Έφυγε από τη ζωή ο Βασίλης Οικονόμου, μια ξεχωριστή προσωπικότητα της Πάτρας, με μακρά επιχειρηματική διαδρομή, έντονη κοινωνική παρουσία και δεκαετή θητεία ως Πρόξενος του Βελγίου.
Γεννημένος το 1931, ο Βασίλης Οικονόμου ανήκε σε εκείνη τη γενιά των Πατρινών που η ζωή τους ξεπέρασε νωρίς τα όρια της πόλης, χωρίς όμως οι ίδιοι να πάψουν ποτέ να διατηρούν ισχυρούς δεσμούς μαζί της. Άνθρωπος ευγενής, καλοσυνάτος και ευφυής, με ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ, διέγραψε μια ενδιαφέρουσα διαδρομή που τον οδήγησε από την Πάτρα στην Αφρική και από εκεί ξανά στην Ελλάδα, στον επιχειρηματικό κόσμο αλλά και στη διπλωματική εκπροσώπηση.
Ήταν γιος του Γρηγόρη Οικονόμου, γνωστού Πατρινού εμπόρου που δραστηριοποιήθηκε με επιτυχία στον χώρο των σιδηρικών και των χρωμάτων, δημιουργώντας σημαντική περιουσία, και της Τερψιχόρης, το γένος Οικονομοπούλου.
Μεγάλωσε στην Πάτρα, έχοντας γαλλική παιδεία, η οποία έμελλε να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο και στη μετέπειτα πορεία του. Από τα παιδικά του χρόνια διατηρούσε έντονες μνήμες από την περίοδο του πολέμου και τους βομβαρδισμούς των Ιταλών στην Πάτρα, όπως είχε αφηγηθεί αργότερα στη δημοσιογράφο της «Καθημερινής» Μαργαρίτα Πουρνάρα.
Το 1949, σε ηλικία μόλις 18 ετών, πήρε τη μεγάλη απόφαση να φύγει για το γαλλικό Καμερούν. Εκεί, μαζί με άλλους Έλληνες, δραστηριοποιήθηκε επιχειρηματικά, δημιουργώντας δική τους επιχείρηση και ξεκινώντας ένα σημαντικό κεφάλαιο της ζωής του μακριά από την Ελλάδα. Η επαγγελματική σχέση του με την Αφρική επρόκειτο να διαρκέσει για δεκαετίες.
Το 1966 παντρεύτηκε την Κωνστάντζα Αντωνοπούλου, κόρη του Αλέκου και της Ελένης Αντωνοπούλου. Η γνωριμία τους είχε κάτι από τις ρομαντικές ιστορίες μιας άλλης εποχής. Όπως έχει γράψει η Μαργαρίτα Πουρνάρα στην «Καθημερινή», η Κωνστάντζα τον πρωτοείδε το καλοκαίρι του 1966 στην παραλία και, όταν επέστρεψε στους γονείς της μετά τη γνωριμία τους, τους ανακοίνωσε πως είχε γνωρίσει τον άνδρα που θα παντρευόταν. Δύο μήνες αργότερα παντρεύτηκαν.
Μαζί δημιούργησαν την οικογένειά τους και απέκτησαν τρεις γιους, τον Γρηγόρη, τον Αλέκο, που έφυγε από τη ζωή το 2017, και τον Δημήτρη.
Ο γάμος τους διήρκεσε σχεδόν έξι δεκαετίες και η τρυφερότητα ανάμεσά τους παρέμενε αναλλοίωτη, πάντα μαζί με το χιούμορ που χαρακτήριζε τον Βασίλη Οικονόμου. Είναι χαρακτηριστικό το στιγμιότυπο που έχει καταγράψει η Μαργαρίτα Πουρνάρα από την πρώτη της επίσκεψη στο σπίτι τους, τον Ιανουάριο του 2024, για ρεπορτάζ σχετικά με την Πάτρα. Ο Βασίλης Οικονόμου την πείραζε λέγοντας: «Γράψε ότι είμαι ο πρώτος σύζυγος της κυρίας», προκαλώντας τα γέλια και την αντίδραση της Κωνστάντζας.
