– Ενάντια στη λογική της τιμωρίας και της αυστηροποίησης των ποινών και υπέρ της πρακτικής που έχει να κάνει με την πρόληψη, τάσσονται εκπαιδευτικοί, όπως ο Μαθηματικός κ. Σάκης Ροδίτης
Το σχέδιο νόμου που αποσκοπεί στην προσπάθεια της Πολιτείας να αντιμετωπίσει την ανησυχητική αύξηση της βίας σε κάθε της μορφή και σε όλα τα επίπεδα, είτε εναντίον γυναικών, είτε εντός της οικογένειας, είτε και μεταξύ των νέων – εφήβων, αποτελεί σημείο τριβής με κοινωνικές ομάδες που τάσσονται ανοιχτά κατά της λογικής της τιμωρίας και μάχονται υπέρ των δράσεων που στοχεύουν στην πρόληψη.
Ένας εξ αυτών είναι ο Μαθηματικός κ. Σάκης Ροδίτης, ιδρυτής της εθελοντικής ομάδας «Α.Σ.Τ.Ο. – Επικοινωνούμε» την οποία αποτελούν κυρίως νέα παιδιά, μαθητές και φοιτητές. Αυτό που ο ίδιος επισημαίνει, είναι ότι η τιμωρία θα προκαλέσει τα αντίθετα αποτελέσματα και προειδοποιεί την Πολιτεία να στραφεί προς τον τομέα του «προλαμβάνειν» που, όπως λέει, «ναι μεν προϋποθέτει πιο δύσκολες αλλαγές, αλλά είναι αλλαγές που όντως μπορούν να φέρουν λύση στο πρόβλημα κι η λύση αυτή να είναι μόνιμη, όχι παροδική».
Η ΠΡΟΤΑΣΗ
Επικαλείται την προσωπική του εμπειρία από τη συμμετοχή παιδιών στην εθελοντική οργάνωση αλλά και στην ιδέα της «Βιωματικής Διδασκαλίας» που ο ίδιος έχει προωθήσει γνωρίζοντας την επιβράβευση ευρωπαϊκών κρατών, σημειώνοντας ότι: «Τα παιδιά οδηγούνται στη βία γιατί ζουν σε ένα περιβάλλον αβέβαιο που δεν τους παρέχει αλήθεια και ασφάλεια». Και προσθέτει πως: «γι’ αυτό, η Πολιτεία και όλοι μας, αυτό που έχουμε να κάνουμε, είναι να προσεγγίσουμε τους νέους, να τους πλησιάσουμε και να τους μιλήσουμε. Να χτίσουμε αμφίδρομη εμπιστοσύνη. Και να εμπλέξουμε σε αυτή τη διαδικασία τα σχολεία και το εκπαιδευτικό προσωπικό». «Αλλιώς, θα έχουμε είτε διαιώνιση του φαινομένου, είτε και διόγκωση του προβλήματος», προβλέπει. Θυμίζουμε ότι προς την ίδια κατεύθυνση κινείται και η άποψη των Δικηγόρων της Πάτρας, οι οποίοι απείχαν από τα καθήκοντά τους, την περασμένη Πέμπτη και Παρασκευή, αντιδρώντας ακριβώς για τον ίδιο λόγο, στο νομοσχέδιο. Και υποστηρίζοντας ότι το εν λόγω σ/ν κινείται στη λογική της αυστηροποίησης των ποινών και όχι προς την πλευρά της πρόληψης του κακού.
