Περισσότερο ίσως από κάθε πτυχή του φαινομένου που λέγεται ζωή, μας αφορά ο θάνατος. Ο εκκωφαντικός, πολύ περισσότερο, γιατί είναι βάρβαρη τομή στο δέρμα της καθημερινότητας. Οταν συμβεί, αποσπά τη δημόσια προσοχή, πλέον και με τη μορφή της διαδικτυακής παρεμβατικότητας (ποτέ ο αυθορμητισμός δεν ήταν τόσο υποχρεωτικός), σαν κατάθεση κατάπληξης και αιτήματος για εξηγήσεις («στα χείλη όλων ήταν σχηματισμένο ένα Γιατί;») και για απόδοση δικαιοσύνης εκ μέρους εκείνων που φταίνε ή οφείλουν να φταίνε. Είναι πάντα εύκολο να φταίει κάποιος. Με την αποτροπή να δούμε τι θα κάνουμε.Οι απρόσμενοι, βίαιοι, αναίτιοι, φρικώδεις θάνατοι, προσλαμβάνονται σαν τραγωδίες χωρίς να χρειάζεται τραγωδός. Τι να τον κάνουμε; Τραγωδός είναι η ίδια η συγκυρία, το τυχαίο, το αστάθμητο, που μας καλεί να παίξουμε τον ρόλο του Χορού. Αυτό συνέβαινε μάλλον ήδη από τον καιρό που υπήρξε πολιτισμός. Οι συγγραφείς δεν το επινόησαν εκείνοι, αλλά το βρήκαν, σαν γειτονιά, σαν εκκλησία, σαν αγορά, πλέον σαν διαδικτυακή κυψέλη μελισσών και κηφήνων και το θεατρικοποίησαν ως σχήμα απαραίτητο και ζωτικό για τα έργα τους: Ο θάνατος προσλαμβάνει νόημα όταν υπάρχει η κοινότητα και η διασάλευσή της. Ειδάλλως είναι «απλά» η εξαέρωση μιας σταγόνας. Κάθε γεγονός, προϋποθέτει τον παρατηρητή του.Αν και ο θάνατος, σε κάθε εκδοχή του, είναι προαιώνιος και σύμφυτος με τη ζωή, εξακολουθούμε να τον θεωρούμε ακατανόητο ή να υποδυόμαστε τον βαρέως θορυβημένο δέκτη, για να παίξουμε στο χορικό τον ρόλο που αναλογεί στον καθένα μας, ή μάλλον τον ρόλο που διεκδικούμε προκειμένου να αυτο- πιστοποιηθούμε ως μέλη της κοινότητας. Το Εγώ μας είναι μηχανή αδηφάγα και ανικανοποίητη. Στριφογυρίζουμε, άλλος με μέλι, άλλος με κεντρί, γύρω από τον πυρήνα του δράματος, εκεί που είναι ο νεκρός και οι πενθούντες οικείοι, αναμασώντας στερεότυπα ερωτήματα και αποφθέγματα, ανάκατα με αρχαιόπρεπα επιφωνήματα. Μέσα από το πανάρχαιο τελετουργικό, που αναζητά τα σύμβολά του σε πένθιμα χρώματα ή φανταχτερούς πυρσούς και κατευόδιο προς τον «καλό παράδεισο», βιώνουμε ένα σχήμα προσομοίωσης και ταύτισης που μας οδηγεί σε λύτρωση και σε μια παράδοξη μορφή ευτυχίας. Τη μακαρία οδό δεν την πορεύει μόνο ο δυστυχής απερχόμενος αλλά και ο μετέχων, αν όχι αποκλειστικά εκείνος, εφόσον δεν έχουν δίκιο οι θεολόγοι, πλανώντες καθότι πλανημένοι, και ο απερχόμενος έχει απολέσει κάθε ικμάδα συνείδησης, κάτι που υποψιαζόμαστε αλλά δεν το ομολογούμε, διότι η απόλυτη εκδοχή γαλήνης δια της εκμηδενίσεως του γαληνεμένου, μας τρομοκρατεί. Η ασυνέχεια ως έννοια δεν είναι συμβατή με τη διάνοιά μας. Εξ ου και η