Ανήμερα της επετείου της 7ης Οκτωβρίου, και ενώ δονείτο το εσωτερικό μας μέτωπο πάνω στον άξονα ποιοι δολοφόνοι είναι απεχθείς και ποιές φρικαλεότητες είναι φυσιολογικές και εύλογες αντιδράσεις, άνοιξε άλλο εθνικό ντιμπέιτ, στον άξονα Βίσση- Καρβέλας. Ασφαλώς και πήραμε θέση και ως προς το ζήτημα αυτό, ως γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων που θεωρούσαν αχρείο τον πολίτη που αδιαφορούσε για τα κοινά. Πού να ξέραν ότι ενίοτε γίνεται αχρειότερος εκείνος που ενδιαφέρεται. Εν προκειμένω, είναι και πολλά τα λεφτά της διαφοράς. Ο πεινασμένος, καρβέλα ονειρεύεται. Νισάφι όμως με τα επίδικα: Τι να πρωτοπροφτάσουμε, δέκα εκατομμύρια Ελληνες όλοι κι όλοι. Ανέλαβε ο Δημητρόπουλος, άλλωστε, θα τα βγάλουν πέρα μόνοι τους.
Η επικαιρότητα επιτίθεται κατά κύματα. Τελειώσαμε το ημερολόγιο του 2026 και ακόμα είναι Οκτώβριος. Κοιτάξτε τι έγινε μέσα σε λίγες μέρες: Ο ναύαρχος Αποστολάκης ανακάλυψε επιτέλους ότι είναι ΠΑΣΟΚ. Ευπρόσδεκτος, αλλά χρειαζόμαστε κι άλλους. Και ναύτες, ει δυνατόν, γιατί από ναυάρχους συμπληρώσαμε. Αν ενισχυθούμε αποφασιστικά θα μπορέσουμε να καβαντζώσουμε τη β’ θέση. Ηδη είναι εμφανές ότι η τακτική μας άλλαξε. Ενώ προ καιρού είχαμε τη β’ θέση και πασχίζαμε να πιάσουμε την αποκάτω, αποφανθήκαμε ότι καλή είναι και η β’ θέση, και θα δούμε τι θα την κάνουμε: Θα μας πει ο Δούκας. Αλλά βέβαια το πρόβλημα του Ανδρουλάκη δεν είναι τόσο οι αντίπαλοι, όσο οι δικοί του.
Όμως αυτό είναι πρόβλημα των περισσότερων κομμάτων. Ως γνωστόν, κόμματα είναι ενώσεις πολιτών που διαφωνούν μεταξύ τους. Εξαιρείται φυσικά ο Κουτσούμπας- εκεί οι διαφωνίες είναι ασύμφορες από τον καιρό της Τασκένδης- που συνεχίζει απερίσκεπτος να υποδέχεται πανηγυρικά ανεπιθύμητους αμερικανούς αξιωματούχους, οι οποίοι μας θυμίζουν τις παλιές καλές μέρες όπου οι αμερικάνοι έφταιγαν για τα πάντα, ακόμα και γι’ αυτά που δεν πρόφταιναν. Τέτοια χαρά με τον Ρούμπιο ούτε ο Γεραπετρίτης δεν έκανε, ο οποίος αγκάλιασε τον ξένο υπουργό τουλάχιστον δύο φορές, μία στο αεροδρόμιο και μία στο υπουργείο. Μετά μπήκαν μέσα, δεν ξέρουμε τι άλλο έγινε μεταξύ τους αλλά μπορούμε να εικάσουμε.
