Eγραψε ο συγκοινωνιολόγος Δημήτρης Σαρδελιάνος:
Η Πλατεία Γεωργίου είναι από τις πρώτες αν όχι η πρώτη σχεδιασμένη πλατεία στην Ελλάδα. Τα κτήρια που ήταν γύρω της όλα νεοκλασικά θα μπορούσαν αν είχαν διατηρηθεί να την έκαναν πανελλήνιο σημείο αναφοράς. Θυμίζω ότι πολλές Ευρωπαϊκές πόλεις το μόνο χαρακτηριστικό που έχουν και αξίζει να τις επισκεφτεί κανείς είναι μία τέτοια πλατεία. Αυτό χάθηκε οριστικά την δεκαετία του 70. Δηλαδή πριν μισό αιώνα. Οπότε να επαναφέρουμε την γκρίνια και τις χαμένες ευκαιρίες για το κτήριο Πανταζή που γκρεμίστηκε νομίζω ότι δεν έχουν νόημα.
Σε μια συζήτηση φίλων λοιπόν με ρώτησαν τι λέω για το γκρι χρώμα. Οπότε είπα ας γράψω την απάντησή μου διότι δεν έχω δει να το βλέπει κανείς έτσι. Λοιπόν εμένα μου αρέσει ή καλύτερα δεν με ενοχλεί και θα επιχειρηματολογήσω γιατί.
Φαντάζομαι την εικόνα ενός ανακαινισμένου θεάτρου Τσιλερ. Η αντίθεση με το γκρίζο ουσιαστικά θα αναδεικνύει το θέατρο αντί να το εγκλωβίσει. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό το χρώμα (το γκρί δηλαδή) είναι χρώμα σε σκηνικά ή γκαλερί για να εμφανίζεται έντονο και με ουσία αυτό που είναι μπροστά του και δίπλα του.
Πραγματικά πιστεύω ότι το θέατρο θα χανόταν, αν το κτήριο ήταν βαμμένο με παρόμοια χρώματα. Ο όγκος του κτηρίου θα το κατάπινε. Ενώ τώρα μπορεί ο όγκος να είναι μεγάλος, αλλα το θέατρο ακόμα και σε αυτή την κατάσταση που βρίσκεται προβάλει φωτεινό. Η αντίθεση το ευνοεί. Καλά εννοείται ότι το βράδυ το γκρί έχει χαθεί και αν το θέατρο φωτίζεται θα είναι το μοναδικό που θα υπάρχει στο χώρο.
Οπτικές θα μου πείτε είναι αυτές. Το ξέρω. Αλλά ας είναι γνωστό ότι υπάρχει και αυτή η οπτική. Δεν χαρακτηρίζω κάποια λάθος ή σωστή. Μπορούν απλώς να συνυπάρχουν.
ΥΓ, Αυτό που πραγματικά με ενοχλεί και πιστεύω ότι πρέπει να γίνει μία ουσιαστική παρέμβαση είναι οι ταμπέλες σε όλα τα κτήρια της πλατείας. Αυτές τις θεωρώ πραγματικά ενοχλητικές (για να μην πω προσβλητικές) που αλλοιώνουν τα πάντα.
