Aπό την σελίδα EXPERIMENTAL PATRASSO
Υπάρχουν κυκλοφορίες που αποκτούν ιστορική σημασία επειδή έγιναν τεράστιες επιτυχίες και υπάρχουν κι εκείνες που αποκτούν αξία επειδή διασώζουν μια στιγμή πριν ακόμη η ιστορία καταλάβει ότι αυτή η στιγμή είναι σημαντική.
Το Deathwish των Christian Death ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Κυκλοφόρησε το 1984 από τη γαλλική ανεξάρτητη εταιρεία L’Invitation au Suicide, όμως τα έξι κομμάτια που αποτελούν την αρχική κυκλοφορία είχαν ηχογραφηθεί ήδη από το 1981 στα Orange County Studios της Καλιφόρνιας, πριν από το Only Theatre of Pain, το άλμπουμ που θα καθιέρωνε τους Christian Death ως ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα της αμερικανικής deathrock και gothic σκηνής.
Για να καταλάβουμε τι ακριβώς είναι το Deathwish, πρέπει να επιστρέψουμε στο Los Angeles του 1979, όταν ο Rozz Williams, γεννημένος ως Roger Alan Painter, δημιούργησε τους Christian Death.
Η αρχική μπάντα είχε τις ρίζες της στο punk rock, όμως όσο εξελισσόταν ο ήχος της άρχισε να απομακρύνεται από την καθαρή punk φόρμα και να ενσωματώνει σκοτεινότερη ατμόσφαιρα και θρησκευτικό συμβολισμό.
Ο Williams έγινε η κεντρική καλλιτεχνική μορφή του συγκροτήματος, ενώ η προσθήκη του κιθαρίστα Rikk Agnew, μαζί με τον μπασίστα James McGearty και τον ντράμερ George Belanger, διαμόρφωσε τη σύνθεση που θα ηχογραφούσε τα συγκεκριμένα recordings.
Αυτή η σύνθεση έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί βρισκόμαστε ακριβώς στη στιγμή κατά την οποία οι Christian Death μετατρέπονται από μια ακόμη underground punk μπάντα του Los Angeles σε κάτι πολύ πιο ιδιόμορφο.
Η μουσική παραμένει επιθετική, όμως δίπλα στην punk ενέργεια εμφανίζονται ήδη στοιχεία που θα συνδεθούν αργότερα με το deathrock: σκοτεινές κιθάρες, μακάβρια ατμόσφαιρα, θεατρικότητα και μια έντονη ενασχόληση με θέματα όπως η θρησκεία, ο θάνατος και η κοινωνική και ηθική υποκρισία.
Οι Christian Death δεν είχαν ακόμη μπροστά τους μια έτοιμη «φόρμουλα» την κατασκεύαζαν στην πράξη.
Το 1981 η μπάντα μπήκε στα Orange County Studios και ηχογράφησε τα έξι κομμάτια που αργότερα θα αποτελούσαν το Deathwish.
Την ίδια περίοδο οι Christian Death έκαναν την πρώτη τους δισκογραφική εμφάνιση στη συλλογή Hell Comes to Your House με το “Dogs”, η οποία κυκλοφόρησε στις 11 Νοεμβρίου 1981 και θεωρείται σημαντική καταγραφή της punk και deathrock σκηνής της Νότιας Καλιφόρνιας.
Από τα συγκεκριμένα recordings, μόνο το “Dogs” χρησιμοποιήθηκε τελικά στη συλλογή, ενώ τα υπόλοιπα παρέμειναν εκτός κυκλοφορίας μέχρι να συγκεντρωθούν αργότερα στο Deathwish.
Έτσι εξηγείται και η παράξενη χρονολογία του release.
Το Deathwish είναι κυκλοφορία του 1984, αλλά ηχογράφηση του 1981.
Δεν πρόκειται επομένως για υλικό που δημιουργήθηκε μετά το Only Theatre of Pain και κυκλοφόρησε αναδρομικά.
Είναι, ουσιαστικά, ένα παράθυρο σε μια ακόμη πρωιμότερη φάση των Christian Death.