Ο Ρούμπιο πήγε και στην Πνύκα να εκφωνήσει λόγο. Το κάνουν οι ξένοι ηγέτες αυτό, είναι πολύ μαστ. Δεν ξέρουμε πώς μεταφράζεται το μαστ στα αγγλικά, αλλά θα έχουν κάτι ανάλογο. Ο Ρούμπιο δεν είναι ηγέτης ακριβώς, αλλά θέλει να γίνει. Διαβάζουμε ότι θέλει να διαδεχθεί τον Τραμπ. Αλλά οι ειδήσεις εναλλάσσονται καταιγιστικά. Μόλις διαβάσαμε ότι πιάσανε τον λύκο που επιτέθηκε σε άνθρωπο στο Κρυονέρι. Εχει χάσει, λέει, τον φυσικό του φόβο απέναντι στους ανθρώπους και την πέφτει στο ψαχνό. Αλλά μιλούσαμε για τον Τραμπ και τον Ρούμπιο. Που λες, σ’ αυτή την περίπτωση πρέπει να τους αναισθητοποιείς και να τους απομακρύνεις. Για τον λύκο λέμε πάλι, δεν φεύγει από το μυαλό μας. Ηταν παλιός γνώριμος (ο λύκος), του είχαν φορέσει ειδικό κολάρο (του λύκου, όχι του Ρούμπιο). Ετσι πρέπει να κάνεις, για να τους εντοπίσεις έτσι και πλησιάσουν τον πολιτισμό. Η διαφορά είναι ότι έτσι και την πέσει ο λύκος του πολιτισμού, ο πολιτισμός αντιδρά. Ακόμα και αν ο λύκος είναι ντυμένος γιαγιάκα τον παίρνεις είδηση. Αμα στην πέσει κάνας Τραμπ, όχι απλώς δεν αντιδράς αλλά τον βγάζεις και πρόεδρο για δύο θητείες: Μέικ Αμέρικα Γκρρρρ Εγκέν. Ο Ρούμπιο πάντως τα είπε ωραία στην Πνύκα: Είπε και ότι ο κόσμος είναι γεμάτος από σπουδαία ερείπια. «Και χωρίς να έχουμε απαραιτήτως βομβαρδίσει» θα μπορούσε να προσθέσει.
Όπως και να έχει, η επιλογή του Ρούμπιο να πάει στην Πνύκα δείχνει ένα επίπεδο. Δεν περιμέναμε να πάει στον Γονίδη, από τον οποίο πέρασε ο Κασιδιάρης και ο καλλιτέχνης τον προσφώνησε με εγκαρδιότητα, διότι ίσως εκτός από Γονίδης να είναι και λιγάκι Ευγονίδης, όπως και άλλοι λαϊκοί καλλιτέχνες της βαριάς κοπής. Γενικά η ψυχαγωγία έχει διάφορες τάσεις. Άλλος είναι της κοπής μεταφορικά, και άλλος κυριολεκτικά. Αλλά δεν του φτάνουν αυτοί του Κασιδιάρη. Τι να μας κάνει η νύχτα, πρέπει και η μέρα να βοηθήσει.
Στο μεταξύ μέσα σε όλα γιόρταζε και η ΝΔ τα γενέθλιά της. Εγινε 52 ετών. Δεν μπορείς να πεις ότι δεν της φαίνεται. Αλλά γιόρτασε λειψά. Δεν πήγε ο Καραμανλής, δεν πήγε βέβαια ο Σαμαράς, δεν πήγε ο Δένδιας. Δεν προσέξαμε μέσα στο συνωστισμό: Ο Κυριάκος ο Μητσοτάκης πήγε; Λογικά πρέπει να πήγε. Τα προσέχει πολύ αυτά, ξέρει ότι του καταλογίζουν ότι δεν είναι δεξιός. Οι δικοί του μουρμουράνε με τους φερτούς. Η οικογένεια Μητσοτάκη προσχώρησε το 1977, είναι μόνο 49 χρόνια στο κόμμα. Οι της λαϊκής δεξιάς δεν τους πολυπάνε τους φιλελεύθερους. Θέλουν μεν να είναι κυβέρνηση, αλλά χωρίς φιλελεύθερους, χωρίς κεντρώους, χωρίς σοσιαλδημοκράτες, χωρίς γουόκ, καθαρά πράματα, η Ελλάδα των προγόνων μας, ει δυνατόν περιόδου 1955-1963, 1974-1981. Μόνο τον Χρυσοχοϊδη δέχονται, γιατί έχει αυτό το ύφος του σερίφη που αρέσει στον κόσμο. Μόλις σου λέει «θα τους πιάσουμε», πας και παραδίδεσαι κι ας είσαι αθώος. Τέτοιους πολιτικούς θέλουμε. Ευτυχώς που μας θέλουν κι αυτοί. Τέλος πάντων, έφυγαν τα γενέθλια, γύρισε ο Δένδιας, ο οποίος έκανε δική του εκδήλωση για την επέτειο, γιατί μόνο αν είσαι πλαισιωμένος από τους δικούς σου, όλοι θα λένε να ένας σοφός.
Και οι αναποφάσιστοι δεν λένε να μειωθούν. Εμείς αποφασισμένοι είμαστε, απαντούν. Τα κόμματα μένει να αποφασίσουν τι θέλουν, διότι δεν τη βρίσκουν τη Τζάκρη, πουθενά, και πες μου τι να κάνω.