Το 1976 επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα μαζί με την οικογένειά του και συνέχισε εδώ την επιχειρηματική του δραστηριότητα. Δημιούργησε και συμμετείχε σε διάφορες επιχειρηματικές προσπάθειες, ενώ συνεργάστηκε με γνωστές πατρινές επιχειρήσεις, μεταξύ των οποίων οι DUR, Καλογεράκη και Ψωμιάδη, για την παραγωγή ενδυμάτων για λογαριασμό γαλλικών εταιρειών.
Η επιχειρηματική του πορεία συνδέθηκε με μια περίοδο κατά την οποία η Πάτρα διατηρούσε ακόμη έντονα τα χαρακτηριστικά μιας εμπορικής και βιομηχανικής πόλης με ισχυρούς δεσμούς με το εξωτερικό.
Ήταν εκείνη η Πάτρα που ο ίδιος και η Κωνστάντζα Αντωνοπούλου θυμήθηκαν μιλώντας στη Μαργαρίτα Πουρνάρα: την πόλη των νεοκλασικών, της εμπορικής και βιομηχανικής δραστηριότητας, των θεατρικών παραστάσεων, των ρεσιτάλ κλασικής μουσικής και των κοινωνικών συναναστροφών μιας αστικής τάξης που σταδιακά χάθηκε.
Ένα ακόμη σημαντικό κεφάλαιο της ζωής του ήταν η σχέση του με το Βέλγιο. Από το 2002 έως το 2012 διετέλεσε Πρόξενος του Βελγίου, αναλαμβάνοντας το Προξενείο μετά τον πεθερό του, Αλέκο Αντωνόπουλο. Για την προσφορά και τις υπηρεσίες του παρασημοφορήθηκε από το Βέλγιο, σε αναγνώριση της συμβολής του.
Η συνταξιοδότησή του, το 1992, δεν σήμανε για εκείνον αδράνεια. Αντίθετα, αποφάσισε να επιστρέψει –κυριολεκτικά– στα θρανία και να αφιερώσει χρόνο σε πράγματα που αγαπούσε και μέχρι τότε ίσως δεν είχε την ευκαιρία να εξερευνήσει όσο θα ήθελε.
Ξεκίνησε μαθήματα πιάνου στο Ωδείο των αδελφών Αναστόπουλου, αποδεικνύοντας ότι η διάθεση για μάθηση δεν γνωρίζει ηλικία. Παράλληλα, ασχολήθηκε με την επισκευή και τη συντήρηση παλαιών επίπλων, ένα χόμπι στο οποίο αφιέρωνε με μεράκι τον χρόνο του.
Μέχρι και τα τελευταία χρόνια της ζωής του παρέμενε ενεργός πνευματικά και με αμείωτο ενδιαφέρον για όσα συνέβαιναν γύρω του. Φανατικός αναγνώστης της «Καθημερινής», συνέχιζε ακόμη και όταν η υγεία του είχε επιβαρυνθεί να διαβάζει την εφημερίδα, να σχολιάζει τα κύρια άρθρα και τα ρεπορτάζ της, όπως σημειώνει η Μαργαρίτα Πουρνάρα στο αποχαιρετιστήριο κείμενό της.
Πάνω απ’ όλα, όμως, όσοι γνώρισαν τον Βασίλη Οικονόμου θα θυμούνται τον άνθρωπο. Την έμφυτη ευγένειά του, την καλοσύνη, την οξύνοια και εκείνο το ιδιαίτερο χιούμορ που τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή.
Μια προσωπικότητα με ανοιχτούς ορίζοντες και πολλές διαφορετικές διαδρομές, που έζησε ανάμεσα σε χώρες, επιχειρήσεις, οικογένεια και κοινωνική προσφορά, διατηρώντας πάντα έναν ισχυρό δεσμό με την Πάτρα.
Η Μαργαρίτα Πουρνάρα, αποχαιρετώντας τον μέσα από την «Καθημερινή», γράφει για έναν άνθρωπο του οποίου η εκδημία συμβολίζει το τέλος μιας εποχής.
Και πράγματι, ο Βασίλης Οικονόμου υπήρξε ένας άνθρωπος μιας άλλης εποχής: αρχοντικός χωρίς επίδειξη, γενναιόδωρος, τρυφερός, με παιδεία, χιούμορ και μια βαθιά ευγένεια στον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε τους ανθρώπους και τη ζωή.
Η κηδεία του θα τελεστεί την Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου στην Ευαγγελίστρια Πατρών.
