Από την σελίδα ΔΗΜΟΣ ΔΥΜΑΙΩΝ
Ο τόπος μας, αυτή η ευλογημένη γη της Δυτικής Αχαΐας, περνάει κάποιες απο τις πιο δύσκολες ώρες της. Αν περπατήσεις στα χωριά μας, αν καθίσεις στα καφενεία μας και κοιτάξεις στα μάτια τους ανθρώπους μας, θα δεις την αγωνία ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους.
Η απόφαση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης να ακυρώσει την ομόφωνη πρωτοβουλία του Δημοτικού Συμβουλίου να απαλλάξουν από τα δημοτικά τέλη τους κτηνοτρόφους μας, δεν είναι απλά ένα γραφειοκρατικό εμπόδιο. Είναι μια μαχαιριά στην καρδιά της τοπικής μας κοινωνίας. Σε μια εποχή που τα κοπάδια μας χάθηκαν από την ευλογιά και τα κυπριά σίγησαν στους κάμπους, το κράτος αντί να σκύψει πάνω από τον πόνο των κτηνοτρόφων, τιμωρεί την ίδια την Τοπική Αυτοδιοίκηση που προσπαθεί να βοηθήσει με δικούς της πόρους.
Η Αλυσίδα της Τοπικής Οικονομίας Σπάει
Δεν είναι, όμως, μόνο τα αιγοπρόβατα. Η φετινή χρονιά είναι ένας εφιάλτης για τον πρωτογενή μας τομέα, ο οποίος αποτελεί την ψυχή της περιοχής μας:
Οι παραγωγοί μας αιμορραγούν: Η τιμή της πατάτας καταποντίστηκε, ενώ τα καρπούζια έμειναν στα χωράφια, πουλημένα για ελάχιστα λεπτά, μη μπορώντας να καλύψουν ούτε τον ματωμένο ιδρώτα των αγροτών.
Η αγορά της Κάτω Αχαΐας ασφυκτιά: Όταν η τσέπη του κτηνοτρόφου και του αγρότη αδειάζει, το ντόπιο μαγαζί μαραζώνει. Το ρούχο, το παπούτσι, το λιπάσμα, ο καφές, το φαγητό. Η τοπική μας αγορά ζει και αναπνέει από αυτούς τους ανθρώπους. Αν πέσουν αυτοί, ο εμπορικός κόσμος της πόλης μας απλά δεν έχει αύριο.
-Μετά τις φωτιές, τις πλημμύρες και τώρα την ευλογιά, ποιος νέος άνθρωπος θα μείνει να καλλιεργήσει και να παράγει;
-Ώρα Ευθύνης και Ενότητας
Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, η κίνηση του Δημάρχου, Γρηγόρη Αλεξόπουλου, να προσφύγει στην Ειδική Επιτροπή του άρθρου 152 και να το πάει μέχρι τέλους, είναι η μόνη ασπίδα προστασίας που μας έχει απομείνει.
Εδώ δεν χωρούν κομματικά. Δεν υπάρχει χώρος για στείρα αντιπολίτευση, μικροπολιτικές σκοπιμότητες και «ναι μεν, αλλά». Όποιος αγαπάει τη Δυτική Αχαΐα, όποιος πονάει τον τόπο και τον εμπορικό του κόσμο, οφείλει να σταθεί σαν μια γροθιά δίπλα στη Δημοτική Αρχή. Το αυτονόητο δικαίωμα ενός Δήμου να αγκαλιάζει τα παιδιά του όταν πονάνε, δεν μπορεί να σκοντάφτει σε ψυχρά νομικά γράμματα.
Η αντιπολίτευση του Δήμου και οι βουλευτές του Νομού πρέπει να ακούσουν την κραυγή αγωνίας της περιοχής μας και να παρέμβουν τώρα. Η Δυτική Αχαΐα δεν ζητά χάρες, διεκδικεί το δικαίωμα στην επιβίωση.
Εσείς, βλέποντας την αγορά μας να παλεύει καθημερινά, πιστεύετε ότι η φωνή της επαρχίας έχει τη δύναμη να αναγκάσει το κεντρικό κράτος να αλλάξει αυτή την άδικη στάση
