Υπάρχουν άνθρωποι που συνδέουν τη διαδρομή τους με τη μουσική όχι μόνο μέσα από τα ακούσματα και τις προσωπικές τους αναζητήσεις, αλλά και μέσα από τις προσπάθειές τους να δημιουργήσουν χώρους όπου η μουσική μπορεί να συναντήσει το κοινό της.
Ο Χρήστος Συρίμπεης είναι ένας από αυτούς τους ανθρώπους. Η διαδρομή του συνδέθηκε με το 𝗠𝗼𝗷𝗼 𝗥𝗮𝗱𝗶𝗼 και τη 𝗠𝗮𝗻𝗶𝗳𝗲𝘀𝘁 𝗯𝘆 𝗠𝗼𝗷𝗼, δύο εγχειρήματα που άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στη μουσική ζωή της Πάτρας. Από την ανάγκη να ακουστούν στην πόλη διαφορετικά μουσικά είδη μέχρι τη διοργάνωση συναυλιών με συγκροτήματα της διεθνούς σκηνής, η ιστορία αυτών των προσπαθειών είναι και μια ιστορία ανθρώπων που πίστεψαν ότι η Πάτρα μπορούσε να γίνει σημείο συνάντησης για μουσικές και καλλιτέχνες πέρα από τα συνηθισμένα.
Στη συζήτησή μας, ο Χρήστος μιλά για τις πρώτες του μουσικές αναμνήσεις, τον ρόλο του ραδιοφώνου σήμερα, τη δική του ματιά στη μουσική ιστορία της πόλης και όσα κρατά από μια περίοδο που, όπως λέει, ήταν γεμάτη όνειρα και υπέροχους ανθρώπους.
***************************************
𝗘𝘅𝗽𝗲𝗿𝗶𝗺𝗲𝗻𝘁𝗮𝗹 𝗣𝗮𝘁𝗿𝗮𝘀𝘀𝗼:Πώς ξεκίνησε η δική σου διαδρομή στον κόσμο της μουσικής; Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή ή κάποιο μουσικό ερέθισμα που σε έκανε να καταλάβεις ότι η μουσική θα αποτελούσε σημαντικό κομμάτι της ζωής σου;
Χρήστος Συρίμπεης:Θα σου απαντήσω πρώτα στο δεύτερο
σκέλος της ερώτησης.
Θυμάμαι, όταν ήμουν πολύ μικρός, το 1980
ή το 1981, που άκουσα από την τηλεόραση
τον «Ανθρωπάκο» της Τσανακλίδου και το πώς ένιωσα.
Αυτός ήταν ο πρώτος έρωτας της ζωής μου. Καταλαβαίνεις, λοιπόν, ότι από εκεί και πέρα κάποια τραγούδια, όχι η μουσική στο σύνολό της, τα έχω συνδέσει με την παιδική ηλικία, αυτή την ηλικία της αθωότητας, όπου τραγουδάς από την ψυχή σου και χορεύεις χωρίς να αισθάνεσαι κούραση.
Σχετικά με τη διαδρομή μου, πρέπει να σου διευκρινίσω ότι η ενασχόληση με τη μουσική δεν έχει μια απλή διαδρομή. Η μουσική σε συνδέει με άλλους φιλόμουσους, με άλλους «περίεργους» τύπους και τύπισσες, και σου ανοίγει μια διαδρομή πιο ελεύθερη, τολμώ να πω.
Η δική μου ξεκίνησε, όπως σου είπα, από μικρή ηλικία. Ενηλικιώθηκα, όμως, όταν ξεκίνησε το 𝗠𝗼𝗷𝗼 𝗥𝗮𝗱𝗶𝗼 και μεγάλωσα με τις συναυλίες.
