Μια βραδιά που έμοιαζε περισσότερο με παράσταση παρά με παρουσίαση βιβλίου έστησε χθες ο Κωνσταντίνος Μάγνης στο Επίκεντρο+, με αφορμή τη νέα του έκδοση «Η απέχθεια των γυναικών για το ποδόσφαιρο» (εκδόσεις το δόντι). Όσοι γνωρίζουν τον Κωνσταντίνο Μάγνη δεν θα περίμεναν κάτι λιγότερο: μικρά σκετσάκια, τραγούδια από το παρελθόν του στο Καρναβαλικό Κομιτάτο, χιούμορ αφοπλιστικό, αυτοσαρκασμός κοφτερός, και εκείνη η λεπτή συναισθηματική γραμμή που εμφανίζεται πάντα όταν το γέλιο συναντήσει τη μνήμη.
Στη σκηνή δίπλα του, φίλοι και συνοδοιπόροι: ο Νίκος Αποστολόπουλος, ο Λυκούργος Σταυρουλόπουλος, η Όλγα Μοσχόβου, ο Γιώργος Γκανασούλης, ο Χάρης Πανούτσος, ο Γιώργος Φαφούρης. Στο μουσικό μέρος, ο μαέστρος Τζόνυ Ανδριόπουλος έντυσε τη βραδιά με νότες και ρυθμούς που συνόδευαν ιδανικά τον ιδιαίτερο κόσμο του Μάγνη.
Στο τέλος, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας άφησε στην άκρη το χιούμορ και μίλησε όπως μόνο εκείνος ξέρει: με αφοπλιστική ειλικρίνεια. Αναφέρθηκε στις παραστάσεις του Καρναβαλικού Κομιτάτου, σημειώνοντας πως παρά το γεγονός ότι κάθε χρόνο γεμίζουν με χίλια άτομα, «δεν έρχεται ποτέ ο Δήμαρχος». «Αυτό τα λέει όλα», σχολίασε. «Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλη πόλη που θα συνέβαινε αυτό».
Η αναφορά του στην Πάτρα δεν σταμάτησε εκεί. Μπροστά σε πολλούς δημοσιογράφους –συναδέλφους του για δεκαετίες– μίλησε για την επαγγελματική του πορεία, παραδεχόμενος πως την ολοκλήρωσε «με ένα αίσθημα αποτυχίας». «Κάναμε πολλά για την πόλη, αλλά δεν πετύχαμε. Η πόλη έμεινε μικρή στη συνείδηση και παραμένει μικρή», είπε. Θύμισε τις εποχές που πίστευαν ότι μπορούν να αλλάξουν πράγματα. «Ήμασταν τραγικά παραπλανημένοι… ίσως και λίγο ματαιόδοξοι», πρόσθεσε.
Αναφερόμενος στο βιβλίο, εξήγησε πως ο τίτλος «Η απέχθεια των γυναικών για το ποδόσφαιρο» είναι επίτηδες προκλητικός:
«Δεν υπάρχει απέχθεια ακριβώς. Υπάρχει η αλλεργία όταν βλέπουν την εξάρτηση των ανδρών από το ποδόσφαιρο. Αυτό άναψε σπίθες σε πολλές σχέσεις». Ο ίδιος όμως εμβαθύνει αλλού: στη δική του εξάρτηση, στα πρώιμα βιώματα που, όπως είπε, «διαμορφώνουν τη συνείδησή μας και δεν τα αποτινάσουμε ποτέ».
Το βιβλίο αποτελεί συλλογή διηγημάτων που ολοκληρώθηκαν όταν συνταξιοδοτήθηκε – κείμενα που ισορροπούν ανάμεσα στην αφήγηση, την αυτοβιογραφία και την παρατήρηση μιας πόλης και μιας εποχής που τον σημάδεψαν.
