Το ημερολόγιο έδειχνε 13 Νοεμβρίου 1957, η Αθήνα, η Ελλάδα όλη, συζητούσε για τη μεγάλη δίκη που άρχιζε εκείνο το πρωί. Ένας οικοδόμος δικαζόταν για ληστεία μετά φόνου. Το ενδιαφέρον δεν είχε προκαλέσει ούτε η ληστεία, ούτε ο φόνος, αλλά η σχέση που είχαν θύμα και θύτης.
Οικογενειάρχες και οι δυο με 11χρονη κόρη το θύμα, με πολυμελή οικογένεια, πέντε παιδιά, ο θύτης είχαν σεξουαλικές σχέσεις. Το έγκλημα είχε διαπραχτεί τρεις μήνες νωρίτερα στον Κολωνό, στην οδό Μοναστηρίου 87 σε μια αυλή που έμενε το θύμα. Μην το ψάξετε, στη θέση του έχει υψωθεί μια μοντέρνα πολυκατοικία.
Ήταν παραμονές της Παναγίας, 14 Αυγούστου όταν αναζητήθηκε ο λογιστής α’ τάξεως των Σιδηροδρόμων Πελοποννήσου. Ο κουνιάδος είχε δώσει ραντεβού μαζί του στην αποβάθρα του σταθμού όπου θα ταξίδευε για τον Πύργο Ηλείας. Εκεί στη λίμνη Καϊάφα θα συναντούσε τη γυναίκα και την κόρη του. Δεν εμφανίστηκε όμως.
Δεν εμφανίστηκε και στο γραφείο του για να πληρωθεί μια και ξεκινούσε η καλοκαιρινή του άδεια. Ένας κλητήρας του πήγε τον μισθό στο σπίτι. Χτύπησε την πόρτα, δεν άνοιξε κανείς κι όταν ζήτησε τη βοήθεια του γιου του νοικάρη είδαν από μια χαραμάδα του παραθύρου ένα πόδι να προεξέχει. Κάλεσαν την αστυνομία κι από τότε άρχισε ένα καθημερινό ανάγνωσμα για τα κίνητρα του φόνου. Ο 42χρονος είχε δεχτεί 18 μαχαιριές κι ήταν ξαπλωμένος μόνο τα εσώρουχα στο κρεβάτι.
Μέχρι και μέντιουμ επιστρατεύτηκε για να βρεθεί ο δολοφόνος. Την παρουσίασε η εφημερίδα Ακρόπολις, προφανώς σε μια προσπάθεια εντυπωσιασμού, άδικα όπως αποδείχτηκε γιατί οι προβλέψεις της έπεσαν έξω,
Το γεγονός ότι το θύμα είχε ανοίξει την πόρτα, δεν φώναξε βοήθεια οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι γνώριζε τον δολοφόνο του. Άρχισαν κα στη γειτονιά τα μισόλογα ότι φιλοξενούσε περίεργους τύπους όταν έλειπε η γυναίκα του και οι έρευνες στράφηκαν στο σεξουαλικό έγκλημα.
Οι μέρες περνούσαν, ανακρίθηκαν περισσότεροι από χίλιοι ύποπτοι, όπως ανέφεραν οι εφημερίδες, κάποιοι ανακρίθηκαν με… επιμονή, ένας κομψός τρόπος για τις ανορθόδοξες ανακριτικές μεθόδους της εποχής, αλλά άκρη δεν έβγαινε.
Μόνο στοιχείο που είχαν ήταν το ρολόι του θύματος που είχε εξαφανιστεί. Υπέθεσαν και σωστά ότι ο δολοφόνος θα το είχε πάρει για να το πουλήσει. Η τιμή του ήταν 800 δραχμές, ποσό σημαντικό αφού το θύμα που πληρωνόταν με 2.000 δρχ. τον μήνα ποσό πάνω από τον μέσο μισθό.
Τελικά ο ένοχος εντοπίστηκε. Πως; Πούλησε το ρολόι για 200 δρχ, κι όπως συνέβαινε τότε θα έπρεπε να δηλώσει στον πωλητή τα στοιχεία του. Η αστυνομία είχε ειδοποιήσει όλους τους αργυραμοιβούς της Αθήνας κι ο αγοραστής εμφανίστηκε, το ρολόι ταυτοποιήθηκε και ο δολοφόνος έπεσε στα χέρια της.