𝗘𝘅𝗽𝗲𝗿𝗶𝗺𝗲𝗻𝘁𝗮𝗹 𝗣𝗮𝘁𝗿𝗮𝘀𝘀𝗼:Το ραδιόφωνο εξακολουθεί να έχει τη
δύναμη να διαμορφώνει μουσικά γούστα και να ανακαλύπτει νέους καλλιτέχνες;
Πώς βλέπεις τη μετάβαση από την εποχή του παραδοσιακού ραδιοφώνου στη σημερινή κυριαρχία των streaming πλατφορμών;
Χρήστος Συρίμπεης:Το ραδιόφωνο, για να ανακαλύψει νέους καλλιτέχνες και να διαμορφώσει γούστα, επιβάλλεται να έχει μουσικούς παραγωγούς πίσω από τα μικρόφωνα και όχι αναγνώστες δελτίων Τύπου.
Επιβάλλεται να αγαπούν αυτό που κάνουν όσοι βρίσκονται πίσω από τα μικρόφωνα.
Και προφανώς αναφέρομαι σε ραδιόφωνα που έχουν την πολυτέλεια της μεγάλης εμβέλειας και της μεγάλης χρονικής διάρκειας ακρόασης, δηλαδή στην Αττική.
Η αίσθησή μου είναι ότι ραδιοφωνικό χρόνο έχουν οι ακροατές της Αττικής Οδού και του Κηφισού. Ανάλογα με τη χώρα, οι πλατφόρμες κοντεύουν να κυριαρχήσουν.
Όταν γίνει και το απεριόριστο ίντερνετ ένα νορμάλ πακέτο παντού, τότε το ραδιόφωνο θα τελειώσει και επίσημα. Ο καθένας μας θα ακούει τη μουσική του παντού, όποτε θέλει.
Βέβαια, επειδή ίσως ακούστηκα αφοριστικός, θέλω να διευκρινίσω ότι ακούω τον UP FM για τα υπέροχα λάθη των παιδιών που θέλουν να ασχοληθούν με το ραδιόφωνο, αλλά και των έμπειρων που ακόμη κρατούν ζωντανή την αγάπη για τα FM. Το ίδιο ισχύει και για όσους σταθμούς εκπέμπουν στο web χωρίς playlist και με πραγματικούς μουσικούς παραγωγούς ραδιοφώνου.
𝗘𝘅𝗽𝗲𝗿𝗶𝗺𝗲𝗻𝘁𝗮𝗹 𝗣𝗮𝘁𝗿𝗮𝘀𝘀𝗼:Η Πάτρα έχει τη δική της μουσική ιστορία και σκηνή. Πώς την έχεις δει να εξελίσσεται μέσα στα χρόνια και τι πιστεύεις ότι χρειάζεται σήμερα για να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη δυναμική;
Χρήστος Συρίμπεης:Η Πάτρα κάποια «στιγμή» γέννησε υπέροχες μπάντες, καταπληκτικές μουσικές και, πάνω απ’ όλα, γέμισε τους δρόμους της και τα στούντιο με κιθάρες στις πλάτες των παιδιών.
Περπατούσες στο κέντρο και έβλεπες παιδιά με θήκες στην πλάτη να πηγαίνουν για πρόβα.
Η μουσική ιστορία της Πάτρας, για τα
δικά μου γούστα, έχει ολοκληρωθεί.
Η σύγχρονη ιστορία της είναι κάτι που δεν μπορώ να παρακολουθήσω. Ίσως να φταίει
η ηλικία μου.
𝗘𝘅𝗽𝗲𝗿𝗶𝗺𝗲𝗻𝘁𝗮𝗹 𝗣𝗮𝘁𝗿𝗮𝘀𝘀𝗼:Το 𝗠𝗼𝗷𝗼 𝗥𝗮𝗱𝗶𝗼 και το Manifest υπήρξαν δύο σταθμοί στη διαδρομή σου.