τεχνητή νοημοσύνη καλείται να συντηρεί τους νεκρούς με καλύτερη μέθοδο από την ταρίχευση των Αιγυπτίων. Βλέπουμε και ξαναβλέπουμε τα βίντεο των τραγωδιών- επιτέλους, μη δαιμονοποιούμε την τεχνολογία: χωρίς αυτήν, πώς θα βλέπαμε τα δυστυχήματα στη φυσική τους μορφή;- και οι δύο φύσεις μας επιδίδονται στο μπρα ντε φερ τους. Από τη μια η περιέργεια απέναντι στα μεγάλα γεγονότα αλλά και την κολασμένη μοχθηρότητα των φυσικών δυνάμεων, μια περιέργεια που διολισθαίνει προς τη νοσηρότητα. Από την άλλη, κρατάει άμυνα και ενίσταται το επίκτητο ήθος που μας καλλιεργούν ο εκπολιτισμός και η παιδεία. Εντάξει, κλείσε τώρα το βίντεο, φτάνουν οι είκοσι φορές που το εξετάσαμε, αρχικά ως όντα φιλοπερίεργα και διψώντα για εμπειρία, και στη συνέχεια για χάζι, με φαρισαϊκά προκαλύμματα και επιτηδευμένη ανατριχίλα.Ο σάλος. Οιμωγές, ξεσπάσματα, τελετές, λαϊκά δικαστήρια, εύκολες εικασίες, προσβλητικές πιθανολογήσεις, ισοπεδωτικά συμπεράσματα, εξυπναδικισμοί, αποπροσανατολιστικές εξιδανικεύσεις, αβασάνιστες ρηχότητες και βιαστικοί αφορισμοί κατά της προαιώνιας ροπής της νεότητας στην αποκοτιά. Μαθήματα φυσικής: Οσο πιο βίαια διαταραχθεί η κοινωνική σφαίρα, τόσο εντονότερα τα πάθη και τα συναισθήματα που θα πυροδοτηθούν για να επέλθει συν τω χρόνω η εξισορρόπηση δια της απορρόφησης και της λήθης.
Στο μεταξύ θα παίζονται και θα ξαναπαίζονται τα άκακα, χαριτωμένα διαφημιστικά σποτ που αναπαράγουν το νεοελληνικό (όχι και τόσο συμβατό προς την όψιμη καποδιστρίτιδα) πρότυπο του οπαδού, κοιλίτσα, αξυρισούλα, εφηβίλα, που ταξιδεύει για την ομάδα, τζογάρει, απολαμβάνει το θέαμα μέσα σε ένα πλαίσιο νομιμοποίησης της χοντροκοπιάς και της παραφοράς, που συνθέτουν τη σύγχρονη Ελληναροσύνη, ως πράξη αντίστασης στα θέσμια, την αισθητική, τη νηφαλιότητα, και υμνούν την χύδην ψυχαγωγία και τον χαβαλεδισμό ως αυθεντική έκφραση της πατροπαράδοτης παλικαριάς που διέπει τους κώδικες και τις αρετές μας. Ξεκινώντας βεβαίως από τη γλώσσα, που οφείλει κόκκαλα να τσακίζει, να γρεντζάρει, να ταπώνει, να μειώνει και να ισοπεδώνει. Και φθάνοντας μέχρι την μείζονα έξη μας, την εθνική μας αμεριμνησία και την περιφρόνηση της σοβαρότητας.Δεν είναι βέβαια οι διαφημιστές οι δημιουργοί των φαινομένων και των ρευμάτων. Μακάρι να έφταιγαν αυτοί για όσα μας συμβαίνουν από τον καιρό του Σάμινα, των φονικών πυρκαγιών, των Τεμπών, της Βιολάντας και των πολύνεκρων δυστυχημάτων. Σίγουρα όμως δεν φταίμε ούτε εμείς, ποτέ δεν φταίξαμε και σε τίποτα. Φταίει η επιμονή της πραγματικότητας να μη διορθώνεται χωρίς τη μεσολάβησή μας. Κρίμα που δεν μας ψεκάζουν, αν το καλοσκεφτείς.
