Ο «Δράκος Χρόνος» είναι ένα θεατρικό έργο, αφιέρωμα στο πιο συγκλονιστικό γεγονός που σημάδεψε την πόλη μας, την έκρηξη στην οδό Βότση 14, στις 19 Απριλίου 1991.
Πρόκειται για μια πρωτότυπη σύνθεση η οποία εκτός από το σενάριο και την σκηνοθεσία, την σκηνογραφία και την μουσική, συνυπάρχουν η ποίηση και η ερευνητική δημοσιογραφία μέσα από δημοσιεύματα των εφημερίδων της εποχής (Ριζοσπάστης, Τα Νέα, Το Βήμα, Μακεδονία, Γεγονότα και Πελοπόννησος, στοιχεία από τηλεοπτικό ρεπορτάζ και ραδιοφωνικές ενημερωτικές εκπομπές).
Την έκρηξη κι όλα τα γεγονότα, τα βίωσε ο συγγραφέας από πρώτο χέρι, αφού στο κτίριο που έσκασε η βόμβα ήταν και τα γραφεία της Νομαρχιακής Επιτροπής και της Επιτροπής Περιφέρειας του ΚΚΕ, καθώς και της εφημερίδας Ριζοσπάστης που τότε εργαζόταν και βέβαια βρισκόταν μέσα στο κτήριο.
Ο « Δράκος Χρόνος»
Ο Χρόνος δεν είναι εδώ απλώς μια αφηρημένη έννοια. Στο έργο ενσαρκώνεται ως τραγικός ήρωας, λαβωμένος, πολυτραυματίας, που περιπλανάται ανάμεσα σε μόνιτορ και ορούς, παραισθήσεις και αναμνήσεις. Στο κέντρο της σκηνικής δράσης δεν βρίσκεται το νοσοκομείο αλλά η αέναη πάλη ανάμεσα στη Μνήμη και τη Λήθη. Το έργο είναι μια αλληγορία βαθιά υπαρξιακή, όπου ο Χρόνος αναζητά άλλοτε την αλήθεια, άλλοτε τη δικαιοσύνη, άλλοτε τη λυτρωτική λήθη.
Η Στιγμή, η Ώρα και η Ημέρα είναι μάρτυρες-σύμβολα, ενός φανταστικού δικαστηρίου που, αντί να φωτίζουν, βυθίζουν τον Χρόνο ακόμη περισσότερο σε αινίγματα και αναπάντητα ερωτήματα. Έτσι η δίκη μετατρέπεται σε αυτοκατηγορία και το δικαστήριο σε καθρέφτη συνείδησης. Η μάνα με το νεκρό παιδί αγγίζει τον πυρήνα του ανθρώπινου δράματος. Η ικεσία της να κερδίσει «ένα λεπτό ακόμη» συμπυκνώνει όλη τη ματαιότητα της ανθρώπινης επιθυμίας απέναντι στον χρόνο. Ο Χρόνος δεν παρουσιάζεται εδώ ως απόλυτος κυρίαρχος, αλλά ως συντετριμμένος μάρτυρας μιας ιστορίας που δεν μπορεί να αλλάξει.
Ο συγγραφέας σε όλο το έργο εμπλέκει τρεις διαφορετικές μορφές λόγου, τη δημοσιογραφία, την ποίηση και το θεατρικό λόγο, όπου η δημοσιογραφία ενημερώνει και καταγράφει την πραγματικότητα με σαφήνεια και ακρίβεια, η ποίηση εκφράζει συναισθήματα και δημιουργεί αισθητική απόλαυση μέσω συμβόλων και εικόνων, ενώ ο θεατρικός λόγος ζωντανεύει την εμπειρία μέσα από δράση και διάλογο με το κοινό.
ΠΟΙΗΣΗ: Αξιοποιούνται (ακούγονται) ποιήματα των Διονύση Καρατζά, Γιάννη Παππά, Γιάννη Χρυσανθόπουλου και Αζίζ Νεσίν.
***ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το παρόν έργο αποτελεί προϊόν καλλιτεχνικής δημιουργίας. Οι χαρακτήρες, οι διάλογοι και οι σκηνές που παρουσιάζονται είναι φανταστικοί και δεν αναπαριστούν πραγματικά πρόσωπα ή πραγματικά γεγονότα πέραν των ήδη γνωστών, δημοσίως καταγεγραμμένων ιστορικών συμβάντων.
Οποιαδήποτε αναφορά σε ιστορικά γεγονότα περιορίζεται αποκλειστικά στην αναπαράσταση της εποχής και δεν επιχειρεί να αποδώσει ευθύνη, να δημιουργήσει υποψίες, να διατυπώσει κατηγορία ή να συσχετίσει υπαρκτά πρόσωπα με αξιόποινες πράξεις. Ομοίως, αναφορές σε φορείς, οργανισμούς ή συλλογικότητες γίνονται μόνο ως πλαίσιο της εποχής και δεν υπονοούν ανάμιξη, ευθύνη ή σύνδεσή τους με τις δραματικές εξελίξεις.
Το έργο δεν στηρίζεται σε απόρρητα στοιχεία, δεν αποκαλύπτει νέα πραγματικά δεδομένα και δεν επιχειρεί αναψηλάφηση υποθέσεων που έχουν κριθεί από τις αρμόδιες αρχές. Η καλλιτεχνική ελευθερία, ως έκφανση της ελευθερίας της έκφρασης, προστατεύεται από το Σύνταγμα και αποτελεί το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η δραματουργική σύνθεση.
Συντελεστές:
Συγγραφέας: Κώστας Μπουλμπασάκος
Σκηνοθεσία: Γεράσιμος Ντάβαρης
Σκηνογραφία-Κοστούμια: Γεράσιμος Ντάβαρης
Ειδικές κατασκευές: Φώτης Στεργίου
Φωτισμοί: Κωνσταντίνος Θεοδωρόπουλος
Φωτογράφηση παράστασης : Μαρία Κοσσυφίδου
Φωτογραφία αφίσας: Δημήτρης Μήτσης
Αφίσα: CON ART
Παίζουν: Γεράσιμος Ντάβαρης, Έλενα Παλούμπη, Διονυσία Καραμπουρνιώτη, Γεωργία Μασσαρά, Αντριάννα Μαγιάκη, Αγγελική Γκολφινοπούλου,Τζίνα Κολλιοπούλου
Παραστάσεις: Παρασκευή 17 Απριλίου, Σάββατο 18 Απριλίου, .
Ώρες παραστάσεων: Παρασκευή 21:15, Σάββατο 21:00,
Εισιτήρια: 12 ευρώ κανονικό, 10 ευρώ προπώληση-μειωμένο-ομαδικό.
Προπώληση: Στο ταμείο του θεάτρου