Όταν άρχισε να περιγράφει πως γνωρίστηκε με το θύμα, πως ενώ παρατηρούσε μια βιτρίνα του Μινιόν του μίλησε και τον προσκάλεσε να πιούν μια μπύρα, πως έβαλε το χέρι του μέσα στα πόδια του και τις 20 δραχμές που του έδωσε για να συνευρεθούν οι εισαγγελέας απαγόρευσε την αναγραφή οποιαδήποτε είδησης γιατί θα εμπόδιζε την ανάκριση.
Με τον δράστη να έχει ομολογήσει απλά δεν ήθελαν να εμφανιστεί η άλλη όψη της κοινωνίας με ευκατάστατους οικογενειάρχες να αναζητούν εφήμερες σχέσεις επί πληρωμή με άτομα του ίδιου φύλου. Βρισκόμαστε στα 1957 η κοινωνία είναι συντηρητική και οι περισσότεροι απλά ήθελαν να πιστεύουν ότι όλα είναι ηθικά αγγελικά πλασμένα.
Στη δίκη, που έγινε σε χρόνο ρεκόρ, τρεις μήνες μετά το έγκλημα, υπήρχε… παρέλαση μαρτύρων, αλλά ολοκληρώθηκε σε λίγες μέρες. Μόλις άρχισαν να προχωρούν οι αποκαλύψεις ήρθε νέα απαγόρευση. Αυτή τη φορά η απολογία του κατηγορούμενου έγινε κεκλεισμένων των θυρών.
Οι εφημερίδες είχαν στείλει τους καλύτερους ρεπόρτερ για να την καλύψουν. Ανάμεσά τους κι ένας ταλαντούχος δημοσιογράφος για λογαριασμό της Ελευθερίας που περιγράφει με το δικό του στιλ το πως έκλεισαν οι πόρτες για κοινό και δημοσιογράφους. Το όνομά του Φρέντυ Γερμανός.
Γράφει:
Κάπως έτσι το αναγνωστικό κοινό δεν έμαθε τις γαργαλιστικές λεπτομέρειες που ίσως επιθυμούσε, αλλά είδε τις φωτογραφίες του δράστη μόλις ανακοινώθηκε η ποινή που ήταν θάνατος, να ξεσπά σε κλάματα και να αναρωτιέται τι θα γινόταν η οικογένειά του.
Ο ίδιος ήταν οικοδόμος, μπετατζής, δούλευε, αλλά έπαιζε και χαρτιά. Τα μεροκάματα τα έδινε στη γυναίκα του που δούλευε και αυτή σε σπίτια, ενώ στον οικογενειακό προϋπολογισμό βοηθούσαν τα τρία από τα πέντε παιδιά του. Το πρωί πουλούσαν λεμονάδες στις λαϊκές αγορές, το βράδυ λουλούδια σε κέντρα. Ο ίδιος τα χρήματα από τις συνευρέσεις τα διέθετε για να παίζει χαρτιά.
Στις 31 Μαΐου 1958 παίχτηκε το τελευταίο μέρος του δράματος. Από τις φυλακές της Αίγινας όπου ήταν κρατούμενος μεταφέρθηκε στον Κάβο Τούρλο, το τόπο εκτελέσεων. Στα έργα… ανακαίνισης που είχαν γίνει λίγα χρόνια πριν είχε δουλέψει ο άνθρωπος που μετρούσε τις τελευταίες του ώρες. Είχε ρίξει μπετά στο γεφυράκι που στήθηκε το εκτελεστικό απόσπασμα των 12 υπαξιωματικών. Έφθασε εκεί στις 4.45 τα ξημερώματα, το πυρ ακούστηκε στις 5.05 και τις 5.15 όλα είχαν πάρει τέλος.
Θάφτηκε στα ίδια χώματα που βρίσκονταν Έλληνες πατριώτες εκτελεσμένοι στα χρόνια της γερμανικής Κατοχής, κομμουνιστές στη διάρκεια του Εμφυλίου και μερικοί από τους… διασημότερους κακοποιούς όπως ο Δράκος της Βουλιαγμένης, οι τρεις εκτελεστές του σοφέρ Χίου και άλλοι…
