Μου λέει: Εσύ που κάνεις κάτι αναρτήσεις εδώ κι εκεί, να γράψεις γι’ αυτό που θα σου πω.
Της λέω: Εγώ διαλέξει θέμα για την επόμενη ανάρτηση.
Μου λέει: Ποιο θέμα έχεις διαλέξει;
Της λέω: Σκέφτηκα για το ταξίδι των αστροναυτών στη σελήνη και για όλον τον σαματά που έχει προκληθεί με τη χαλασμένη τουαλέτα τους. Ενας ολόκληρος πλανήτης έπαψε να ασχολείται με το ταξίδι και άλλη σκασίλα δεν έχει, από το πώς θα κάνουν το πιπί τους οι αστροναύτες.
Θέμα είναι αυτό, μου λέει;
Αν δεν είναι αυτό θέμα, ποιο άλλο είναι, της λέω.
Αυτό που συνέβη σε μένα, μου λέει. Και πώς να μην είναι αυτό το θέμα, βέβαια, αφού το θέμα όλων μας πάντα είναι αυτό που μας συνέβη, εξ ου και όταν βγαίνουμε έξω, μα σαν άτομα, μα σαν ζευγάρια, μα σαν παρέα, καθένας μας περιμένει να τελειώσει ο άλλος αυτό που του συνέβη, για να πούμε αυτό που συνέβη σε μας, και πάλι καλά αν είσαι τυχερός να το πεις, διότι συνήθως σε διακόπτουν πριν φτάσεις στο καλύτερο, με αποτέλεσμα να μιλάμε όλοι μαζί, όπως κάνουν στις εκπομπές, κι έτσι ο πιο νηφάλιος αναγκάζεται να κάνει τον συντονιστή, προκειμένου να τελειώσουν όλοι τις αφηγήσεις τους και να πει κι αυτός ο δόλιος τη δική του. Αν ήταν όργιο, θα ήταν ο εραστής- ανέκδοτο, ειδικά αν η αφήγησή του δεν ήταν προικισμένη. Ο τελευταίος μπορεί να γελάει καλύτερα, όλα τα άλλα όμως τα κάνει χειρότερα.
Που λες, μου λέει, εκεί που πήγαινα στο γραφείο μου, χτυπάει το τηλέφωνο, κλήση από Αθήνα, δεν το σηκώνω, αλλά τους καλώ εγώ λίγο αργότερα, μπας και κάποιος πελάτης κάτι θέλει. «Εχετε τηλεφωνήσει στο πολιτικό γραφείο του κύριου Υφυπουργόπουλου», ακούω μια εκφωνήτρια ηχογραφημένη. Το κλείνω, τρέχα γύρευε, λέω. Λίγο αργότερα, μου έρχεται μήνυμα από το γραφείο του κύριου Υφυπουργόπουλου, για καλή Ανάσταση. Και μετά μου τηλεφωνεί πάλι ο ίδιος αριθμός. Από το γραφείο του κύριου Υφυπουργόπουλου, μου λέει. Θα ήθελα να σας πω ότι ο κύριος Υφυπουργόπουλος σας εύχεται για το Πάσχα.
Παύση. Να πω εγώ τώρα για το σύστημα απορροής αποβλήτων των αστροναυτών;
Δεν τέλειωσα, μου λέει. Εγώ στο μεταξύ, συνεχίζει, τον κύριο Υφυπουργόπουλο δεν τον γνώρισα ποτέ, ούτε ψηφίζω στην περιφέρειά του. Απλά, όταν δούλευα στην Αθήνα, είχα πάει να ψηφίσω για αρχηγό του κόμματος, μη με ρωτάς γιατί πήγα, όλοι μας περνάμε περίεργες φάσεις. Απλά σκέφτηκα ότι αν καταστραφεί ο κόσμος, εγώ θα φταίω. Διάβαζα Καζαντζάκη τότε, αλλά μετά μου πέρασε. Και φαίνεται ότι κατέγραψαν το όνομά μου, και κάποιοι χρησιμοποιούν αυτές τις βάσεις δεδομένων για τις δημόσιες σχέσεις των πολιτικών. Σε ρωτάω: Είναι νόμιμο αυτό; Θα μου πεις, ας μην έδινα το τηλέφωνό μου. Εντάξει, αλλά εγώ δεν το έδωσα για να μου λένε καλή Ανάσταση. Και εν πάση περιπτώσει, αν θέλει να μου πει καλή Ανάσταση ο κύριος Υφυπουργόπουλος, γιατί δεν με παίρνει ο ίδιος και βάζει τη γραμματέα, λες και μας περνάει για χαχόλους; Εντάξει, χαχόλοι είμαστε, αλλά μη μας το δείχνουν κιόλα.