Τι ήταν αυτό που ήθελες να εκφράσεις μέσα από αυτές τις προσπάθειες, τι κρατάς σήμερα από εκείνη την εμπειρία και πόσο πιστεύεις ότι επηρέασαν τη σχέση σου με τη μουσική και την πολιτιστική ζωή της Πάτρας;
Χρήστος Συρίμπεης:Το 𝗠𝗼𝗷𝗼 𝗥𝗮𝗱𝗶𝗼 απάντησε στο εσωτερικό ερώτημα: «Γιατί δεν ακούμε στην πόλη αυτά που αρέσουν στους φίλους μου και σε εμένα; Μήπως δεν είμαστε αρκετοί για εμπορικότητα;»
Και τελικά ήμασταν.
Πολλοί παραπάνω.
Το 𝗠𝗼𝗷𝗼 𝗥𝗮𝗱𝗶𝗼 έπαιξε σχεδόν όλα τα είδη της μουσικής και, ναι, η γενιά των ακροατών ήταν ανοιχτή σε όλα αυτά τα ακούσματα.
Η 𝗠𝗮𝗻𝗶𝗳𝗲𝘀𝘁 𝗯𝘆 𝗠𝗼𝗷𝗼 είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση. Στην Πάτρα ακούγαμε και βλέπαμε συγκροτήματα που έρχονταν με κρατική, δημόσια ή δημοτική χρηματοδότηση.
Η 𝗠𝗮𝗻𝗶𝗳𝗲𝘀𝘁 𝗯𝘆 𝗠𝗼𝗷𝗼 ρίσκαρε και πέτυχε να γίνει η Πάτρα σταθμός για συγκροτήματα της διεθνούς σκηνής.
Αν δεν ερχόταν η κρίση και τα μνημόνια, πιστεύω ότι το 𝗠𝗼𝗷𝗼 Radio και η Manifest
by 𝗠𝗼𝗷𝗼 θα είχαν μεγαλουργήσει.
Δεν κλαίμε πάνω από το χυμένο γάλα, όμως.
Ήταν μια υπέροχη περίοδος, κάποια πολύ γεμάτα χρόνια, και αυτό που κρατώ είναι οι υπέροχοι άνθρωποι που βρέθηκαν για να πραγματοποιηθεί ένα όνειρο, έστω κι αν δεν κράτησε πολύ.
***********************************
Οι ιστορίες της μουσικής δεν γράφονται μόνο μέσα από τους δίσκους, τα συγκροτήματα και τις συναυλίες.
Γράφονται και από τους ανθρώπους που δημιουργούν τις προϋποθέσεις για να συναντηθούν όλα αυτά με το κοινό τους.
Στην περίπτωση του Χρήστου Συρίμπεη,
το 𝗠𝗼𝗷𝗼 Radio και η 𝗠𝗮𝗻𝗶𝗳𝗲𝘀𝘁 𝗯𝘆 𝗠𝗼𝗷𝗼 αποτελούν σημαντικά κεφάλαια μιας διαδρομής που συνδέθηκε με την ανάγκη για διαφορετικά ακούσματα, με την πίστη σε ένα κοινό περισσότερο ανοιχτό απ’ όσο ίσως πίστευαν κάποιοι και με την επιθυμία να αποκτήσει η Πάτρα έναν ξεχωριστό ρόλο στον χάρτη της διεθνούς μουσικής σκηνής.
Η δική του αποτίμηση για τη μουσική ιστορία της πόλης είναι προσωπική, με τις αναμνήσεις και τις επιφυλάξεις της. Αυτό που ξεχωρίζει, ωστόσο, είναι η αναφορά στους ανθρώπους που βρέθηκαν μαζί για να πραγματοποιήσουν ένα κοινό όνειρο.
Γιατί, τελικά, ακόμη κι όταν ένα εγχείρημα ολοκληρώνεται, η εμπειρία, οι συναντήσεις και όσα μοιράστηκαν οι άνθρωποι πίσω από αυτό εξακολουθούν να αποτελούν μέρος της ιστορίας του.
Και κάπως έτσι, μέσα από τις προσωπικές διαδρομές, τις μουσικές αναμνήσεις και τα όνειρα που κάποτε πήραν μορφή, συνεχίζουμε να ανακαλύπτουμε τους ανθρώπους της πόλης.
By #funkycranky