Το Only Theatre of Pain είχε ήδη κυκλοφορήσει στις 24 Μαρτίου 1982, ενώ το Deathwish ήρθε δύο χρόνια αργότερα ως αυτόνομο EP από τη γαλλική L’Invitation au Suicide.
Η αρχική έκδοση του Deathwish αποτελείται από έξι κομμάτια: “Deathwish”, “Romeo’s Distress (Nouvelle Version)”, “Dogs”, “Desperate Hell”, “Spiritual Cramp (Nouvelle Version)” και “Cavity (Nouvelle Version)”.
Η συγκεκριμένη tracklist έχει ιδιαίτερη αξία, γιατί περιλαμβάνει όχι μόνο το ομώνυμο τραγούδι και το “Dogs”, αλλά και πρώιμες εκδοχές των “Romeo’s Distress”, “Spiritual Cramp” και “Cavity”, τραγουδιών που θα συνδεθούν στενά με το Only Theatre of Pain.
Έτσι, το EP λειτουργεί σαν μια φωτογραφία της δημιουργικής διαδικασίας πριν από την οριστική μορφή που θα αποκτούσαν οι Christian Death στο ντεμπούτο τους.
Το “Deathwish” είναι το ομώνυμο κομμάτι και ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα αυτής της πρώιμης περιόδου.
Η κιθάρα του Rikk Agnew έχει ήδη μια βαριά και σκοτεινή παρουσία, ενώ ο ρυθμός των McGearty και Belanger δημιουργεί μια αίσθηση επίμονης κίνησης.
Ο Rozz Williams, από την άλλη, δεν ερμηνεύει σαν ένας συμβατικός punk τραγουδιστής.
Η φωνή του λειτουργεί περισσότερο σαν αφηγητής μέσα σε ένα σκοτεινό θεατρικό έργο.
Είναι ένα από τα στοιχεία που έκαναν τους Christian Death τόσο διαφορετικούς από πολλές άλλες μπάντες της ίδιας σκηνής.
Το “Romeo’s Distress (Nouvelle Version)” αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον όταν το ακούσει κανείς σε σχέση με την εκδοχή του Only Theatre of Pain.
Εδώ έχουμε μια πρώιμη μορφή ενός από τα τραγούδια που θα γίνουν αναγνωρίσιμα σημεία αναφοράς των Christian Death.
Το ίδιο ισχύει για το “Spiritual Cramp” και το “Cavity”.
Το Deathwish δεν μας παρουσιάζει απλώς έξι τυχαία demos μας επιτρέπει να ακούσουμε τις πρώτες μορφές υλικού που θα περάσει στη συνέχεια σε μια πιο ολοκληρωμένη και παραγωγικά διαφορετική μορφή.
Το “Dogs” έχει, όπως είδαμε, μια ακόμη πιο σημαντική θέση στην ιστορία, επειδή αποτέλεσε την πρώτη δισκογραφημένη εμφάνιση των Christian Death στη συλλογή Hell Comes to Your House.
Και αυτό από μόνο του κάνει το τραγούδι ιστορικό: είναι ένα από τα πρώτα καταγεγραμμένα ίχνη μιας μπάντας που εκείνη τη στιγμή δεν είχε ακόμη κυκλοφορήσει το άλμπουμ που θα την έκανε θρύλο.
Το “Desperate Hell” συμπληρώνει την αρχική εξάδα και αποτελεί ακόμη ένα παράδειγμα του πρώιμου υλικού της μπάντας.
Η αξία του Deathwish βρίσκεται ακριβώς στην αμεσότητά του:
δεν ακούμε τους Christian Death αφού έχουν ήδη διαμορφώσει πλήρως την αισθητική τους.
Ακούμε τη διαδικασία μέσα από την οποία αυτή η αισθητική γεννιέται.
Γι’ αυτό και η παραγωγή και η συνολική αίσθηση των recordings διαφέρουν από το πιο ολοκληρωμένο αποτέλεσμα του Only Theatre of Pain.
Ο ίδιος ο Ned Raggett, στην αναδρομική αξιολόγηση του AllMusic, περιέγραψε το EP ως μια πολύτιμη ματιά στις πιο πρώιμες και ωμές απαρχές της μπάντας.
