρω παραμένουν ψύχραιμοι ή συνεχίζουν την πορεία τους, το άτομο συμπεραίνει λανθασμένα ότι το περιστατικό δεν είναι τελικά τόσο σοβαρό ή επείγον. Πολλοί δε, φοβούνται ότι δεν ξέρουν πρώτες βοήθειες και ότι αν αγγίξουν έναν τραυματία μπορεί να του προκαλέσουν μεγαλύτερη ζημιά. Υπάρχει ακόμη ο φόβος της νομικής ευθύνης ή της εμπλοκής με τις Αρχές (π.χ. να θεωρηθούν υπαίτιοι ή να χάσουν χρόνο σε δικαστήρια) αλλά και ο φόβος του να κάνει κάποιος μια «σκηνή» ή να κάνει λάθος εκτίμηση και να γελοιοποιηθεί μπροστά σε ξένους.
