Εκείνη γελάει όταν της το λέω. Γενικά η Δάφνη γελάει πολύ. Ισως έτσι να ξορκίζει και τις δυσκολίες, τις αναποδιές, τα άσχημα πράγματα που μπορεί να συμβαίνουν σε όλους μας και ασφαλώς έχουν συμβεί και στην ίδια. Εχει άλλωστε βγει στη μουσική βιοπάλη από μικρή. Από τα 17 της, για να είμαστε ακριβείς, όταν συμμετείχε ως διαγωνιζόμενη στο «The Voice», πίσω στο 2015.
Εντεκα χρόνια αργότερα μπορεί να μετρήσει τις στιγμές που έπεσε και ξανασηκώθηκε, τους ανθρώπους που την απογοήτευσαν σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο, αλλά κι εκείνους που πίστεψαν στο ταλέντο της και συμπορεύτηκαν μαζί της.
Εχει προλάβει επίσης να κυκλοφορήσει μια ντουζίνα τραγούδια που έγιναν επιτυχίες, να γράψει κομμάτια για άλλους καλλιτέχνες, να συνεργαστεί, μεταξύ πολλών άλλων, με την Αννα Βίσση στο περίφημο «Αίμα», με την Ηβη Αδάμου και τον Stavento, με τον οποίο κι αυτό το καλοκαίρι θα κάνει live σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, και με την Ελένη Φουρέιρα.
Το τραγούδι που ερμηνεύουν μαζί, το «Μπαμ και Κάτω», έγινε ακαριαία hit και είναι και ένα από τα εννέα κομμάτια που επέλεξε η ίδια για να συνθέσουν το πρώτο της άλμπουμ «SOS». Αυτό ήταν και η αφορμή για να συναντηθούμε στα γραφεία της Minos EMI, του νέου δισκογραφικού σπιτιού της.
GALA: Θυμάσαι πότε έδωσες την πρώτη σου συνέντευξη;
DAPHNE LAWRENCE: Νομίζω ότι ήταν το 2015 με αφορμή το «The Voice». Δεν θυμάμαι και πολλά από τότε, έχουν περάσει και έντεκα χρόνια κι εγώ ήμουν 17 ετών.
G.: Σε είχε βοηθήσει η συμμετοχή σου;
D.L.: Καθόλου, γιατί δεν ήμουν έτοιμη. Δεν είχα σκεφτεί ποια θα ήταν τα επόμενα βήματα, δεν γνώριζα τίποτα και κανέναν από τον χώρο. Μου μιλούσαν άνθρωποι και δεν ήξερα ποιοι ήταν. Απλά πήγα με τη λογική τού ό,τι γίνει.
G.: Πόσα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε;
D.L.: Επειδή δεν έχω συνειδητοποιήσει τα χρόνια που πέρασαν μετά τον COVID, προσπαθώ ακόμα να καταλάβω πού βρίσκομαι και πού πατάω. Θέλω να κάνω μουσική όσο περισσότερο γίνεται για να περνάω καλά, γιατί αυτή είναι η διασκέδασή μου, και ταυτόχρονα προσπαθώ να αντιληφθώ τα προηγούμενα λάθη μου για να βγει καλά η πορεία μου. Αυτό που σίγουρα έχει αλλάξει τον τελευταίο χρόνο είναι ότι έμαθα να διαχειρίζομαι λίγο καλύτερα το άγχος μου και να μην τα βάφω μαύρα αν κάτι δεν πάει καλά. Δηλαδή, δεν πέτυχε αυτό; Δεν πειράζει, πάμε στο επόμενο. Παλιά τα υπερανέλυα τόσο πολύ που στο τέλος μπλοκάριζα. Τώρα λέω «εντάξει, δεν έγινε και κάτι».
G.: Εχεις αίσθηση του πόσα πράγματα έχεις καταφέρει ήδη σε τόσο νεαρή ηλικία;
D.L.: Οχι και τόσο. Νομίζω ότι είμαι πάντα ο πιο αυστηρός κριτής του εαυτού μου. Δυστυχώς. Για παράδειγμα, όσο ενθουσιασμό κι αν δείχνω προς τα έξω για ένα κομμάτι που ετοιμαζόμαστε να βγάλουμε, πάντα μέσα μου αναρωτιέμαι «Το λέω καλά; Είναι για μένα; Πρέπει να βγει; Θα τα καταφέρω;». Εχω γράψει κομμάτια που δεν αναγνωρίζω από την αρχή αν είναι για εμένα ή για κάποια άλλη φωνή. Είναι και πολλά τα είδη με τα οποία ασχολούμαι. Γράφω ποπ, R’N’B, ροκ, λαϊκό, ελαφρολαϊκό, ό,τι μπορείς να φανταστείς και ό,τι μου βγαίνει.
G.: Εσύ πού θα τοποθετούσες τον εαυτό σου;
D.L.: Αυτό είναι συνήθως το ερώτημα που μου κάνω. Εγώ ποπ είμαι, πιο πολύ προς τη βρετανική παρά προς την Τέιλορ Σουίφτ. Λίγο ροκ, λίγο R’N’B, λίγο Χατζηγιάννη και Παπαρίζου που άκουγα πολύ, αλλά μου αρέσει να μπλέκω και λίγο λαϊκό.
G.: Υπάρχουν τραγούδια σου που έδωσες σε άλλους και εκ των υστέρων σκέφτηκες ότι θα έπρεπε να τα έχεις πεις εσύ;
D.L.: Κάποια στιγμή το ένιωσα, αλλά πλέον πιστεύω ότι όλα για κάποιον λόγο γίνονται. Αυτό που με ενδιαφέρει πια είναι να δίνω τα κομμάτια μου σε εκείνους που επιλέγω να τους τα δώσω. Τώρα, για παράδειγμα, τα τρία κομμάτια που γράψαμε για το άλμπουμ της Ελένης Φουρέιρα ήταν ειδικά για εκείνη. Σε μερικά τραγούδια η Ελένη είχε γράψει κάποια πράγματα και εμείς τα συνεχίσαμε.
