Εγραψε ο δημοσιογράφος Διονύσης Ζακυνθινός:
Συμπληρώθηκαν 27 χρόνια από τις 20 Οκτωβρίου 1999, όταν, στη συμβολή της Κορίνθου με την Αγίου Νικολάου, ίσως να θυμάσαι ότι το βράδυ, σε εκείνο το σημείο, παρέσυρες με το δίκυκλο σου έναν διερχόμενο πεζό. Του έκανες κυριολεκτικά σμπαράλια το δεξί του πόδι. Κατέβηκες με την κοπέλα σου από το δίκυκλο, με κοίταξες με μια εμφανή αμηχανία, ενώ σε λίγο έφτανε το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ. Δεν ένιωθα το δεξί μου πόδι, αλλά είχα τις αισθήσεις μου. Όμως, δεν μου πέρασε από το μυαλό να συγκρατήσω τον ευδιάκριτο αριθμό του δικύκλου σου, διότι δεν περίμενα ότι θα με εγκατέλειπες. Κι όμως, προφανώς από φόβο, το έβαλες στα πόδια. «Μην φοβάστε, θα βρούμε ποιος ήταν», είπαν οι αστυνομικοί στη συχωρεμένη τη μάνα μου. Και, προς στιγμήν, νόμιζαν ότι τον βρήκαν, από την κλήση ενός κινητού τηλεφώνου στο ΕΚΑΒ. Στο νοσοκομείο εμφανίστηκε κάποια στιγμή ένας πατέρας με τον γιο του και μου είπε: «Σε παρακαλώ, πες μου, το παιδί μου σε χτύπησε; Δεν έχει μηχανάκι, αλλά μπορεί να καβάλησε το μηχανάκι κάποιου φίλου του. Πες μου, γιατί μας τραβάνε από την Αστυνομία». Τον διαβεβαίωσα ότι δεν ήταν το παιδί του που με χτύπησε, ωστόσο βρήκε τον μπελά του, επειδή βρέθηκε μπροστά στο ατύχημα και τηλεφώνησε στο ΕΚΑΒ. Κάπως έτσι, εσύ που με χτύπησες και με παράτησες, στο τέλος τη γλίτωσες. Τουλάχιστον μέχρι σήμερα. Ξέρεις, ταλαιπωρήθηκα πολύ, σχεδόν ένα χρόνο. «Συντριπτικό κάταγμα γονάτου-κνήμης» ήταν η διάγνωση. Χειρουργεία, σίδερα στο πόδι, πολυήμερες νοσηλείες, μπες-βγες στα νοσοκομεία, συνέθεταν επί μήνες μια πολύ δύσκολη καθημερινότητα. Είναι θαύμα που ορθοπόδησα, που περπατώ, αν και το δεξί πόδι μου δεν είναι και δεν θα είναι πια το ίδιο. Το είχαν πει και οι γιατροί στη μάνα μου, μετά από το πρώτο πολύωρο χειρουργείο: «Εμείς κάναμε πολύ καλή δουλειά, δεν ξέρουμε αν το παιδί σου θα ξαναπερπατήσει». Σήμερα, εσύ που με χτύπησες και με εγκατέλειψες, μπορεί να έχεις παντρευτεί, να έχεις κάνει τη δική σου οικογένεια. Θα ήθελα να σε συναντήσω και να σε ρωτήσω εάν σκεφτόσουν ποτέ τι απέγινε ο άνθρωπος που τραυμάτισες, εάν είχες ποτέ τύψεις. Εάν έχεις παιδιά, δεν θα ήθελες να τους συμβεί κάτι ανάλογο. Πίστεψέ με. Και είμαι σίγουρος ότι θα έδινες τα πάντα, για να εντοπιστεί ο ασυνείδητος οδηγός, όπως αποδείχθηκε ότι ήσουν κι εσύ
