ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΖΑΚΥΝΘΙΝΟΥ
Ο δήμαρχος Πατρέων, Κώστας Πελετίδης, ύψωσε πάλι τους τόνους στην τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, επισημαίνοντας: «Το έχω ξαναπεί, οι “επενδυτές” που θα έρθουν, με τις πλάτες της κυβέρνησης, στο παλιό λιμάνι, για να κάνουν μπίζνες στο φυσικό πλούτο της πόλης, θα τους βγει σε κόλαση».
Δεν ξέρουμε τι ακριβώς εννοεί ο κ. Πελετίδης, όταν λέει ότι οι επίδοξοι επενδυτές θα βρεθούν αντιμέτωποι με… κόλαση. Εκείνο που μπορούμε ν’ αναφέρουμε είναι ότι η όποια ανάπτυξη στην «αυλή του σπιτιού μας», όπως χαρακτηρίζει ο Δήμαρχος το παραλιακό μέτωπο, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα γίνει εις βάρος της πόλης. Κάθε άλλο.
Το δρόμο μάς τον δείχνει η Βαρκελώνη, η οποία είναι πλέον ένας από τους δημοφιλέστερους παγκοσμίως τουριστικούς προορισμούς. Η πρωτεύουσα της Καταλονίας έχει μια μακρά δημοκρατική παράδοση, με αριστερό πρόσημο, πρωτοστατώντας στον ισπανικό εμφύλιο, ως το προπύργιο αντίστασης στις δυνάμεις του Φράνκο.
Κι όμως, αυτή η πόλη, δεκαετίες μετά, με σημείο αναφοράς τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992, μεταμορφώθηκε σε μια αναπτυξιακή όαση, με απόλυτο σεβασμό στο περιβάλλον.
Όποιος έχει πάει στη Βαρκελώνη, πιθανότατα θα έχει επισκεφθεί το εμπορικό κέντρο «Maremagnum», που βρίσκεται κυριολεκτικά μέσα στη θάλασσα. Συγκεκριμένα, βρίσκεται στην άκρη μιας ξύλινης κυματιστής προβλήτας, που προεξέχει στο νερό. Στην άκρη του «Maremagnum» βλέπεις ανθρώπους να χαλαρώνουν στον ξύλινο πεζόδρομο, ν’ απολαμβάνουν τον ήλιο και να παρακολουθούν τις βάρκες, που μπαινοβγαίνουν στην περιοχή του λιμανιού.
Παράλληλα, με φόντο το επιβλητικό ξενοδοχείο «W Barcelona», εκτείνεται το εμβληματικό θαλάσσιο μέτωπο της Βαρκελώνης, η γνωστή Μπαρτσελονέτα, όπου κάτοικοι κι επισκέπτες απολαμβάνουν τον περίπατό τους, το μπάνιο τους, ενώ τα υπαίθρια, και νυχτερινά, πάρτι, δίνουν και παίρνουν.
Κοντολογίς, η τουριστική ανάπτυξη της Βαρκελώνης δεν έγινε εις βάρος της πόλης και των κατοίκων της, ενώ οι πρόσφατες επιπτώσεις του υπερτουρισμού είναι μια εντελώς διαφορετική συζήτηση.
Ερχόμενοι στα δικά μας, είναι λάθος να τρομάζουμε στα όποια επενδυτικά σχέδια, όπως ο διάβολος τρομάζει με το λιβάνι. Να διαφυλάξουμε τα συμφέροντά μας ως πόλη, αυτό προέχει. Και αυτά δεν διαφυλάσσονται με μια στείρα άρνηση.
Γιατί να μην προσπαθήσουμε να κάνουμε σε μικρογραφία αυτό που πέτυχε η Βαρκελώνη; Τροφή για σκέψη, θέτοντας κι ένα διόλου ρητορικό ερώτημα: Ποιος και με ποιους πόρους θα συντηρεί το παραλιακό μέτωπο;