Δίκιο έχεις. Λοιπόν, σκεφτόμουνα ότι όση πρόοδο και να σημειώσει ο άνθρωπος, θα είναι πάντα δέσμιος των βιολογικών του δεδομένων. Μπορεί να διέσπασε το άτομο, να αποκωδικοποίησε το γενετικό υλικό, να ανέπτυξε ρομπότ που σου πιάνουν συζήτηση, μπορεί να έφτιαξε άβαταρ πεθαμένων συγγενών, αλλά του είναι αδύνατο να σε απαλλάξει από τη βιολογική υποχρέωση να αποβάλλεις οργανικά απορρίμματα από τα σωματικά σημεία εξόδου. Μια υποχρέωση κωμικά πιεστική αλλά και θανάσιμα επιβεβλημένη.
Τώρα εγώ σου λέω για τον Υφυπουργόπουλο, μου λέει. Εσύ ακόμα στους αστροναύτες έχεις μείνει;
Το είδα από τη σοβαρή σκοπιά.
Εντάξει. Αφού είναι σοβαρή υπόθεση, να το δώσει η ΝΑΣΑ το αναλάβει η ΤΣΙΣΑ.
Δεν είναι η ΝΑΣΑ το θέμα, της εξηγώ υπομονετικά. Το θέμα είναι ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να ξεφύγει από τη φύση του.
Αυτό σου εξηγώ κι εγώ τόση ώρα, μου λέει. Ότι δεν μπορούμε να ξεφύγουμε τους Υφυπουργόπουλους ακόμα και όταν θέλουμε. Εγώ για παράδειγμα δεν έχω τηλεφωνήσει σε βουλευτή για κανένα λόγο. Και δεν σκοπεύω.
Μη λες μεγάλη κουβέντα, της λέω, γιατί δεν έτυχε να χρειαστείς κρεβάτι σε νοσοκομείο. Τότε θα μακαρίζεις που οι βουλευτές είναι τριακόσιοι και θέλουν να τους λιγοστέψουν, λες και δεν υπολογίζουν τις ανάγκες του κοσμάκη.
Ούτε τότε θα καλέσω, μου λέει. Κι ας ξαπλώσω στο δάπεδο μπρούμυτα, όπως οι ταριχευμένες αρκούδες στα σπίτια των κυνηγών. Αλλά και να θέλω να αγιάσω, νάσου οι Υφυπουργόπουλοι να μου κουνάνε τη φτέρη. Εδώ είμαι μου λέει. Εδώ είσαι, για ποια δουλειά, κύριε; Και μετά μου λέει ο Κυριάκος για ασυμβίβαστα και για επιλαχόντες. Αυτά να γράψεις κι άσε τους αστροναύτες να βλέπουν τη γη όπως ο Χατζής, ο πρώτος Ελληνας αστροναύτης που είδε τη γη από ψηλά, άλλο αν το αποσιωπήσανε.
Προτιμάω να γράψω για τα οργανικά απόβλητα από τα οποία δεν μπορούμε να ξεφύγουμε.
Η ΝΑΣΑ πώς τα αντιμετωπίζει;
Εχει φτιάξει μια ειδική στολή. Κάτι σαν πάνα διαρκείας, αλλά αστροφυσική.
Καλά λένε ότι η διαστημική τεχνολογία ανοίγει δρόμους για την καθημερινότητα. Μου λέει. Και κάπου εκεί κλείσαμε, γιατί ο Μωυσής θα χώριζε την Ερυθρά Θάλασσα στα δύο και δεν είναι τα χάνεις αυτά. Ιδιαίτερα με τις τιμές όπου θα φτάσουν φέτος τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια. Κλείσαμε με την είδηση. Ο Τραμπ δεν κατέστρεψε τον πολιτισμό των Ιρανών. Ανοησίες. Από τους πολιτισμούς δεν ξεφεύγεις ποτέ, όπως άλλωστε κι εμείς. Και να θες να ξεφύγεις, τσουπ, σε καλούν από το πολιτικό γραφείο του κ. Υφυπουργόπουλου. Φόρα τουλάχιστον την ειδική στολή, για να μη μένει τίποτα πάνω σου.