Υπάρχει όμως μια ακόμη λεπτομέρεια που χρειάζεται να ξεχωρίσουμε από την αρχική κυκλοφορία.
Σε μεταγενέστερες επανεκδόσεις του Deathwish προστέθηκε επιπλέον υλικό, μεταξύ άλλων τα “Sleepwalk (Original Version)”, “Invocation III”, “Haloes”, “Spectre (Love Is Dead)” και “Romeo’s Distress (Demo 1981)”.
Αυτά δεν αποτελούν μέρος της αρχικής εξά-track κυκλοφορίας του 1984 είναι μεταγενέστερες προσθήκες και γι’ αυτό, όταν μιλάμε για το αυθεντικό Deathwish, πρέπει να αναφερόμαστε στα έξι αρχικά κομμάτια.
Και κάπου εδώ βρίσκεται όλη η γοητεία αυτού του μικρού release.
Το Deathwish δεν είναι το Only Theatre of Pain.
Δεν έχει την ίδια θέση ως ολοκληρωμένο album και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν να ήταν το ντεμπούτο των Christian Death.
Είναι κάτι διαφορετικό και, από μια άποψη, ίσως πιο συναρπαστικό: είναι το προσχέδιο.
Είναι η καταγραφή της μπάντας λίγο πριν από την οριστική της έκρηξη.
Το Only Theatre of Pain θα κυκλοφορούσε το 1982 και θα γινόταν το έργο που θα καθόριζε τη φήμη των Christian Death.
Το Deathwish, όμως, μας πηγαίνει πίσω στο 1981 και μας επιτρέπει να ακούσουμε τον Williams, τον Agnew, τον McGearty και τον Belanger τη στιγμή που το υλικό βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη.
Γι’ αυτό και η αξία του δεν βρίσκεται μόνο στα τραγούδια.
Βρίσκεται στην ιστορική του θέση.
Είναι ένα ντοκουμέντο από την περίοδο κατά την οποία το Los Angeles punk άρχισε να αποκτά μια πολύ πιο σκοτεινή διάσταση και οι Christian Death συνέβαλαν καθοριστικά στη διαμόρφωση αυτού του ήχου.
Δεν χρειάζεται να πούμε ότι ήταν οι «μοναδικοί πατέρες» ενός ολόκληρου είδους για να αντιληφθούμε τη σημασία τους.
Αρκεί το γεγονός ότι το έργο της συγκεκριμένης σύνθεσης αναγνωρίζεται ως θεμελιώδες για το deathrock και την αμερικανική gothic σκηνή.
Το Deathwish είναι λοιπόν ένας δίσκος που πρέπει να ακουστεί με τη σωστή σειρά.
Πρώτα το 1981, όταν γράφεται.
Μετά το 1982, όταν κυκλοφορεί το Only Theatre of Pain.
Και ύστερα το 1984, όταν το υλικό εκείνο επιστρέφει στην επιφάνεια και αποκτά τη δική του ανεξάρτητη ζωή.
Γιατί τότε γίνεται αντιληπτό κάτι πολύ όμορφο:
οι Christian Death δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά ολοκληρωμένοι.
Ο ήχος τους χτίστηκε μέσα από δοκιμές, αλλαγές, ηχογραφήσεις και μια διαρκή αναζήτηση.
Και το Deathwish είναι ίσως το πιο καθαρό αποτύπωμα αυτής της αναζήτησης.
Είναι η στιγμή πριν από τον μύθο.
Η στιγμή που ο Rozz Williams και οι Christian Death δεν είχαν ακόμη γίνει ιστορία.
Ήταν απλώς μια νεαρή μπάντα από την Καλιφόρνια, μέσα στην έκρηξη του punk, που έμπαινε σε ένα μικρό studio και ηχογραφούσε τραγούδια τα οποία κανείς τότε δεν μπορούσε να γνωρίζει ότι, δεκαετίες αργότερα, θα θεωρούνταν κομμάτια της γέννησης του αμερικανικού deathrock.
Και ίσως γι’ αυτό το Deathwish παραμένει τόσο σημαντικό.
Δεν ακούμε τον μύθο αφού γεννήθηκε.
Ακούμε τον μύθο τη στιγμή που γεννιέται.
By #funkycranky
